Spandau Ballet - Journeys to Glory (1981)

Deze heb ik toen vlak na het uitbrengen aangeschaft, samen met Classix Nouveaux. Beide toen even onbekende groepen in de muziekstijl die een tijdje ´Blitz´ werd genoemd. Ik kocht later nog ´Chant no.1´ op maxi maar daarna hield het snel op met mijn voorkeur voor Spandau Ballet.

ik vond het latere werk van spandau ballet ( true en Parade) beter als de eerste 2 albums

In die periode flirte men graag met de donkere periode van deze eeuw. Siouxsie met haar leren Hessa-petje, het gebruik van uniformen en de naamgeving van groepsnamen en tracks. Spandau Ballet was in ieder geval een opvallende naam. Deze elpee kende ook wat stürm und drang neigingen. Alleen de titel al. Ik vind het hele album niet meer dan redelijk maar het bevat in ieder geval wel twee leuke nummers: To Cut A Long Story Short en Muscle Bound. Hun latere werk werd zoeter.

Mijn favorieten zijn hier:

To Cut a Long Story Short
Muscle Bound
The Freeze

Frits Spits draaide 'Muscle Bound' vaak in 'De Avondspits en ik herinner mij nog dat er een gave video bij zat.

Erg goed album van Spandau Ballet uit een tijd dat ze nog niet van die gladde pop als True en Gold maakten. Dit album doet me veel denken aan de begin tijd van Duran Duran.

Dit album behoort tot één van de eerste CD's die ik kocht in 1987. Met name Muscle Bound blijf ik tot op de dag van vandaag een geweldig nummer vinden. Ook de minder bekende Confused en Toys zijn heerlijk.

inderdaad leuke lp, met een paar uitschieters naar boven zoals Musclebound. Jammer van hun True en Gold imago.....
Als je dit leuke muziek vindt, dan is Visage, John Foxx, Ultravox en de reeds genoemde Duran Duran ook interessant, zelfs nog beter.

Vergeet de outfit van de heren niet: Schotse kilt en kanten hemden met ruches.

nou,daar klikte ik mijn eigen posting weer per ongeluk weg omdat ik mijn type foutje wou herstellen
Een ietwat houterige maar verder perfect bonkende synthi-funk dance plaat. Ook een van de meest legendarische platen ui de tijd van de new romantic-pop. Hoewel het wel van ietsje minder niveau was dan hun later drie platen. Vooral omdat de zang,melodielijnen en toetsenspel aan de soms ietwat monotone en dreinerige kant was.
The freeze vind ik het sterkste nummer op dit album omdat de ingredienten van deze plaat--dansbaarheid en gepassioneerde romantiek en dramatiek--het best tot hun recht komen.
Dat ze in schotse rokjes liepen daar weet ik niks vanaf. Volgens mij zaten ze altijd strak in het Gucci/Hugo Boss/Armani-pak

In die outfit stonden ze vlak na het uitkomen van de single "To Cut a Long Story Short" voorop de New Musical Express. Zij maakten deel uit van "The New Romantics" en dit hoorde bij het gecreëerde imago. Net zoals Adam & The Ants een piratenimago kregen. Het was wel grappig - de groep week duidelijk af qua uitstraling en kleding - maar niet handig als je een beetje 'funky' ("Freeze" en "Chant No 1") wilde spelen.

Kijk bijvoorbeeld eens hier

Ik heb om Spandau Ballet altijd meer een "Woolworth" - sfeertje heen zien hangen dan Armani of Versace (volgens mij was Boss toen nog geen topmerk). Bij die merken denk ik eerder aan Simon Le Bon en zijn mannen.

Op een of andere manier doet die zanger van SB me altijd wat aan Freddy Mercury of George Michael denken, zou hij ook.....?

hahahha! dat was een grappige foto. tja,die had ik nooit eerder gezien.
En Tony medley had trouwens een huwelijk dat al eens op de klippen is gelopen. Dus naar mijn weten was die hetero.
En de vergelijking met goerge michael qua zangstijl kan ik me ergens wel ichtjes iets bij voorstellen.
Maar de vergelijjking met het stemgeluid van Freddy Mercury!?................

nee niet qua stemgeluid dus....
Zowel Mercury als Michael kwamen ook pas laat uit de kast

Maar niet uit dezelfde: Georgie Porgie kwam tot tweemaal toe uit de 'vrolijke vierkante meter' ons oma zou zeggen, 't kabinetje.

Grappig, ik had juist bij de zanger niet dat idee, maar twijfelde wel bij de rest van de band.

Wat een tegenvallende waardering, dit was destijds toch trendsettend.

Het was de producer van dit album, Richard James Burgess, die met de term New Romantics op de proppen kwam. Spandau Ballet was één van de eerste topacts van het genre, al ging Duran Duran er uiteindelijk met de hoofdprijs vandoor.

De New Romantics en Spandau Ballet hebben de geschiedenisboeken gehaald. Jammer genoeg lees je er te weinig verhalen over de muziek, de albums, de songs. De verpakking won het voor de buitenwereld dikwijls van de inhoud. Met name de pers kon er wat van.

Het muziekjournaille van die dagen moet nog conservatiever zijn geweest dan de Amerikaanse republikeinen. Zich nog stevig vatklampend aan de rockende seventies, en met de groeven van de punkscene nog vers in het geheugen, was er geen plaats voor wéér een nieuwe stroming. New Romantic acts werden afgeschilderd als een onbeduidend modeverschijnsel, mannequins met instrumenten, acteurs zonder muzikale boodschap.

Was het dan echt zo erg? Natuurlijk niet. Als je je laat inspireren door iconen als Roxy Music, Bowie en Japan begin je natuurlijk al niet slecht. De nieuwe romantiek was een reactie op punk. Je niet afzetten tegen de wereld, maar durven leven, nieuwe kansen zien, ontdekken...op flamboyante wijze.

Bands zoals Spandau Ballet koppelden een jet set image aan glamourrock, dansten met elektronische wave en synthesizers. En just for the facts...het waren uitstekende muzikanten. Door hun looks werd dat dus nog wel eens vergeten.

In 1981 zorgde JourneysTo Glory voor een nieuwe hype. Debuutsingle To Cut A Long Story Short schoot door naar nummer 5 in de UK, opvolgers The Freeze en Muscle Bound bevestigden de hitstatus.

Journeys To Glory is een plaat om op te dansen. Met hoekige melodieën en strakke ritmes, keurig gladgestreken door smeuïge synths. Het debuut van Spandau Ballet was behoorlijk funky, bijna een deftige versie van Franz Ferdinand.

De glamoursound van True en Gold kwam pas later. Toen Steve Norman de synthesizer inruilde voor de saxofoon. Op Journeys To Glory brengt Spandau Ballet nog pure elektropop.

Journeys To Glory is een prettige popplaat. Gary Kemp was een echte popsmid, Tony Hadley de charmante vertolker. To Cut A Long Story Short en The Freeze zijn gemaakt voor de dansvloer. Albumtracks als Reformation, Mandolin en het catchy instrumentale Age Of Blows doen er weinig voor onder.

Net geen vier sterren debuut, omdat Confused en Toys niets meer toevoegen. Maar toch...deze plaat is een New Romatic klassieker, die mooie periode uit de popmuziek. Al voel ik nu al dat 90 % op mume het daar niet mee eens zal zijn.

Kersvers in deluxe editie uitgebracht.
Met alles erop en eraan heb ik de indruk.

Diamond is ook al uit.
True en Parade volgen in juni.

Qua geluidskwaliteit kun je deze beter links laten liggen, als ik de recensies op Amazon.co.uk tenminste mag geloven...

De kritiek op Amazon klopt jammer genoeg.
Toch op de versie die ik gepindakaasd heb van het net.

Ik kocht vorige week zelf True in dezelde luxe editie met dvd.
Maar die werd in 2003 al eens geremasterd en men gebruikt dezelfde remaster.

Toch jammer, je hoort het meer en meer bij dergelijke releases.

Dat begint mij ook op te vallen. Ik lees het ook bij de heruitgaven van de albums van Duran Duran en Kim Wilde. Jammer, want die deluxe-uitgaven hebben vaak leuke extra's.
Maar als de geluidskwaliteit zó beroerd is dat het iedereen opvalt (bijna elke review van die Spandau Ballet-CD gaat erover), dan laat ik hem echt aan me voorbij gaan.

Eigenlijk onvoorstelbaar dat een maatschappij als EMI - die toch al zwaar in de penarie zit - dit soort dingen laat gebeuren. Als ik dat soort dingen op Amazon lees, ga ik niet over tot aankoop van een album dat ik anders waarschijnlijk wél gekocht zou hebben. Dat lijkt me dus alleen maar schadelijk voor hun handel.

Ik heb de drie eerste van Kim Wilde in huis.
Die zijn niet meer op EMI, maar op Cherry Pop verschenen.

Geluidskwaliteit lijkt me hier wel in orde.

Die van Duran Duran heb ik ook, maar nog niet beluisterd.

De geluidskwaliteit van de deluxe editie van Rio vind ik heel behoorlijk, maar dat is de enige die ik heb. En daar schijnt een andere mastering engineer aan te pas gekomen te zijn dan bij die andere twee heruitgaven.

Maar terug naar Spandau Ballet. Ik houd het voorlopig dus maar bij het originele album. Al ben ik wel erg nieuwsgierig naar de 12" versie van Glow. Ik denk dat ik die eerst maar eens even ga pindakazen.

Over het album zelf: vond het destijds een vrij indrukwekkend debuut, ook al omdat het omgeven werd door een wat mystieke zweem naar, zoals Jan Wessels terecht opmerkt: 'de donkere dagen van deze eeuw': opvallende naam, opvallend imago en een combinatie van dansbaarheid, dramatiek en romantiek. Het was destijds voor mij iets heel nieuws en als zodanig opende deze plaat voor mij de deuren naar veel gelijkgestemde bands uit de 'new romantics'-hoek.

Nu ik 'm nog eens terughoor, is het toch wel een behoorlijk tijdgebonden plaat, al blijven met name Muscle bound en the Freeze wel overeind. Normaal gesproken goed voor 2,5 ster. Ik doe er een halfje bij omdat het destijds een eye-opener voor me was. Maar de opvolger Diamond vind ik beter.

Volgens mij staat hier nog* / weer* de CD hoes. Verdorie toch.

* Schrappen wat niet past.

Ik snap het lage gemiddelde niet zo. dit is mijn ogen de beste van de groep. Daimond gaat ook nog wel maar de rest is mij te gladjes. Hier staan in de vorm van To Cut a Long Story Short , Mandolin, het prettige instrumentale Age of Blows en het beste nummer van de plaat Toys zeer aardige nummers op.

Goh ja. Wat een lage score. Ik zal hem even naar boven bijschroeven. Dit is gewoon verreweg hun beste album.
En in 81 was Ska en zeker ook New Romantics waar ik naar luisterde.

Nu is het wel een beetje oppassen met de kids die bij een of andere weeksluiting Musclebound willen opvoeren als 'He Daar Komt de Mosselman, ja daar hij komt'.

Matig.Muscle bound vond ik vroeger nog wel een aardig nummer maar de rest is niet veel meer dan een hoop gebakken lucht.Was sowieso meer een singles band.

Jezus, wat word ik oud. Hoorde vandaag de musclebound weer eens. Ik werd zowaar sentimenteel. Veronica Rocknight.

Gewoon een leuk debuut! Niks mis mee, en leuk om af en toe eens op te leggen.