Spandau Ballet - Journeys to Glory (1981)

Het was de producer van dit album, Richard James Burgess, die met de term New Romantics op de proppen kwam. Spandau Ballet was één van de eerste topacts van het genre, al ging Duran Duran er uiteindelijk met de hoofdprijs vandoor.

De New Romantics en Spandau Ballet hebben de geschiedenisboeken gehaald. Jammer genoeg lees je er te weinig verhalen over de muziek, de albums, de songs. De verpakking won het voor de buitenwereld dikwijls van de inhoud. Met name de pers kon er wat van.

Het muziekjournaille van die dagen moet nog conservatiever zijn geweest dan de Amerikaanse republikeinen. Zich nog stevig vatklampend aan de rockende seventies, en met de groeven van de punkscene nog vers in het geheugen, was er geen plaats voor wéér een nieuwe stroming. New Romantic acts werden afgeschilderd als een onbeduidend modeverschijnsel, mannequins met instrumenten, acteurs zonder muzikale boodschap.

Was het dan echt zo erg? Natuurlijk niet. Als je je laat inspireren door iconen als Roxy Music, Bowie en Japan begin je natuurlijk al niet slecht. De nieuwe romantiek was een reactie op punk. Je niet afzetten tegen de wereld, maar durven leven, nieuwe kansen zien, ontdekken...op flamboyante wijze.

Bands zoals Spandau Ballet koppelden een jet set image aan glamourrock, dansten met elektronische wave en synthesizers. En just for the facts...het waren uitstekende muzikanten. Door hun looks werd dat dus nog wel eens vergeten.

In 1981 zorgde JourneysTo Glory voor een nieuwe hype. Debuutsingle To Cut A Long Story Short schoot door naar nummer 5 in de UK, opvolgers The Freeze en Muscle Bound bevestigden de hitstatus.

Journeys To Glory is een plaat om op te dansen. Met hoekige melodieën en strakke ritmes, keurig gladgestreken door smeuïge synths. Het debuut van Spandau Ballet was behoorlijk funky, bijna een deftige versie van Franz Ferdinand.

De glamoursound van True en Gold kwam pas later. Toen Steve Norman de synthesizer inruilde voor de saxofoon. Op Journeys To Glory brengt Spandau Ballet nog pure elektropop.

Journeys To Glory is een prettige popplaat. Gary Kemp was een echte popsmid, Tony Hadley de charmante vertolker. To Cut A Long Story Short en The Freeze zijn gemaakt voor de dansvloer. Albumtracks als Reformation, Mandolin en het catchy instrumentale Age Of Blows doen er weinig voor onder.

Net geen vier sterren debuut, omdat Confused en Toys niets meer toevoegen. Maar toch...deze plaat is een New Romatic klassieker, die mooie periode uit de popmuziek. Al voel ik nu al dat 90 % op mume het daar niet mee eens zal zijn.

Spandau Ballet wordt vaak weg gezet als die gladde jongens met hun rete commerciële hits.
En dan ook nog de pech hebben om van mode te houden, en het liefst in dure maatpakken rond te lopen.
New Romantics werden ze genoemd.
Samen met Duran Duran wisten ze regelmatig te scoren, alleen ging Spandau Ballet steeds meer de softe soul kant op.
Tony Hadley ontdekte dat zijn stem zich daar ook prima voor leende.
Dat een Bryan Ferry een soortgelijke ontwikkeling onderging, werd ver in het onderbewustzijn weg gestopt.
Toch heeft de funky invalshoek van Journeys to Glory aardig wat raakvlakken met de sound van Gang Of Four.
Ook een band die later meer richting de Top 40 kant op ging met I Love a Man in Uniform.
Eigenlijk ging het merendeel uit deze periode meer de mainstream kant op; Duran Duran, Ultravox, Simple Minds, U2, The Human League, Tears For Fears; zelfs The Cure.
Alleen bij Spandau Ballet en in mindere mate Duran Duran werd dit minder geaccepteerd.
Journeys to Glory blijft gewoon een prima debuut, van een band die zich hoe dan ook durfde te ontwikkelen.

Leuk om wat van de vroege periode van deze band te horen. Voor iemand die van een paar generaties later is, zijn bands als Spandau Ballet, Simple Minds, Duran Duran, Ultravox vooral blijven hangen als geoliede hitmachines. Vanwege mijn liefde voor Roxy Music en Bowie ben ik nog steeds op zoek naar bands die tussen die bands en de gladde New Romantic pop vallen. Tot nu toe kom ik dan toch meer in de postpunk-hoek van de Furs uit en het wat meer theatrale The Associates.

Ik heb die hele New Romantic-look altijd vrij imbeciel gevonden (met name de Victoriaanse kostuums), maar muzikaal vind ik de eerste platen van Adam & the Ants heel tof. Ik heb wat minder met de hele soul/jazz-invloed (ABC, gladdere momenten van Prefab Sprout en Orange Juice of godbetert Blue Rondo a la Turk) die in de Britse pop opkwam, iets wat voor mij ook terug te horen is in de NR-stijl.

Maargoed, de eerste Spandau Ballet-platen dus. Ik moet zeggen dat ik verrast ben door de wat bizarre muzikale aankleding van nummers als Musclebound en Freeze, maar tegelijkertijd hoor ik weinig dingen die ik niet beter en eerder heb gehoord bij meer experimentele bands. Zo hoor ik op de eerste twee platen invloeden van The Associates, Gang of Four (ttv Solid Gold) en vroege Ultravox, bands die qua sound dieper gingen en in veel gevallen betere nummers schreven. Tony Hadleys zang is voor mij het grootste struikelblok, in combinatie met de wat stijve drums die wel meer commerciële 80er-pop voor mij verpest.

Ik kan ondanks wat lichtpuntjes als Musclebound, Confused, Chant No. 1 en wat vormexperimenten op Diamond niet anders dan concluderen dat Spandau Ballet (en Duran Duran) een stuk gemakkelijker in hun popoutfit paste dan deze toch wat pretentieuze periode.

Misschien heb ik meer succes met een diepe duik in het werk van Japan .

Op reis door new wave was ik gebleven bij The Spiderz en hun derde album Pressure. Inmiddels heb ik 1980 afgerond - alhoewel, ik liet daar wat liggen, dadelijk meer daarover - en sta ik op de drempel van 1981.

Een verhelderende BBC-documentaire over de New Romantics staat op YouTube. Hoe deze modebewuste, extravagante en kleurige stroming zich afzette tegen de grauwe sfeer van de Britse steden, waar veel werkeloosheid was. En daarmee ook tegen punk. Het was een middel tot ontsnappen en centrum hiervan werd de Londense club The Blitz. In de docu uiteraard veel betrokkenen, waaronder Mike Kemp van Spandau Ballet, de huisband daar.

Hun eerste single To Cut a Long Story Short reikte op 30 november 1980 tot #5 in de Britse hitlijst, The Freeze in februari '80 #17 en Muscle Bound/Glow kwam in mei '80 op #10.
De betrokkenen duiden Spandau Ballet als een kruising tussen disco en rock. Het was geen van beiden, die combinatie was nieuw. Dat herken ik. Weliswaar een vriendelijk scheurende gitaar, maar de beat? Een basdrum die twee en vaker viermaal per maat slaat: four to the floor disco, op elke tel de basdrum. Dankzij de meestal dominante synthesizer moet ik ook denken aan Yazoo. Sterker nog, de zangstijl van Tony Hadley doet denken aan die van Alison Moyet.
Spandau Ballet sloeg dus spoedig bij een groter publiek aan dan slechts de bezoekers van The Blitz. Het album haalde in maart 1980 #5. Al met al is het een aardig album, al is het soms wel wat monotoon, mede door de overstrakke drumpartijen van John Keeble. Een ander Spandau Ballet dan dat van de latere succcessen, desalniettemin wel degelijk succesvol in eigen land. Nog geen succes in Nederland of Vlaanderen.

Volgende halte in mijn reis door new wave is Spliff Radio Show van Spliff, de voormalige begeleidingsgroep van Nina Hagen. MuMe dateert dit op 1981, maar hij schijnt al in 1980 te zijn verschenen. Hoe dat zit, ga ik uitzoeken.