Jamie Woon - Mirrorwriting (2011)

Tweede single: Jamie Woon - "Lady Luck" on Vimeo

Die Giel Beelen weet altijd wel goed muziek te kiezen voor de Muziek Draait Door, eerst had die ook al James Blake, nu Jamie Woon, wat een heerlijke prachtige single dat Lady Luck_O_

night air is mede geproduceerd door burial trouwens.

Ik ben geen R&B liefhebber, maar afgezien van dat hoor ik absoluut niet waarom dit album zo goed wordt bevonden. Ik krijg alleen al de kriebels van die stem, laat staan de clichématige teksten. Neuh, niet mijn ding....

Ik ben eveneens geen R&B liefhebber maar dit album vind ik absoluut geweldig. Jamie Woons melancholische soulstem is voor mij juist een pluspunt. M'n favoriete nummer is voorlopig Shoulda.

Dit is ook helemaal geen R&B. Hij heeft een soulvolle stem, de muziek gaat meer richting dubstep als James Blake, alleen maakt Jamie Woon meer kloppende liedjes in vergelijking met JB. Topplaat waarvan ik wel e.e.a. van verwacht.

Hij doet me inderdaad denken aan James Blake!

In theorie zou ik klaar kunnen komen zonder m'n apparaat te beroeren tijdens het luisteren van deze plaat. 10 juli komt-ie een moppie zingen in het Westerpark, misschien dat ik de reeds eerder genoemde masturbatie-act dan ten uitvoering ga brengen. Wordt vruchtbare dag aangezien FlyLo en GLK ook van de partij zijn. Wereldplaat dit. James Blake meets Justin Timberlake meets Burial.

Inderdaad zeg! En het bevalt me wel.

Trekt dit veel op James Blake ? anders moet ik toch eens dringend naar die zijn plaat luisteren want dit vind ik indrukwekkend goed. Wat een plaat. Die stem

lekker album dit...
die naam is verder nieuw voor mij maar die link met James Blake zie ik toch echt niet..

James Blake over Burial beats zou je kunnen zeggen. De album versie van Gravity is trouwens echt hemels mooi.

Enkele tracks zijn echt meer dan geweldig, maar er staat imo te veel filler op, waarbij ik af en toe een beetje een "Craig David anno nu"-gevoel krijg. (niet positief bedoeld )

leuk dat ie eindelijk met een album komt,
ben al 4 jaar lang weg van dit nummer: kijk

Dat had ik ook, alleen dan vooral met de Burial remix daarvan. Gravity heeft ie op dit album trouwens geweldig opgepoetst.

Ja, dat lady luck is inderdaad wel lekker zeg.

Hier heb ik me lelijk aan mispakt. Gruwelijk stemmetje heeft die persoon. Nergens de moeite.

Heb nu 1x het album geluisterd en ik moet zeggen dat het mij positief heeft verrast! Ik vind het nu nog te vroeg om te stemmen, maar dit klinkt echt wel naar meer!

Wat ik het mooiste aan muziek vind is dat er altijd dingen te ontdekken zijn. Elk muziekjaar komen er weer bijzondere artiesten met hun debuutalbum. Of je ontdekt juist die oudere muziek die je nog kende. Ontdekken is altijd leuker dan wachten op die nieuwe cd van je favoriet. En zodoende ontdekte ik dit jaar Jamie Woon, met zijn album Mirrorwriting.

Het album opent met ‘Night Air’. Een nummer dat meteen ook een goede toon zet voor de rest van deze cd. De producties zijn ambient-achtig. Het nummer kent een lekkere ritmiek, is goed opzwepend. Het moet gezegd worden dat Jamie Woon een fijne stem heeft. Daarnaast is dit ook een soort essentie van muziek maken. Het klinkt origineel, het klinkt gewoon vet! Vooral door de toffe productie. Je wordt als het ware in dit sferische nummer getrokken. Het heeft zoveel spanning dat het je aandacht echt vasthoudt.
Diezelfde sfeer vinden we in ‘Street’. Het nummer is wel wat bombastischer en biedt daarmee veel ruimte voor de supervette productie. Het is wel echte computermuziek. Verwacht dus niet de organische sound van live-instrumentatie.
En dan één van de beste nummers van dit album, ‘Lady Luck’. Het nummer kent een heerlijke swing over een dromerige productie. De backings maken het nummer helemaal af. Eerlijk gezegd deden de backings me wat aan de Justin Timberlake stijl denken. Het nummer is erg dansbaar en kent daarnaast ook nog eens een geniaal geplaatste break.

Jamie Woon – Lady Luck
(klik om het nummer te luisteren)

‘Shoulda’ is vocaal gezien misschien wel het meest gevarieerde nummer van het album. Jamie Woon klinkt hier in ieder geval qua zang het overtuigendst op. Wederom een dromerige productie en zanglijnen die mij aan Craig David in zijn begintijd doen denken. Dit nummer past perfect in de sfeer van het album.
Een ander favorietje vinden we in ‘Middle’. Over dit nummer kan ik heel simpel zijn: You just gotta get the vibe! Het is zó catchy, vette bliepjes, vette strijkjes en super opgebouwd naar het einde.
Een absolute favoriet op dit album is toch wel ‘Spirits’. Ik zeg horen we daar gospel? Horen we daar aanstekelijk ge-klik-klak? Het is bij dit nummer gewoon onmogelijk om niet mee te gaan knikken met je hoofd. Dit ‘Spirits’ is simpelweg vakwerk van wereldniveau. Waarom? Het heeft een superproductie, pakt je vast en laat je nooit meer gaan, zuigt je echt het nummer in.
En dan ‘Echoes’ . De titel komt gelijk terug in het nummer. Productioneel wederom een topopbouw en bovenal een nummer dat rijk is aan geluidjes. Verrijkende geluidjes welteverstaan.
Minder enthousiast ben ik over ‘Spiral’. Het latingitaartje is nog wel leuk, evenals dat de productie ook de ruimte krijgt zich te laten horen. Maar qua zang mag Jamie Woon hier toch meer uitpakken. En juist in dit nummer is daar de ruimte voor.
Het nummer met de opvallendste titel is ‘TMRW’. Eigenlijk staat dit gewoon voor tomorrow. Dit nummer is meer poppy, kent een goede swing, is dansbaar en ongelooflijk catchy. Dit is singlemateriaal. Als Jamie Woon dit uitbrengt voorspel ik een hit.
Na ‘TMRW’ komt er een korte muzikale intermezzo onder de naam ‘Second Breath’. Om daarna weer verder te gaan met ‘Gravity’. Dit nummer heeft een sfeerzettende intro. Leuk gitaartje en het nummer is mooi. Erg mooi zelfs. Het rustigste nummer van het album. Debet daaraan is ook dat het zo mooi klein gehouden is. Precies wat dit nummer nodig heeft.
Afluister van het album heet ‘Waterfront’. Ook in dit nummer is het tempo laag gehouden. Rustig, klein, mooi gezongen en een waardige afsluiter.

Een bijzonder album dus, dit van Jamie Woon. Je moet wel van computermuziek houden. Het heeft niet de organischere sound van live-instrumentatie. Maar in dit geval is dat geen probleem. De sfeer die steeds neergezet wordt is bijzonder en bijzonder boeiend. Mooi om dit te ontdekken en ik raad het iedereen aan.

mooie recensie

Je schrijft zo ongeveer wat ik denk maar spirits is wel niet mijn favoriete nummer. Gravity, shoulda en lady luck zijn mijn favorieten als ik er al moet kiezen.

ik denk wel dat je van een sfeervolle muziek dit ook gewoon goed kunt vinden hoor zonder echt van computermuziek te houden.

Spirits bestaat trouwens al een jaar of 3. Hieronder een mooi clipje waarin hij het live brengt met alleen een loopmachine.

YouTube - Jamie Woon - Spirits

Buitengewoon aantrekkelijk album, bij James Blake haak meestal ik af, hier blijf ik graag naar luisteren. Stem past wondermooi in de muziek. Voor elk wat wils.

Anno 2011 is het underground label dubstep redelijk mainstream geworden, dit is geen geheim. James Blake zorgde ervoor dat de donkere prachtmuziek zelfs op 3fm wordt gedraaid. Want wie kent singel limit to your love niet? Radiohead lijkt te worden beïnvloed door Burial en Flying Lotus. En opeens was daar ook een Project van the Weeknd waarbij dubstep en gladde R&B perfect werden gecombineerd. Na James Blake en the weeknd komt Jamie Woon met zijn debuutalbum op de proppen. En er lijkt weer een dubstepster geboren te zijn, want met Mirrorwriting levert Jamie Woon een meer dan prima plaat af.

Het album opent redelijk perfect met de eerste single van het album Night Air. Het nummer is mede geproduceerd door de grondlegger van de dubstep Burial. En laat horen wat voor geweldige stem Woon heeft. De stem past perfect bij de muziek, en de muziek is geweldig. Redelijk indrukwekkende opener ook. Het hoge niveau wordt mooi doorgetrokken met Street en de tweede single lady Luck. Bijde ook geweldige nummers.
Vanaf dan zakt het niveau van de plaat in, met nummers die meer r&b en soul zijn dan dubstep. Nog steeds is het niet slecht, maar echt spannend is het ook niet, wat het bij bijvoorbeeld the weeknd wel is. Maar de soul en r&b is vele male bijzonderder dan de gemiddelde liedjes in de top 40. Later in nummers als Spiral en Gravity komen er ook zware echoes en bassen bij, die we kennen van James Blake. Gravity is overigens wel een bloedmooi nummer.
Maar over de gehele plaat mis ik toch wel een beetje de bijzondere sfeer die James Blake maar ook the XX uitstralen. Er staan een aantal mindere nummers op Mirrorwriting, zoals bijvoorbeeld middle en Spirits en dit is een beetje storend voor de sfeer van het gehele album, en dat is jammer. hadden deze nummers er nou niet op gestaan dan hadden we te maken met een fantastisch debuut, maar zoals hij nu is levert de 28 jarige Woon gewoon een bijzonder debuut af.

van: Daan's Muziek blog: Jamie Woon - Mirrorwriting - daanmuziek.blogspot.com

Ik las vanochtend even de muziekrubriek van de Veronica en daar kreeg dit album 5 sterren en werd vergeleken met James Blake en laat dat nou een van mijn favoriete albums van 2011 tot nu toe zijn. Lady Luck klonk wel goed, dus ik was wel benieuwd. Maar dit is niks voor mij, ik vind het allemaal wat te gelikt. Daardoor krijg ik nergens kippevel wat bij James Blake wel gebeurd. De zang vind ik ook niet echt bijzonder. Ik vind het allemaal een beetje gemaakt klinken maar dat zal wel aan mij liggen aan de beoordelingen die ik hier zie. 2 sterren.

Ik kan niet zo goed tegen electronisch vervormde stemmen. Als ik deze plaat hoor, denk ik aan Timberlake, Britney Spears en verwanten en kan ik er verder niets meer mee. Sorry...

Jammer dat zijn producers hem blijkbaar niet serieus nemen, want zo slecht zal zijn stem toch niet zijn?

De stem van James Blake is ook best vaak vervormd maar die brengt toch heel veel emotie. Ik denk eigenlijk aan hetzelfde als jou, McTijn. Ik snap al die hoge beoordelingen niet. Ik hou denk ik gewoon meer van het minimalistische van Blake want dit vind ik echt platgeproduceerd klinken.

Ik vind het eigenlijk wel werken hier. Staan ook een paar fantastische nummers op. Blijkbaar is Lady Luck de single en krijgt het ook heel wat airplay, maar mij viel het nummer erg positief op toen een collega dit album opzette. Voor mij een plaat om achteraan te gaan.

Lady Luck was mijn eerste kennismaking en misschien niet de juiste. Ik vond het een aardig nummer maar meer ook niet. Niet uitnodigend om het hele album op te zoeken in elk geval. James Blake zie je dan ook weer vaak voorbijkomen (wat ik wel snap) en hoe bijzonder ik dat album ook vind, echt super vind ik die ook niet.
Ik weet niet waarom ik dat uiteindelijk toch ben gaan doen. Misschien toch omdat ik de naam veel tegenkwam.....

Gevalletje 'had ik maar eerder'. Ik vind dit aangenamer om naar te luisteren dan naar James Blake als we daar dan toch even mee gaan vergelijken. Toch wil ik daar snel mee ophouden want Jamie Woon brengt toch wel andere muziek. Het doet me denken aan zo'n jaren '90 hitje waar ik maar niet op kan komen (wie het weet mag zich melden). Toen was dat niet echt mijn ding maar smaken veranderen blijkbaar.
Mirrorwriting heeft een aangename flow die ik minder vind worden als het te veel een r&b sausje krijgt zoals op Lady Luck alhoewel dat nummer me wel weet te boeien.

Het album werkt niet bevreemdend of betoverend en klinkt toch weer apart genoeg en weet me op niet te verklaren wijze in de greep te houden waardoor dit regelmatig opgezet zal gaan worden. Tegenstrijdigheden alom.
Ik ben benieuwd hoe dat dan gaat uitpakken. Kan zomaar een favorietje gaan worden of het zakt langzaam weer terug in de vergetelheid.

Hoorde laatst Lady Luck op de radio... dacht... waar ken ik die stem toch van? Maar blijkbaar kende ik hem al van wat oude mix CD's van oa Burial. Wayfaring Stranger (Burial remix)! Lekker nummertje net als Lady Luck.

Maar even deze CD "geregeld". Lekker rustig plaatje en het neigt inderdaad meer naar Dubstep zoals iemand al opmerkte. Vergelijking met James Blake vind ik onterecht. Ik hoor toch duidelijke andere manier van stijl. Bedenk me ineens dat ik de score van Blake wat omlaag bij moet stellen want de CD komt nu al mn neus uit!

Nog een paar keer luisteren en dan komt mijn verdere mening, maar een aardig album is het op zich wel. Interessant dat dubstep-invloeden zich zo verder ontwikkelen: was het bij Blake door de puristen geweeklaagd: "het is geen dubstep! het is geen dubstep!", bij Woon is dat eigenlijk net zo goed niet meer. Pak de Burial-remix van "Wayfaring Stranger" er maar eens bij: het drumpatroon komt daar nog precies overeen met hoe het (zeker in 2006 nog) vrij conservatieve genre dicteerde ('t heeft te maken met waar je de kicks, de snares, etc. precies neerzet): hier hoor je het aanzienlijk minder terug, zelfs in de door Burial geproduceerde nummers. Net als Blake, die verder echt mijlenver van deze plaat af staat qua uitwerking, gaat het toch meer om de sfeer van de wat dromerigere dubstep verder uit te werken, hier helaas meer met een r&b-sfeer.