Jamie Woon - Mirrorwriting (2011)

Wat ik het mooiste aan muziek vind is dat er altijd dingen te ontdekken zijn. Elk muziekjaar komen er weer bijzondere artiesten met hun debuutalbum. Of je ontdekt juist die oudere muziek die je nog kende. Ontdekken is altijd leuker dan wachten op die nieuwe cd van je favoriet. En zodoende ontdekte ik dit jaar Jamie Woon, met zijn album Mirrorwriting.

Het album opent met ‘Night Air’. Een nummer dat meteen ook een goede toon zet voor de rest van deze cd. De producties zijn ambient-achtig. Het nummer kent een lekkere ritmiek, is goed opzwepend. Het moet gezegd worden dat Jamie Woon een fijne stem heeft. Daarnaast is dit ook een soort essentie van muziek maken. Het klinkt origineel, het klinkt gewoon vet! Vooral door de toffe productie. Je wordt als het ware in dit sferische nummer getrokken. Het heeft zoveel spanning dat het je aandacht echt vasthoudt.
Diezelfde sfeer vinden we in ‘Street’. Het nummer is wel wat bombastischer en biedt daarmee veel ruimte voor de supervette productie. Het is wel echte computermuziek. Verwacht dus niet de organische sound van live-instrumentatie.
En dan één van de beste nummers van dit album, ‘Lady Luck’. Het nummer kent een heerlijke swing over een dromerige productie. De backings maken het nummer helemaal af. Eerlijk gezegd deden de backings me wat aan de Justin Timberlake stijl denken. Het nummer is erg dansbaar en kent daarnaast ook nog eens een geniaal geplaatste break.

Jamie Woon – Lady Luck
(klik om het nummer te luisteren)

‘Shoulda’ is vocaal gezien misschien wel het meest gevarieerde nummer van het album. Jamie Woon klinkt hier in ieder geval qua zang het overtuigendst op. Wederom een dromerige productie en zanglijnen die mij aan Craig David in zijn begintijd doen denken. Dit nummer past perfect in de sfeer van het album.
Een ander favorietje vinden we in ‘Middle’. Over dit nummer kan ik heel simpel zijn: You just gotta get the vibe! Het is zó catchy, vette bliepjes, vette strijkjes en super opgebouwd naar het einde.
Een absolute favoriet op dit album is toch wel ‘Spirits’. Ik zeg horen we daar gospel? Horen we daar aanstekelijk ge-klik-klak? Het is bij dit nummer gewoon onmogelijk om niet mee te gaan knikken met je hoofd. Dit ‘Spirits’ is simpelweg vakwerk van wereldniveau. Waarom? Het heeft een superproductie, pakt je vast en laat je nooit meer gaan, zuigt je echt het nummer in.
En dan ‘Echoes’ . De titel komt gelijk terug in het nummer. Productioneel wederom een topopbouw en bovenal een nummer dat rijk is aan geluidjes. Verrijkende geluidjes welteverstaan.
Minder enthousiast ben ik over ‘Spiral’. Het latingitaartje is nog wel leuk, evenals dat de productie ook de ruimte krijgt zich te laten horen. Maar qua zang mag Jamie Woon hier toch meer uitpakken. En juist in dit nummer is daar de ruimte voor.
Het nummer met de opvallendste titel is ‘TMRW’. Eigenlijk staat dit gewoon voor tomorrow. Dit nummer is meer poppy, kent een goede swing, is dansbaar en ongelooflijk catchy. Dit is singlemateriaal. Als Jamie Woon dit uitbrengt voorspel ik een hit.
Na ‘TMRW’ komt er een korte muzikale intermezzo onder de naam ‘Second Breath’. Om daarna weer verder te gaan met ‘Gravity’. Dit nummer heeft een sfeerzettende intro. Leuk gitaartje en het nummer is mooi. Erg mooi zelfs. Het rustigste nummer van het album. Debet daaraan is ook dat het zo mooi klein gehouden is. Precies wat dit nummer nodig heeft.
Afluister van het album heet ‘Waterfront’. Ook in dit nummer is het tempo laag gehouden. Rustig, klein, mooi gezongen en een waardige afsluiter.

Een bijzonder album dus, dit van Jamie Woon. Je moet wel van computermuziek houden. Het heeft niet de organischere sound van live-instrumentatie. Maar in dit geval is dat geen probleem. De sfeer die steeds neergezet wordt is bijzonder en bijzonder boeiend. Mooi om dit te ontdekken en ik raad het iedereen aan.

Anno 2011 is het underground label dubstep redelijk mainstream geworden, dit is geen geheim. James Blake zorgde ervoor dat de donkere prachtmuziek zelfs op 3fm wordt gedraaid. Want wie kent singel limit to your love niet? Radiohead lijkt te worden beïnvloed door Burial en Flying Lotus. En opeens was daar ook een Project van the Weeknd waarbij dubstep en gladde R&B perfect werden gecombineerd. Na James Blake en the weeknd komt Jamie Woon met zijn debuutalbum op de proppen. En er lijkt weer een dubstepster geboren te zijn, want met Mirrorwriting levert Jamie Woon een meer dan prima plaat af.

Het album opent redelijk perfect met de eerste single van het album Night Air. Het nummer is mede geproduceerd door de grondlegger van de dubstep Burial. En laat horen wat voor geweldige stem Woon heeft. De stem past perfect bij de muziek, en de muziek is geweldig. Redelijk indrukwekkende opener ook. Het hoge niveau wordt mooi doorgetrokken met Street en de tweede single lady Luck. Bijde ook geweldige nummers.
Vanaf dan zakt het niveau van de plaat in, met nummers die meer r&b en soul zijn dan dubstep. Nog steeds is het niet slecht, maar echt spannend is het ook niet, wat het bij bijvoorbeeld the weeknd wel is. Maar de soul en r&b is vele male bijzonderder dan de gemiddelde liedjes in de top 40. Later in nummers als Spiral en Gravity komen er ook zware echoes en bassen bij, die we kennen van James Blake. Gravity is overigens wel een bloedmooi nummer.
Maar over de gehele plaat mis ik toch wel een beetje de bijzondere sfeer die James Blake maar ook the XX uitstralen. Er staan een aantal mindere nummers op Mirrorwriting, zoals bijvoorbeeld middle en Spirits en dit is een beetje storend voor de sfeer van het gehele album, en dat is jammer. hadden deze nummers er nou niet op gestaan dan hadden we te maken met een fantastisch debuut, maar zoals hij nu is levert de 28 jarige Woon gewoon een bijzonder debuut af.

van: Daan's Muziek blog: Jamie Woon - Mirrorwriting - daanmuziek.blogspot.com

Lady Luck was mijn eerste kennismaking en misschien niet de juiste. Ik vond het een aardig nummer maar meer ook niet. Niet uitnodigend om het hele album op te zoeken in elk geval. James Blake zie je dan ook weer vaak voorbijkomen (wat ik wel snap) en hoe bijzonder ik dat album ook vind, echt super vind ik die ook niet.
Ik weet niet waarom ik dat uiteindelijk toch ben gaan doen. Misschien toch omdat ik de naam veel tegenkwam.....

Gevalletje 'had ik maar eerder'. Ik vind dit aangenamer om naar te luisteren dan naar James Blake als we daar dan toch even mee gaan vergelijken. Toch wil ik daar snel mee ophouden want Jamie Woon brengt toch wel andere muziek. Het doet me denken aan zo'n jaren '90 hitje waar ik maar niet op kan komen (wie het weet mag zich melden). Toen was dat niet echt mijn ding maar smaken veranderen blijkbaar.
Mirrorwriting heeft een aangename flow die ik minder vind worden als het te veel een r&b sausje krijgt zoals op Lady Luck alhoewel dat nummer me wel weet te boeien.

Het album werkt niet bevreemdend of betoverend en klinkt toch weer apart genoeg en weet me op niet te verklaren wijze in de greep te houden waardoor dit regelmatig opgezet zal gaan worden. Tegenstrijdigheden alom.
Ik ben benieuwd hoe dat dan gaat uitpakken. Kan zomaar een favorietje gaan worden of het zakt langzaam weer terug in de vergetelheid.

Het schijnt inmiddels al een hele beweging te zijn: De Nieuwe Arrenbie. Dit laat zich even kort door de bocht kenschetsen als hijgerig gekweel over dubstep heen. James Blake, die qua stemgeluid meer Bill Withers is dan Justin Timberlake of Craig David, schijnt de grote voorloper te zijn, maar Jamie Woon was er ook al verdomd vroeg bij: zijn versie van het aloude Wayfaring Stranger werd in de remix van Burial goed opgepikt.

Afijn, op Woons debuut doet Burial de productie van een aantal nummers, waaronder het mooie "Night Air". Woon mag dan vocaal van het type Timberlake zijn, het refrein is gewoon heel sterk. Dit wordt allemaal ondersteund met futuristisch (niet Italiaans of Russisch overigens) aandoende dubstep.

Ook zonder Burial komt Woon een eind. Sommige nummers zijn wat aan de flauwe kant, maar het erg vocale "Spirits" is één van de beste nummers van het album, samen met het akoestische "Waterfront". Ondanks dat een aantal nummers maar net voldoene zijn en die arrenbie-sfeer wat tegen gaat staan, blijkt het dat Woons nummers het best op een pakkend refrein draaien. Prettige plaat, dat zeker.