John Elefante - Windows of Heaven (1995)

Nadat John Elefante een kleine drie jaar zanger bij Kansas was geweest, viel deze groep uit elkaar. Hij ging solo. Zijn muziek verscheen in 1985 onder de naam Elefante en in de jaren '87 - '90 onder de naam Mastedon. Verder produceerde hij vanaf '89 andere namen en begon Pakaderm Records.

Blijkens de tekst op het cd-boekje schreef hij al tien jaar liedjes voor het werk van Windows of Heaven, die hij vanaf 1991 daadwerkelijk ging opnemen. Dit voor het eerst onder zijn voor- én achternaam. De twee albums met Mastedon waren projecten met tevens andere zangers, hier is hij de enige bij de microfoon met assistentie in de koortjes.
Onder eigen naam kiest hij consequent voor pop. Geen scheurende gitaren en geen gitaarsolo's! Dat hij (met zijn broer Dino) goede liedjes kon schrijven, is wederom duidelijk. Een keur aan musici speelde de muziek in, waaronder namen die we ook bij Mastedon tegenkwamen.

Een plaatje dat ik indertijd saai vond, inmiddels denk ik daar anders over. Goede liedjes zijn immers goede liedjes. Met openingslied Hello My Good Friend is zelfs extra duidelijk hoe goed zijn stem is met die climax op de juiste momenten, wat juist door het ontbreken van geluidsmuurtjes extra opvalt.
Niet altijd werkt het: ballade This Is what Love Is klinkt met de digitale drums als een liedje dat beter bij een r&b-act had gepast, waar drie goede ballades tegenover staan, te weten No One's Ever Died for Me Before met een vrouwenkoor, het met strijkers gelardeerde That’s Why God Made the Moon en meer daarvan bij We Will Found Our Ways, sterk opgebouwd met opnieuw sterke zang.

Vier ballades vind ik wel wat veel, verder is het meer uptempo. In de eerste 14 seconden van What if our World zijn de toetsen afschuwelijk klef, vervolgens begint een goed poplied. Meer pop bij Hold Me in Your Arms dat met z’n digiblazers lijkt op de jaren ’80 van Phil Collins en het briljanteTake Me to the River herinnert me aan Mr. Misters Healing Waters uit '87.

Pop uit 1995 met de nodige invloeden uit de jaren '80. Eerlijk is eerlijk: ik houd van Kansas en had Elefante daar nooit bij gezeten, dan had ik dit album niet gehoord, om vervolgens te missen hoe goed zijn stem het hier (alweer) doet. Op die ene ballade en 14 seconden intro van dat andere nummer na, is het eenvoudigweg een sterk album.
De teksten gaan over zijn leven, waarin zijn christelijke overtuiging naturel klinkt. Net als de albums met Mastedon ben ik blij dat het op streaming is te vinden: voor fysieke exemplaren betaal je buiten de V.S. en Canada veel te veel.

Ja, dat komt vooral door de verzendkosten. Die zijn tegenwoordig achterlijk hoog vanuit Canada of de VS. Niet meer te doen. En dat weten Europese aanbieders natuurlijk ook, wat verklaart waarom de vraagprijzen op Discogs zo uiteenlopen.
Blij dat ik mijn CD destijds gewoon in 1995 heb gekocht, al moest ik er wel wat moeite voor doen. Ik meen dat ik 'm zelfs in een christelijke boekwinkel heb opgepikt.

Voor mij geldt hetzelfde: had Elefante niet in Kansas gezeten, dan was de kans aanzienlijk dat ik nooit van hem gehoord zou hebben. Nu was zijn naam een aanbeveling om toch eens achter die solo-albums aan te gaan. Die vielen stuk voor stuk niet tegen, al is het inderdaad veel meer pop dan rock. Wel moet je tegen enige sentimentaliteit kunnen, én tegenm diens teksten over zijn geloof, die weliswaar vrij uitgesproken zijn, maar die ik desalniettemin niet storend vind.

Ik ben het met je eens: het valt juist in deze setting op wat een geweldige zanger die John Elefante eigenlijk is. Met name in de rustige stukken, zoals That's why God made the moon.
Latere albums van hem zijn vergelijkbaar; Defying gravity (de enige die nog niet op de site staat, ik heb 'm zojuist toegevoegd in afwachting van een reactie van de crew) heeft zelfs lichte country-invloeden. Ik kan het allemaal hebben van deze man. Want zoals je zelf al schrijft: een goed liedje is een goed liedje, en daar grossiert hij in.

En dan moet het beste nog komen! Wil je hem weer stevig werk horen doen in de 21ste eeuw, dan moet je grijpen naar het derde album van Mastedon (die ik bezit in een versie die de uitvoerenden aanduidt als John Elefante & Mastedon). Verder vind ik zijn relatief recente album On My Way to the Sun een hoogtepunt. Iets meer rock, maar ook iets meer prog: vooral de openingstrack is een prachtig uitgewerkt stuk muziek. En zijn stem bleek ook in 2013 nog als vanouds.

Dank voor je aanvullingen! Je beleeft dit album hetzelfde als ik, ook wat betreft sentimentaliteit en teksten. Hij houdt het dicht bij zichzelf en daardoor blijft het naturel, zij het dat zijn producties steevast vrij dichtgesmeerd zijn en rond klinken.
On My Way heb ik in de kast staan, vind ik inderdaad een heel sterk album. Maar alweer een paar jaar niet gehoord, dat wordt wel weer eens tijd. De twee volgende albums van Elefante solo wil ik binnenkort gaan horen. Fijn dat je Defying Gravity hebt toegevoegd, dat komt vast wel goed (als is het soms lastig om een hoesfoto te vinden die aan de kwaliteitseisen voldoet.

Sowieso leuk om al die soloprojecten van al dan niet ex-Kansasmannen te checken! Ontdekte op Rate Your Music dit lijstje, dat ik grotendeels volg. Niet actueel of compleet, maar 90% staat er wel bij geloof ik.
Zo luister ik deze dagen naar het debuut van Steinhardt-Moon. Hmmm... ik zie dat ie nog niet op MuMe staat, zal ga ik regelen.

Bij deze Windows of Heaven is het echt de kwaliteit van Elefantes stem die maakt dat ik het goed kan hebben. Met een Phil Collins bij de microfoon had ik dat niet gehad. Dat zegt overigens vooral iets over mijn smaak, als zanger is Collins op zich prima. Maar de "extra versnelling" in de stem van Elefante doet het hem voor mij.