Status Quo - Piledriver (1972)

Vermoedelijk omdat dit een ten onrechte vergeten tijdperk is. De albums vanaf Hello zijn bekender bij de grote groep fans en scoren dan ook beter.

Doordat ik puur toeval de 3 disc compilatie album Children of the revolution heb aangeschaft. Waar het nummer Down the dustpipe van Status Quo op staat. Kwam ik er achter dat er nog een tijdperk is ver voor Down down en Roll over lay down, dit terzijde. Na het uitstekende Dog of two head album doet de opvolger Piledriver er nog een flinke scheut bluesrock bovenop. Het is een album van een constant niveau dat niet echt inzakt. En JA!!! ik ben het wel eens dat de Doors cover Roadhouse blues wat aan de magere kant is qua uitvoering. Ik weet niet wie de zanger is - in elk geval niet Francis Rossi- maar dat is echt heel matig. Helemaal als je het vergelijkt met de zang van Jim Morrison. De mondharmonica die Status Quo in dit nummer gebruikt is wat aan de bescheiden kant. Het had wel op z'n Wang Dang doodle niveau van Livin' Blues gemogen, maar dit terzijde. Roadhouse blues is wel een echte Doors klassieker in het kwadraat evenals Riders on the storm, Baby light my fire - Morrison zong het ooit Baby light my higher- wat weer de nodige ophef veroorzaakte en L.A. Woman, dit terzijde. A Year is -in positieve zin- een opvallend nummer wat veel lijkt op Babe I'm gonna leave you van Led Zeppelin wat bijna ook net zolang duurt als Babe I'm gonna leave you. De rest van de nummers inclusief de 2 bonus tracks in mijn geval luistert allemaal lekker weg, ja hoe blues wil je het hebben??? nou DIT!!!! dus. Al met al een voortreffelijk en verpletterend einde van dit tijdperk. Mijn albums van Status Quo loopt vanaf Ma Kelly's Greasy spoon t/m 1982. De 3 voorgangers -eigenlijk 2, het 2e album is een compilatie album- ga ik nog aanschaffen. Na never too late werd het wel minder met misschien wel als dieptepunt de cover In the army now van Boland en Boland. Dat was toch wel het niveau van dat is toch wel zo goed waardeloos jongens, dat nummer is ook helemaal niet hun stijl, nee dan is Roadhouse blues beter. Tot slot nog even terug op het compilatiealbum Children of the revolution. Album moest je destijds telefonisch bestellen bij Teledisc in de jaren negentig. Ik weet niet wie dit album heeft, maar dan kom je tot het besef dat er in die tijd verdomd echt goeie muziek is gemaakt. Fleetwood Mac, Led Zeppelin, The Who, Deep purple, Doors, Black Sabbath en Status Quo behoort ook absoluut in dit rijtje thuis. Piledriver krijgt van mij een dik verdiende 5.0 "LET IT ROLL BABY ROLL"

Nou, ze hadden bij mij al wat eerder afgedaan nadat het wat meer 'Popie' voor de goed verstaander, of anders gezegd commerciëler, begon te klinken.
Maar volledig met je eens dat 'Army' een onbegrijpelijke miskleun was, wat een draak van een nr. dat helemaal niet bij Quo past.

Smaken verschillen gelukkig. Ik vind het nog steeds een heerlijk nummer. Toegegeven; het lijkt in niks op Quo tot dan toe maar ik vind dat dan juist weer ballen tonen. In dat opzicht kon de band het ook nooit goed doen. Als het als Quo klonk dan was het; steeds weer zo. Maar als het niet als Quo klonk dan was het; huh, dit klinkt helemaal niet als Quo. Ga er maar aanstaan als band zijnde. Dat Rossi meer de pop kant op wou dat was al sinds het album Rocking all over the world bekend. En ondanks dat ik ook de periode t/m 1981 het beste vind kan ik me dondersgoed voorstellen dat hij andere dingen wilde proberen. Dat ze daarin doorsloegen naarmate de jaren 80 vorderden lijkt me duidelijk. Gelukkig heeft Piledriver daar nog geen last van