The Smiths - The Smiths (1984)

Groot Brittannië werd gedomineerd door tieneridolen.
Duran Duran, Wham! en Paul Young domineerden de hitparade.
Postpunk had grote namen als U2, The Cure en Simple Minds afgeleverd, die nu ook commercieel succesvol werden.
En dan is daar opeens die band met de frontman, die zich als een poëet presenteerde, waarvan je eerder het idee had, dat hij zijn tijd zat te verdoen in de plaatselijke bibliotheek.
Morrissey zingt verveeld, en draagt op die manier dezelfde boodschap uit als Johnny Rotten.
There is no future in England’s dreaming.
Morrisseys schreeuw is ingetogen.
Hij oogt intellectueler.
Niet de koningin is verantwoordelijk voor de ellende in het land.
De politiek van Margaret Thatcher maakt er een puinhoop van.
Maar Morrissey is meer dan dat.
Zijn verschijning is vergelijkbaar met die van de Ziggy Stardust van David Bowie.
Morrissey is sensueel.
Hetzelfde mysterie als Bowie in de jaren 70 had, omtrent zijn seksuele geaardheid.
Morrissey zou zich ontwikkelen als podiumbeest.
De rol van gitarist Johnny Marr zou ook alleen maar toe nemen.
Samen zouden ze de band in korte tijd ontgroeien.
In de Verenigde Staten gebeurde rond deze periode vrijwel hetzelfde.
The Smiths was daar R.E.M.
Morrissey heette Michael Stipe.
Een veel belovend debuut, welke zelfs nog 3x door The Smiths overtroffen werd.

The Smiths, al sinds de jaren '80 behoren ze tot mijn meest favoriete bandjes. Hebben ze ook goed gedaan: vier ijzersterke albums uitbrengen en daarna was het weer over. Ter vergelijk: met andere grote favorieten heb ik meestal wat moeizamere relaties...... Prince (na de jaren '80 werd het toch wel wat minder en rond de eeuwwisseling was ik hem bijna kwijt omdat ik hem een beetje beu was), The Smashing Pumpkins (na album drie werd het rap minder), Marc Almond (ook altijd goed, maar wel een heel groot en gevarieerd oeuvre wat nu eenmaal niet altijd even goed bevalt). Nee dan Morrissey en kornuiten: puntig en nooit teleurstellend.

Nou ja.... die onoverzichtelijke discografie had wel anders gemogen. Te veel losse singles, te veel 'verzamelaars', maar zelfs die zijn enorm goed, dus waarom zeuren?! Altijd goed die Smiths!

Dat gevoel had ik in de jaren '80 iets minder (ik was 14 toen dit album uitkwam). Het begon eigenlijk langzaam op te bouwen vanaf de verzamelaar The World Won't Listen uit 1987 en dan moet je bedenken dat het toen al weer bijna gedaan was voor de band.

Dit debuut was dan ook niet mijn eerste kennismaking. Uiteraard kende ik de singles (This Charming Man is pas op een latere reissue toegevoegd).
Het heeft moeten rijpen in de loop der jaren want het is allemaal wat ruwer dan het latere werk (en ik was wel een liefhebber van de poppy Smiths hits).

Als ik uitga van het oorspronkelijke album, dus zonder This Charming Man, dan vind ik dit ook één constante trip, daar waar ik op de laatste twee albums wat meer onderscheid in sfeer ervaar.
Ze zijn gegroeid in de albums en singles die volgden, maar als je nu luistert naar dit debuut uit 1984, gemaakt door nog jonge, gretige gasten, dan besef je hoe ongelooflijk sterk The Smiths was. Nergens heeft de tand des tijds toegeslagen en dan kan er maar één heldere conclusie worden getrokken: klassiekertje!