The Smiths - The Smiths (1984)

Met het prachtnummer: This Charming Man.

"Will nature make a man of me yet?"

haha

"hand in glove
the sun shines out of our behinds
no, it's not like any other love
this one is different-because it's us"

Onzettend goed debuut, vol met klassiekers. Het is allemaal net ietsje minder dan The Queen Is Dead, maarja welk album is dat niet? Het gitaarspel is weer erg innoverend en de teksten zijn zoals altijd van hoog niveau. Beste nummer is Hand In Glove. 4,5 ster.

Strangeways here we come

Die heb ik net zitten beluisteren, maar die valt op het 1e gehoor een beetje tegen. Maar misschien is het een groeiertje.

The hand that rocks the cradle...

ongeëvenaard.

Ik kan deze CD niet draaien zonder vele malen te terugspoelen bij dat nummer.

Tuurlijk goeie plaat, al is de B-kant stukken beter dan de A-kant. Maar als straf krijgen de Smiths deze keer "slechts" 3,5 sterren.
Koop ik daar in de Londense vinylbeurs een prachtexemplaar van hun eerste album, enkele uren later moet ik vaststellen dat één van hun beste nummers "This Charming Man" er niet opstaat!!
Als er mij bij de Smiths nu één iets tegen de borst stoot, dan is het wel hun onoverzichtelijke en onsamenhangende discografie.

Ik heb ook This Charming Man hier niet op staan. Maar vanwege Suffer Little Children toch " gewoon" 5 sterren hoor.

Daarnet voor het eerst dit debuutalbum van The Smiths geluisterd. Zo'n beetje de helft kende ik al via Hatful Of Hollow, dus dat was geen al te zware bevalling. Waar ik op Hatful Of Hollow nog wel 's moe wordt van het stemgeluid van Morrissey, trek ik dat hier bijzonder goed.

Voorlopig een 4* en meteen een tweede luisterbeurt erachter aan, want dit album duurt veelste kort...

Samen met Meat is Murder mijn favoriete album. Welke cd's ik ook koop, één van deze twee albums (en liefst allebei) moet ik dagelijks draaien. Een dag zonder The Smiths is immers een verloren dag.

Ik was begonnen aan een bespreking van dit album, maar ik vind het ontzettend moeilijk om de juiste woorden te vinden voor alles wat ik hierbij voel. Echte fans van The Smiths en/of Morrissey zullen ongetwijfeld begrijpen wat ik bedoel.

Maar al te goed

Prachtig debuut. enige nummer waar ik mezelf niet in kan plaatsen is Miserable Lie.

Beste Nummers:
You've Got Everything Now
Pretty Girls Make Graves
Still Ill
This Charming Man

What Difference does it make (ik was altijd de hatful of hollow versie gewend, maar deze klinkt vele malen beter)

Ik geloof dat het laatst als een van de zwakkere nummers van de band naar voren kwam, maar ik vind What Difference Does It Make een van de beste smiths-nummers
Deze plaat echter zozo..

Alle 11 raak.

http://www.planettrash.nl

je neemt me de woorden uit de mond. En ik was zelfs nog vergeten hem hier bij mijn albums te zetten en erop te stemmen *schaam*

vandaag het schijfje vinyl maar weer eens opgezet, wat is dat toch een heerlijke belevenis. je hoort zoveel meer, de warme piano die op de achtergrond zit van reel around the fountain (vooral die lage tonen) en het feit dat je de hele geluidsgolf consumeerd maakt het een zoveel emotionelere belevenis. Nu draai ik al mijn halve leven the smiths en morrissey en nog kan ik er een traantje van in mijn ogen krijgen...

Ik vind deze juist veel beter dan QID! Deze nummers pakken je toch iets meer dan de nummers op die plaat. Vergelijk What Difference Does It Make maar is met The Boy With The Torn In His Side...

Het blijft een beetje saai klinken vind ik. Het eerste nummer heeft me wel al volledig betoverd, ook de singles en still ill beginnen verdacht goed te klinken. We zien wel wat ervan terecht komt hé

Suffer Little Children vind ik echt een schitterend nummer! Die tekst daarvan!! Zo mooi! En die vrouw die je erdoorheen hoort lachen! Kippenvel!

Schitterende nummers, spitsvondige teksten, geweldig debuut.

Met The Queen is Dead mijn favoriet.

Als fan van The Smiths kan ik niet achterblijven. 5* voor dit prachtige debuutalbum.

The Hand That Rocks The Cradle is voor mij met afstand het mooiste nummer van het album. Een ultieme tranentrekker die uitstekend werk doet op momenten dat het leven even niet meezit. Prachtig gezongen door Morrissey en dan die gitaar die maar doorgaat. Om nooit genoeg van te krijgen.

Prachtig album! Heb nooit begrepen waarom Morrissey's geaardheid lange tijd zo'n mysterie voor de meeste mensen was, want reeds op deze plaat spreekt hij zich toch al duidelijk uit (duidelijk in literaire zin althans).
Staat This Charming Man trouwens op de amerikaanse persing van de plaat ofzo? Bij mij staat-ie er ieder geval niet op. En ook al vind ik dat een van de beste nummers ooit, ik mis hem hier niet.

Van www.passionsjustlikemine.com:

"This Charming Man" was included as a bonus track on Sire LPs, CDs and cassettes, on Rough Trade UK and France cassettes and on WEA CDs and cassettes. The song is also included on Australian releases on CBS and Festival, but at the end of the album instead of the beginning of side 2 (or track 6).

Album kwam uit in 1984 - En in de midden jaren 80 was NL radio helemaal niet klaar voor dus ze bleven voor de meeste onbekend. Nu is het 2007 en NL radio is eigenlijk nog steeds niet klaar voor!! (maar o.a. de internet hebben mensen beter access gegeven) ... je moet ook begrijpen dat over in GB veranderd muziek stromingen elke 12 tot 18 maanden terwijl Nl radio en media kunnen gewoon niet bij houden en slaan veel nieuwe trends of unique artiesten (zoals The Smiths in de jaren 80) over. Triest maar waar ...

Ik begrijp niet zo goed wat de Nederlandse radio er mee te maken heeft. Ik heb begrepen dat ook in UK Morrissey's geaardheid altijd voor een mysterie werd gehouden, omdat hij zelf bleef volhouden dat-ie celibatair leefde en aseksueel was. Dat-ie zich er niet over wil uitspreken spreekt voor hem, want wat hebben anderen daar immers mee te maken? Bovendien zijn dat soort vragen geheel overbodig, want een nummer als ''Pretty girls make graves'' zegt toch al genoeg.

Volgens een artikeltje in OOR gaat dat nummer over de rol van de vrouw in de popmuziek. In veel popmuziek is de vrouw het zwakkere geslacht, en hij wilde iets schrijven over een sterkere vrouw en een zwakkere man, omdat dat neit vaak gedaan was. Zoiets.

Ik dnek trouwens dat hij (hoe heet dat ook alweer?) op beide geslachten valt.

Nee, hij is 100% homo en heeft het pas ook eindelijk toegegeven. Al had hij dat volgens mij niet hoeven doen, want het was me wel duidelijk. In zoveel Smiths- en solosongs zingt hij over het onderwerp, maar wel steeds in zeer poetische vorm maar toch wel erg duidelijk en open. Dat hij zolang mysterieus deed over zijn geaardheid en beweerde dat hij a-seksueel was, vind ik dus niet zo vreemd. Als je naar z'n teksten luistert hoef je die vraag namelijk helemaal niet te stellen.

Niet dat daarmee de analyse die jij aandraagt van Pretty Girls... niet klopt, het een sluit het ander natuurlijk niet uit. Meestal wordt er meer dan een ding aangesneden in zo'n nummer. Maar de regels ''I'm not the man you think I am'' en ''Nature played a trick on me'' zeggen wat mij betreft wel genoeg. Ik denk dat Morrissey in z'n jeugd wel een relatie met een meisje heeft gehad, maar daar zelf ongelukkig in was omdat hij haar liefde niet kon beantwoorden. Dit onderwerp komt vaak in z'n songs terug, bijvoorbeeld in ''I Never Mary'' van Bona Drag.

Ik denk trouwens dat je nooit teveel moet afgaan op wat Morrissey over zijn songs zegt in interviews. Volgens mij wil hij dat we onbevangen naar z'n songs kunnen luisteren en er zelf min of meer een invulling aan kunnen geven. Tegelijk is hij geen Bob Dylan of Michael Stipe die zeer asociatief en multi-interpretabel in hun teksten kunnen zijn, hij is zeer poetisch maar tegelijk als je goed luistert gewoon heel erg duidelijk en recht door zee.

Om terug te komen naar dit debuut van The Smiths: tekstueel een van de spannendste platen die Morrissey geschreven heeft, omdat alle onderwerpen die later zullen terugkomen hier aan het ontluiken zijn en hij zoekende is in zichzelf en de wereld om hem heen.

Dat heet trouwens biseksueel, maar dat is hij dus niet, ook al vermoed ik dus dat hij het weleens met een meisje heeft geprobeerd maar haar moest teleurstellen.