Pendragon - Passion (2011)

Ik was al bezig, maar kon niet vinden of ie op Toff, Snapper of Madfish verschijnt.

Overigens is Passion ook op Madfish verschenen en niet Snapper.

Al meer bekend over de releasedatum? Iemand? Van de website van Pendragon word ik wat dat betreft niet veel wijzer. Ben wel erg benieuwd wat de invloed van de nieuwe drummer is en of de band zichzelf weer opnieuw heeft weten uit te vinden.

Nee nog helemaal niks. Overal geeft google hetzelfde item door verschillende bronnen van de website geplukt dus we moeten nog heel ff geduld hebben. Moeilijk hoor. Er zijn maar weinig platen waar je nog echt naar uitkijkt tegenwoordig.

?

Oeps. sorry, we zitten bij Passion, mijn fout.

Tja ik kon je reactie al niet plaatsen. Met je eens voor wat betreft het echt uitkijken naar deze plaats. De verwachtingen zijn hoog gespannen!!!!

Ik heb het al verwijderd. Was al zover dat ik dacht dat we bij het album zelf zaten te kletsen.

Lees net in de nieuwsbrief dat de release van Men who climb mountains gepland staat voor oktober 2014. Nog even geduld dus!

Gewoon tot die tijd wat oudere albums luisteren, verveelt toch niet......

Afgelopen week vooral het nieuwe album ‘Man who climb Mountains’ geluisterd – en de live akoestische tweede cd. Een opvuller, een mooie geste, dacht ik. Tot ik op deze bonus-cd ‘This Green and Pleasant Land’ hoorde, Nick die de lead neemt en vervolgens ‘heartfelt’ wordt gedragen door het meezingende publiek. Een track met een persoonlijke noot (“My grandad Michael Barrett took shrapnel in the neck”) die me op Passion niet eerder was opgevallen. Onterecht zo blijkt nu. Wat een wereldnummer en wat een knappe opbouw naar de meesterlijke melodie ‘Take only what you need and be on your way’.

Pendragon time! Dit borduurt voort op het Pure album maar dan net niet die kwaliteit. 2, 4 en 6 zijn wel degelijk pareltjes in het Pendragon oeuvre ☺

Deze is toch iets beter dan in mijn herinnering. Dit is inderdaad een voortborduursel op Pure.

Waar ik wel tegen aanloop is de drums. De drummer gebruikt veel van die drumfills met dubbel basskick, ik vind dat bij metal prima, maar bij rock vind ik dat toch de swing er een beetje uithalen. Dan hoor ik toch liever Fudge Smith.

Het maakt wel dat de plaat bijna een Threshold-plaat is. Het tempo zit er bij het titelnummer ook flink in. Met een diepe riff. Het had zo maar (met andere zang) een Threshold-nummer kunnen zijn.

Ik begin me trouwens rond deze periode nog af te vragen wat de rol van Clive in de band is. In de neoprog-dagen van de band hoord je nog wel van die standaard-neoprog-solootjes van Clive, op deze, Pure en Believe kan ik me geen toetsensolo herinneren. In de credits lees ik ook dat Nick keyboards programmeert en speelt, dus al de rol van Clive niet zo groot meer zin.

Dat hoor je ook wel een beetje in de laag gitaren die op elkaar wordt gestapeld (voorbeeld Empathy). Het begint me ook steeds meer op te vallen dat Nick niet echt een groot riffer is en dat veel riffjes nu inmiddels op elkaar beginnen te lijken.

Ja, wat mij betreft komt er vanaf deze plaat toch wel de klad er een beetje in. Neemt niet weg dat deze plaat slecht is, maar gewoon minder verrassend dan de voorgaande twee. Het is ook vooral een heel lawaaiige plaat zonder enig rustpunt. Op veel momenten is het is een dikke brij aan geluid dat ook nog eens wordt volgepropt door heavy drumfills.