Pendragon - Passion (2011)

Blijft muzikaal een leuk jaar. Ook nog een nieuwe Pendragon.

Oeh... Ben benieuwd... Mooie hoes... Ik hoop dat het muzikaal in het verlengde ligt van de laatste 2 platen...

Muzikaal ligt deze inderdaad in het verlengde van met name Pure, waar ik zelf zeker niet ongelukkig mee ben aangezien ik dat tot nog toe hun beste album vind.

Heb hem nu twee keer beluisterd en vind hem vooralsnog iets minder dan Pure, maar zeker wel weer erg de moeite waard. Ben in ieder geval erg benieuwd naar de live-uitvoering vanavond (en naar de dvd die later dit jaar volgt).

De hoes vind ik overigens behoorlijk lelijk, al hadden ze oorspronkelijk een nog lelijkere in gedachten (de tongen van de twee beelden die om elkaar gedraaid waren)

Met "This Green and Pleasant Land" hebben deze gasten toch weer een heel mooi nummer op de plaat gezet. Jodelahé, jodelahiti!

Na vijf keer luisteren en van een deel van de nummers de live-versie te hebben gehoord, kan ik toch inmiddels wel zeggen dat dit album aan mijn hooggespannen verwachtingen voldoet. This Green and Pleasant Land is inderdaad sterk, alleen niet echt een geheel.

Het nummer heeft een zeer aanstekelijk refrein en eindigt in een mooi stukje prog-rock.

Na het verschrikkelijk tegenvallende Blackfield-plaatje, is dit helemaal een verademing...

Vette riffs, sterke zang, lekkere synths en echt zeer goede drums...

Pendragon verrast meer dan Threshold tegenwoordig...

Er zit in het eerste nummer wel een erg Saga-aandoende zangpartij...

Het tweede deel van Empathy, is het mooiste wat ik tot nu toe heb gehoord van de band...

Je kan in ieder geval over Pendragon (Barrett) niet zeggen, dat ze niet vernieuwen. Het rap-gedeelte, de halve grunts, de drumloops... het klinkt allemaal zeer modern...

Na een tiental keer de cd beluistert te hebben kom ik tot de conclusie dat deze cd nog beter is dan zijn voorganger Pure.
Het is een evenwichtig album, met een diversiteit aan stijlen.

Heavy Riffs, de bekende emotionele gitaaruithalen, de refreinen die in je hoofd blijven hangen, het geweldig drumwerk van Scott Highham, De mellotron die Nick Barrett heeft toegevoegd, een stukje rap, violen, een harp en op het eind van This green and Pleasant land de jodelgeluiden.

Hoogtepunten zijn voor mij Emphaty, This green and Pleasant land, en Your Black heart, waar Nick Barrett zelf op de piano speelt.


Ik geef deze CD 5 sterren!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Is ie al te koop dan? Dan loop ik 3 dagen achter! Daar gaan we uiteraard als een speer achteraan komend weekend!

Wij hebben al genoten van de huilende gitaar in "Empathy".

En ik kan wel huilen als ik bedenk dat ik vandaag nog in een muziekwinkel ben geweest!

Heb hem nu 2x gehoord, kan dus nog geen oordeel vellen. Het titelnummer heeft me niet zo verrast maar empathy en this green and... Zijn beide vergelijkbaar met de toppers van Pure. Je hoort ook dat dit album een verlengstuk van pure is, vooral aan de synth geluiden. Puik album, nog een paar keer luisteren voor ik stem.

Skara Brea, wat een vervoerende track. Je waant je zo in de gelijknamige nederzetting uit de steentijd die nog op de Orkney eilanden te vinden is.

'Passion' inmiddels een paar keer beluisterd... Als heavy Pendragon fan vind ik 'm eerlijk gezegd klassen minder dan Pure. Minder meeslepend, minder melodieus en minder samenhangend. De stijlwisselingen sluiten minder mooi aan en ook mis ik de melodielijnen die in variaties terugkomen, tegen elkaar inlopen en elkaar aanvullen. 'This green en pleasant land' is het hoogtepunt van het album, maar haalt het bij lange niet bij de opbouw van 'Indigo' waar de muziek de verhaallijn volgt tot Nick's 'where I can breath' en de muziek steeds opener wordt.
Dan is er nog de mix. Waar op 'Pure' alle melodielijnen en vooral de stem van Nick goed te volgen zijn en mooi los staan, lijkt op 'Passion' alles te zijn weggedrukt onder een zware riff die het album een stuk minder onderscheidend maakt, minder Pendragon. De kenmerkende gitaarlijnen en solo's zijn op 'Passion' ook veel minder aanwezig dan op Pure. Ongetwijfeld zal het ook een smaak kwestie zijn, n=2 hier

Ik ga nog niet stemmen, heb de cd pas 1x (heerlijk in het zonnetje) beluisterd en Pure valt haast niet te evenaren (voor mij). Die is van begin tot eind onwijs goed maar ik heb daar ook wel een stuk of 6 luisterbeurtjes voor nodig gehad. En ben nog een beetje bevooroordeeld door het fantastische Pendragon weekend in de Boerderij maar het klinkt toch al wel heerlijk met inderdaad This Green and ..... als voorlopige topper. Dus zeker geen tegenvaller maar kom er later nog op terug. PS: moet Janbo wel gelijk geven betreffende de solo's van Nick, die zijn inderdaad wat minder aanwezig.

Ik ben ook iets gezakt in mijn waardering. Waar Passion duidelijk experimenteler is (wat niet wil zeggen dat dat een slechte zaak is) raakt Pure net wat meer, de solo's zijn degelijker en is in het geheel inderdaad consistenter. Daar een halfje bij, hier een er af en daar blijft het bij.

Na Pure is dit opnieuw een goed album van Pendragon. Het experiment wordt niet geschuwd en de gitaren komen regelmatig erg vet door. Qua zang kan Nick zich nog staande houden, maar soms is het wel op het randje, verdere kritiek heb ik niet. Het lijkt erop dat de nieuwe koers een blijvertje is en dat bevalt mij uitstekend.

Ik was ook bij het Mega Daze weekend en live doet de band het ook prima. De hardheid is vergelijkbaar met Threshold geworden. Ze missen live wel een show mannetjes als Damian Wilson, eigenlijk is alleen de drummer echt energiek.

TAKE ONLY WHAT YOU NEED AND BE ON YOUR WAAAAAAHAAAAAAAYYYYYYYY........... Je blijft erin!

Passion is een groeiplaat van jawelste die je hard moet afspelen! Het zit weer bijzonder fraai en vet in elkaar en je wordt er weer helemaal door gegrepen!

Klapstukken zijn zonder uitzondering het schitterende Empathy, This Green and Pleasant Land en het donkere en sterke progstaaltje Skara Brea. Het titelnummer hakt er meteen in en Feeding Frenzy mag er ook zeker wezen. Track 5 sleept zich wat voort en had niet zo gehoeven. Waar ''Pure'' nog van de (weliswaar beeldschone) solo's aan elkaar hangt is dit album nu eens echt een dappere poging tot diversiteit wat in mijn oren uitstekend gelukt is. Daarbij blijft de ziel van Pendragon in alles aanwezig. Heren, petje af!

En wat beautie van een Cameleske eindsolo in Your Black Heart......................

Prachtig opvolger van het enorm mooie Pure. Ik ben een enorm liefhebber van schitterende gitaarspel van Barret, hetgeen op dit album wat minder prominent aanwezig is. Maar een nummer als Empathy....... KOLERE wat fijn.

De zwaardere richting (tov het oude werk) die ze zijn ingeslagen bevalt mij erg goed.

Vandaag ook maar aangeschaft samen met wat Anathema platen... Nummer 2 kan me tot nu toe het beste bekoren.
De dvd nog niet gezien want heb wel de luzxe uitvoering in digipack.

Ik heb de DVD ook nog niet eens bekeken en ik denk dat ik dat maar zo laat ook. Die bij Pure zat bevatte maar weinig soeps.

Die van IQ bevatte tenminste een mooi live concert.....

Tja, Pendragon hoopt dat we eind dit jaar weer een live-DVD van ze kopen dus dan kunnen ze die beter niet nu al gratis weg gaan geven. Heb het schijfje ook nog niet bekeken en verwacht ook niet dat dit nog gaat gebeuren.

Ik ben niet voornemems om de live dvd te kopen... Elke keer die scheve beelden... Ben er wel op uitgekeken. Bovendien vind ik het live stukken minder als een Neal Morse.
Heb 2 live dvd's van ze gehad met die zelfde scheve beelden uit Polen.....Is hun keus maar ik hoef het niet.
Heb nu alleen de laatste nog met de 2 cd's dat is de reden dat ik hem nog heb.

Pendragon live op dvd is naar mijn smaak ook niet echt zo heel erg spectaculair te noemen. Iets voor de echte fan dus. Er staat trouwens genoeg op youtube om jezelf daamee te overtuigen. Heb ik in ieder geval al meer dan genoeg aan.

Mjah, spectaculair misschien niet en dat theater hoeft voor mij ook absoluut niet nog een keer, maar tot nog toe hebben ze me met de vorige dvd-releases bijzonder goed weten te vermaken dus ook de volgende ga ik waarschijnlijk blind kopen (hopend dat Indigo erop staat).
Ben wel benieuwd welke nummers op de set staan voor Katowice. In de Boerderij zullen ze uiteraard meer gespeeld hebben dan ze in de rest van de tour gaan doen, maar de meeste nummers van Passion zullen hopelijk toch wel gespeeld worden.

Het album begint erg sterk met de titeltrack, die klinkt als Porcupine Tree, maar dan met de vocalen van Nick Barret. Na een eerste luisterbeurt valt op, dat over de gehele linie met meer gevarieerde klankspectra wordt gewerkt dan voorheen. Verder weer erg melodieus met voortdurend themawisselingen en sterk gitaarwerk. Nummers blijven meteen hangen. Ben tevreden over mijn aanschaf. De dvd die erbij zit moet ik nog bekijken, maar die beschouw ik toch meer als een hebbedingetje dan van wezenlijk toegevoegde waarde.

Heb hem wat berlaagd want mn punten over alle albums lagen of gelijk of heel dicht bij elkaar terwijl er toch wel degelijk verschil in zit... deze nu dus 3,5 omdat pure 4* heeft en ik die beter vindt......

Pure bevalt in zijn geheel beter dan Passion.Empathy en This greeen and pleasant land zijn voor mij de muzikale hoogtepunten.

Passion de opvolger van Pure. Met deze cd bewijst Pendragon wat mij betreft dat ze kunnen vernieuwen en het goede van voorheen kunnen behouden. Passion is in mijn visie een waardige opvolger van Pure. Een album van constante kwaliteit met enkele uitschieters, Passion, Empathy en This green and pleassant land. Dit is wat mij betreft hoe symfo vandaag de dag zou moeten klinken. Dat de band tijdens de live shows (gezien in de boerderij) de kwaliteit ook op het podium kan brengen bewijst dat we hier te maken hebben met een top-act.
Kortom een compliment voor Nick en de rest vanuit deze kant.