Bruce Springsteen - Devils & Dust (2005)

Mooie opvolger van The rising

Deze plaat is een paar maanden oud en nu begin ik ‘m ineens te waarderen. Ik weet eigenlijk niet waarom ie me eerst tegenviel. Misschien moest ik The rising nog uit mijn gedachten wegwerken. Dat vond ik namelijk een sterke plaat, vooral omdat die op een zo mooie en integere manier over Amerika na 9/11 ging. Hoe kon Springsteen dat nou nog evenaren?

De laatste dagen pakte ik het album weer op en luisterde nog een paar keer rustig en aandachtig. Dit album heeft hij zonder E Street Band opgenomen. Daardoor is het een minder stevig rockalbum dan we van Springsteen gewend zijn. Maar het is ook niet zo’n ingetogen solo-album zoals hij er ook al een paar heeft gemaakt. Het zit er een beetje tussenin en de sfeer lijkt toch best veel op The rising.

Springsteen opent meteen ambitieus met het liedje Devils & dust dat gaat over soldaten die vechten in Irak. Ze hebben dan wel God aan hun zijde (zoals ze zelf geloven) maar als hun leven in gevaar komt, resteert er niets dan duivels en zand. Springsteen zet heel scherp de bijna religieuze missie van de VS tegenover de individuele verschrikkingen en angsten van de soldaat die die missie moet uitvoeren.

“ I got God on my side
I'm just trying to survive
What if what you do to survive
Kills the things you love
Fear's a powerful thing
It can turn your heart black you can trust
It'll take your God filled soul
And fill it with devils and dust”

Een liedje als dit benadert de beste liejdes op The rising al is het niet iets minder. Op The rising greep de vertolking van het persoonlijke leed me toch meer naar de keel. Zeker op liedjes als Into the fire over de brandweermannen in de WTC-torens en You’re missing over een geliefde die niet meer thuis is gekomen.

Toch staan er op deze nieuwste plaat wel degelijk heel erg mooie liedjes. Reno bezingt een man die verlaten is door zijn vrouw en van pure ellende een hoer bezoekt. Het schuurt en het wringt, zeker omdat de sex zo expliciet beschreven wordt. En de hoer denkt het heel goed te hebben gedaan, maar de man is in gedachten alleen maar bij zijn verloren geliefde. Jesus was an only son beschrijft de moeder-zoon-relatie tussen Jezus en Maria. Mooi hoe hij juist deze bijzondere band tussen twee mensen belicht. Het liedje eindigt ermee dat Jezus zijn huilende moeder troost als hij stervende is aan het kruis.

Matamoros banks gaat over een Mexicaan die probeert te vluchten naar Amerika. Ik begreep uit de begeleidende tekst dat er jaarlijks heel veel Mexicanen omkomen tijdens deze barre vluchttocht. Ook de hoofdpersoon heeft het niet overleefd. Springsteen vertelt het verhaal achterstevoren en begint bij de dode man die is verdronken in de rivier:

“ For two days the river keeps you down
Then you rise to the light without a sound
Past the playgrounds and empty switching yards
The turtles eat the skin from your eyes, so they lay open to the stars”

De gruwel blijft ons niet bespaard.

Al met al tekstueel heel mooie liedjes die doorgaans redelijk sober worden gebracht. O dit album doet Springsteen nog het meest denken aan zijn inspirator Bob Dylan. Vooral op een liedje als The hitter dat helemaal in het begin eventjes op The times they are-a-changin’ lijkt. Dit liedje is een echte Dylan omdat het zo’n nummer is met alleen maar coupletten en geen refrein en waarin een compleet verhaal wordt verteld met veel spreekzang en weinig instrumentale fratsen. Op andere liedjes is Springsteen iets uitbundiger en wordt er ook nog wel eens een achtergrondkoortje uit de kast gehaald. En op Leah komt zelfs een schoon trompetsolootje voorbij. Het is jammer voor de jongens, maar ik heb de E Street Band op deze plaat eigenlijk niet gemist.

Te beluisteren op deze site.

Deze plaat van Bruce Springsteen doet me denken aan "Nebraska". Dat komt vooral door het sobere geheel. Toch vind ik het een stuk minder intens dan het prachtige "Nebraska". Maar "Devils & Dust" bevat genoeg prima luisterliedjes. Geen groot bombast, maar gewoon uitgeklede luisterliedjes met Springsteen als verhalenverteller. Heeft een paar luisterbeurten nodig, maar uiteindelijk weet het me te boeien. Ruim voldoende dus voor deze wat meer ingetogen plaat van The Boss.

Wat is dit toch een mooi album van the Boss. Vaak rustig gezongen met zijn fraaie stem. Meestal met minimale begeleiding, soms alleen zijn gitaar met wat achtergrondzang. Nooit te veel in ieder geval. De plaat staat vol met sterke songs, eigenlijk vind ik alleen Silver Palomino niet meer dan aardig. Al die nummers vormen ook een mooi geheel en zorgen voor een ingetogen sfeer. Het is rustige, soms indringende rock, met folk, roots en country invloeden op zijn best. Springsteen weet mij te raken met dit album.