Bruce Springsteen - Devils & Dust (2005)

Goh, helemaal geen commentaren bij deze cd?? Vreemd... voor een album dat binnenkomt op de 1e plaats in de album top 100. Ben er zelf erg benieuwd naar, hou wel van Springsteen. Wie kent dit?

Ik heb het album nu één keer geluisterd. Klinkt erg als de oude Springsteen. Op eerste gehoor wel een goede plaat. Maar verdient absoluut nog wat meer draaiuren.

Fan van Springsteen vanaf allereerste begin 70er jaren. Hij kent, gelukkig maar, vele gezichten, alhoewel hij in de eerste plaats een rocker is. Devils and Dust is weer een uitstapje. Na vele luisterbeurten kom ik toch zeker op een dikke 4 uit. Twee wat mindere songs, 5 goede en 5 ijzersterke. Met opzet vermeld ik niet de nummers, want ieder zijn smaak. Wel nog vermeldenswaardig dat er een DVD uitvoering is waarbij 5,1 surround geweldig klinkt.

Deze cd zal best kwaliteiten hebben, maar hij is direkt inwisselbaar met eerder werk van Springsteen. Het verrassingselement is echt nul. En dat is natuurlijk al tijden zo (met uitzonderings van the ghost of tom joad). 2,5*

Album met een hoog verrassingseffect. Na jarenlange omzwervingen en muzikale zoektochten weer terug naar z'n roots....de pure rock. Album klinkt weer als born to run.
Springsteen op zn allerbest.

Als hij terug is bij zijn roots....dan kan het toch moeilijk verrassend zijn....en kun je me aangeven wat dan het verschil is met zijn vorige cd? Ik hoor allemaal 13 in een dozijn liedjes...maar dat kan natuurlijk mijn fout zijn

Als iemand terug gaat naar z'n roots....daar waar het allemaal begon...ja..dat is verrassend.
Emotie en bezieling...Springsteen op z'n best. Veel politieke lading en veel onbegrip over de wereld zo zij nu is.
Verrassend positief...stil gehoopt. En het feit dat jij het allemaal 13 in een dozijn liedjes vindt....tja....wat kan ik daarmee?? Jammer...voor jou dan.

Ik heb een andere definitie van verrassend blijkbaar. Tekstueel ging het bij hem toch altijd al over "de wereld"? Nah ja blijkbaar gewoon mijn ding niet. Alhoewel ik erg verrast was een paar jaar terug door zijn concert in de kuip. Ik ging daar toen naar toe van "ik moet het maar zien", maar was toen erg leuk. Deze cd dus niet.

Zag laatst het nummer Devils & Dust op TV, nog maar 1 keer gehoord maar zat met open mond te kijken/luisteren. Kippenvel zelfs.

Prachtig concert, dito cd, hoewel hij wel wat ontoegankelijker is dan de vorige cd.

4,5*

Al 21 jaar Springsteenfan en dit is absoluut één van zijn topplaten, maar dat is niet vreemd als je bedenkt dat Nebraska mijn personal favorite is. Het concert van 19 juni was heel bijzonder en gelukkig is de bootleg ervan van hoge kwaliteit.

Heerlijk en relaxt album. Veel goeie nrs.

Mooie opvolger van The rising

Deze plaat is een paar maanden oud en nu begin ik ‘m ineens te waarderen. Ik weet eigenlijk niet waarom ie me eerst tegenviel. Misschien moest ik The rising nog uit mijn gedachten wegwerken. Dat vond ik namelijk een sterke plaat, vooral omdat die op een zo mooie en integere manier over Amerika na 9/11 ging. Hoe kon Springsteen dat nou nog evenaren?

De laatste dagen pakte ik het album weer op en luisterde nog een paar keer rustig en aandachtig. Dit album heeft hij zonder E Street Band opgenomen. Daardoor is het een minder stevig rockalbum dan we van Springsteen gewend zijn. Maar het is ook niet zo’n ingetogen solo-album zoals hij er ook al een paar heeft gemaakt. Het zit er een beetje tussenin en de sfeer lijkt toch best veel op The rising.

Springsteen opent meteen ambitieus met het liedje Devils & dust dat gaat over soldaten die vechten in Irak. Ze hebben dan wel God aan hun zijde (zoals ze zelf geloven) maar als hun leven in gevaar komt, resteert er niets dan duivels en zand. Springsteen zet heel scherp de bijna religieuze missie van de VS tegenover de individuele verschrikkingen en angsten van de soldaat die die missie moet uitvoeren.

“ I got God on my side
I'm just trying to survive
What if what you do to survive
Kills the things you love
Fear's a powerful thing
It can turn your heart black you can trust
It'll take your God filled soul
And fill it with devils and dust”

Een liedje als dit benadert de beste liejdes op The rising al is het niet iets minder. Op The rising greep de vertolking van het persoonlijke leed me toch meer naar de keel. Zeker op liedjes als Into the fire over de brandweermannen in de WTC-torens en You’re missing over een geliefde die niet meer thuis is gekomen.

Toch staan er op deze nieuwste plaat wel degelijk heel erg mooie liedjes. Reno bezingt een man die verlaten is door zijn vrouw en van pure ellende een hoer bezoekt. Het schuurt en het wringt, zeker omdat de sex zo expliciet beschreven wordt. En de hoer denkt het heel goed te hebben gedaan, maar de man is in gedachten alleen maar bij zijn verloren geliefde. Jesus was an only son beschrijft de moeder-zoon-relatie tussen Jezus en Maria. Mooi hoe hij juist deze bijzondere band tussen twee mensen belicht. Het liedje eindigt ermee dat Jezus zijn huilende moeder troost als hij stervende is aan het kruis.

Matamoros banks gaat over een Mexicaan die probeert te vluchten naar Amerika. Ik begreep uit de begeleidende tekst dat er jaarlijks heel veel Mexicanen omkomen tijdens deze barre vluchttocht. Ook de hoofdpersoon heeft het niet overleefd. Springsteen vertelt het verhaal achterstevoren en begint bij de dode man die is verdronken in de rivier:

“ For two days the river keeps you down
Then you rise to the light without a sound
Past the playgrounds and empty switching yards
The turtles eat the skin from your eyes, so they lay open to the stars”

De gruwel blijft ons niet bespaard.

Al met al tekstueel heel mooie liedjes die doorgaans redelijk sober worden gebracht. O dit album doet Springsteen nog het meest denken aan zijn inspirator Bob Dylan. Vooral op een liedje als The hitter dat helemaal in het begin eventjes op The times they are-a-changin’ lijkt. Dit liedje is een echte Dylan omdat het zo’n nummer is met alleen maar coupletten en geen refrein en waarin een compleet verhaal wordt verteld met veel spreekzang en weinig instrumentale fratsen. Op andere liedjes is Springsteen iets uitbundiger en wordt er ook nog wel eens een achtergrondkoortje uit de kast gehaald. En op Leah komt zelfs een schoon trompetsolootje voorbij. Het is jammer voor de jongens, maar ik heb de E Street Band op deze plaat eigenlijk niet gemist.

Te beluisteren op deze site.

Al eenSpringsteenfan vanaf zijn allereerste LP en telkens opnieuw weet hij hoe een topplaat moet gemaakt worden ! Reeds verschillende malen Bruce (met of zijn band) live gezien en pas dan komt de echte gedrevenheid en pure inzet 100% naar boven. Zijn laatste optreden van 30 mei in Vorst National te Brussel was subliem. De afwezigen hadden ongelijk maak koop alvast die CD, het vormt een schitterend geheel. Emotie en met een echte ziel...Springsteen op z'n best.

Gewoon een jongetje die z'n liedjes speelt. Als het al komedie is dan is het verrekte goed toneelspel: zelf ben ik overtuigd (hoewel ik Bruce jarenlang drie keer niks vond). Sommigen zeggen: een kopie van Nevada => Nevada was volgens mij een huwelijkscrisis en "Devils" is een scheiding waard of een herstel van je relatie.

Bedoel natuurlijk 'Nebraska'

Die moet je uitleggen. Het 'product' van Bruce's scheiding was niet Nebraska maar Tunnel of Love en hoe zie je D&D dan precies?

Goede, integere plaat van the Boss, maar ik verkies toch een plaat zoals The Rising, waar hij voluit gaat voor rocksongs met zijn E Street Band.
Heb hem omdat ik een complete Springsteen collectie heb, maar het is niet een album dat ik vaak zal beluisteren.
Is wel iets verteerbaarder dan The Ghost of Tom Joad, want daar bijt ik mijn tanden op stuk, pff.
Mijn 3 favoriete albums blijven toch Born to Run, The River en The Rising.
Misschien zal ik later wel eens vaker naar deze luisteren, we ziel wel. Kan geen puntenbeoordeling geven, kan deze plaat zéér moeilijk plaatsen en inschatten. Eerlijk is eerlijk.

Voor de liefhebbers van dit plaatje is Keb' Mo' misschien ook wel een aanrader.

En waarom is Keb Mo een aanrader? Ik sta altijd open voor aanraders maar van "Keb Mo" heb ik nog nooiet iets van gehoort...mijn vraag is dus serieus bedoelt

Beetje dezelfde stijl muziek als deze plaat. Het is misschien iets meer blues, maar die combinatie van gitaar en stem vond ik persoonlijk ook iets weghebben van de muziek op deze plaat.

Bedankt voor de advies en informatie. . Heb zo drie tracks op het net kunnen luisteren en het trekt me aan. Qua style zo'n beetje richting Delta Blues denk ik . Had bij het luisteren ook Ted Hawkins in mijn hoofd gehad

Ik wil me een cd kopen, is "Keep it Simple" en goede idee om met te geginnen?

Om even terug te gaan naar dit album...ik heb Bruce behoorlijk hoog zitten, maar dit vind ik tot nu toe (van de albums die ik tot op heden van hem heb beluisterd) het zwakste album van mijnheer Spingsteen.
Ik heb zelfs moeite om te kunnen bepalen welke 2 tracks van dit album favoriet bij mij zijn.
Nou vooruit...All The Way Home en Leah.

2,5* voor dit album (met pijn in mijn hart)

Niet de zwakste maar deze cd pakt mij ook minder als zijn andere werk.
Devils en dust vind ik een uitzondering, das een pareltje!!
daardoor 2,5*

Ik ken zijn nieuwste nog niet, maar tot voor kort was dit zijn nieuwste. The Rising was eindelijk weer eens een Springsteen die deed denken aan zijn glorietijd in de 70's.
Daarna valt Devils and Dust toch wat tegen. Ik weet het niet zo met dit album. Waarom bijvoorbeeld die zoemende synthesizers in het titelnummer en ook op andere nummers.....zo lelijk en uit de tijd in feite. Kan het niet gewoon gitaar,drums,bas zijn? Hij heeft de neiging om alles zelf in de hand te willen houden als hij niet met de E-streetband opneemt. Voegt soms teveel toe.
Ander punt: Waarom is zijn stem zo naar de achtergrond gemixt? Ik wil de boss horen zingen. Op het DVD'tje dat erbij zit vind ik een paar nummers beter dan op de cd. Daar doet hij het alleen met z'n gitaar en mondharmonica.
Met de teksten zit het wel snor. Mooie thema's. Ernstige zaken behandelt hij. Dat was op The Rising ook al goed. Maar die muziek was veel meeslepender.
Ik vind Reno, Devils and dust, The hitter, en vooruit....jesus was an only son (waarom?) er nog het meest uitspringen. De overige zijn matige nummers die ook van elke andere singer songwriter zouden kunnen zijn geweest

Half puntje erbij gedaan na nog wat keren luisteren. Heeft toch wel wat. De man is zooo integer !

Speciale aandacht verdient toch wel Long time coming. Schitterende tekst over het vaderschap, het ouder worden en de fouten die je daarin kan maken.

De uitvoering in juni 2005 in Ahoy was zoooo mooi: Bruce die, een aantal meter achter de microfoon vandaan, onversterkt alle rijen wist te bereiken met zijn stemgeluid. Een kunstje wat hij tijdens hetzelfde concert zou herhalen met This hard land.

Dit zou níet elke songwriter kunnen!
Wat een prachtige plaat, de songs passen prachtig bij elkaar.
Ik verkies deze zeker boven de Rising, iets te veel pop in die 'ruigere' songs.
Kan echt wedijveren met nebraska, kippenvel.

Blijf het jammer vinden dat de meeste rustige nummers worden opgeleukt met synthesizers en koortjes. Bij The Hitter gebeurt dat niet en dat klinkt dan ook meteen veel eerlijker, minder glad. Ik blijf bij 3,5

Dat van die koortjes enz, daar heb je wel een beetje gelijk in ja