Strapping Young Lad - Alien (2005)

HARD HARD HARD. Volgens mij is er geen enkele band op aarde die zulke bruutheid zo toegankelijk kan laten klinken. Hoewel het "nieuwe " aan syl er wel weer een beetje af is blijf je je toch verbazen hoe deze band het keer op keer weer voor elkaar krijgt om zo bruut te klinken. geniaal album.

inderdaad een geweldig album. ik ben sowieso al fan van Devin in SYL. hoe hij zijn frustratie eruit kan schreeuwen, vind ik soms echt fantastisch. ook hier doet hij dat weer, bijvoorbeeld in het (behoorlijk opgefokte) nummer Shitstorm of Possessions (wat overigens behoorlijk machtig klinkt door die vrouwenstemmen). voor de rest zijn de krachtige afsluiter Zen en het van een goedklinkend soloduel tussen Dev en Jed voorziene nummer We Ride. en misschien waardeert niet iedereen dat nummer, maar ikzelf vind Two Weeks fantastisch. niet perse omdat het zo'n goed nummer is, maar omdat het zo verdomd sarcastisch klinkt in contrast met de rest van het album. maar laten we Gene Hoglan ook niet vergeten. hij is tenslotte verantwoordelijk voor dat superieure drumwerk op Imperial, Skeksis en Shine. helemaal als je bedenkt dat hij die drumpartijen in 3 dagen heeft opgenomen. af en toe vraag ik me af of het geen machine is. een ding staat in ieder geval vast: geef die man/machine een drumstel en hij ontpopt zich tot klassedrummer/superdrummer/meesterdrummer/God. deze plaat is in ieder geval een prima brug tussen complete herrie, melodie en complexiteit. 4.5* lijken me dan ook wel gepast.

Dit is HET album van het jaar, ik ben ook een grote fan van Devin om alles die kerel is gewoon geniaal, hoe hij zijn hele leven al met muziek bezig is..... niet normaal.

Ik ga deze herfst ook een tatoo laten zetten op mijn schouder en dat word dan ook zeker het logo van SYL

Wel een lekker album. Alleen de zanger lijkt soms wel een piraat luister maar naar het nummer "We ride".

4,5*

Verhoogd naar 5*. Toch gewoon een machtig album.

Sta je daarmee niet op hun MySpace inmiddels?

jammer zeg.

Uitstekende plaat. Erg origineel en toch ook toegankelijk. Alien bevat bijna alleen maar hoogtepunten. Mijn persoonlijke favorieten: Love?, Shine en Zen.

Potverdikkie!
Ik werd gisteren pas gewezen op deze band, een vriend van me had deze CD in de auto aan.
Ik werd regelmatig weggeblazen!
Toen ik hem vroeg wat dit in hemelsnaam was keek hij me vragend aan: "Ken jij dit nog niet?"
Het is inderdaad vreemd dat iemand met een absolute fetish voor brulboeien deze band niet kent.
Wat een strot heeft die zanger zeg!
Wat research leerde me overigens dat hij er ook nog eens "geweldig" uitziet.

Na de CD 3x te hebben gehoord kan ik concluderen dat ik het meest toegangkelijke nummer "Love" heel erg kan waarderen, maar ook Shitstorm kan me bekoren.
Deze plaat zal ik nog lang en vaak blijven draaien.

AANRADER!! (4,5*)

Ik sluit me aan bij al de anderen en noem dit ook een aanrader, een uitstekende plaat, een machtig album...

Enige puntje van kritiek is dat ik het spijtig vind dat Alien opent met absolute kopstoten van nummers (Skeksis & Shitstorm ) om het daarna toch iets "rechtlijniger" aan te doen.
Dat is dan ook de enige kritiek, als je dat al kritiek kan noemen, het is eerder muggenziften.
Voor de rest niets dan lof over het fenomenale drumwerk van Gene Hoglan, de geweldige strot van Townsend en de knallende productie.

Strapping Young Lad: absoluut verslavend!!

Strapping Young Lad: absoluut vermoeiend.

Hard hard hard. Zoals dillingerescape al zei. Er is echter wel wat meer voor nodig om een pakkend album te maken dan alleen maar hard. Het lijkt wel een beetje Dream Theater in het kwadraat: technisch perfect, maar zonder ook maar een greintje emotie. SYL komt hier net als op hun vorige plaat geen millimeter verder dan hard en strak spelen. Da's heel mooi natuurlijk, maar ik wil meer dan het zeldzame vette gitaarriffje dat ik op deze plaat hoor.

Verder mag de heer Townsend ook wel eens een cursusje tekstschrijven gaan volgen, het niveau is werkelijk bedroevend.

Hier komt een trouw Townsend-aanhanger even tussenbeide

Er zijn hier en daar een paar puntjes van kritiek die ik moet maken. Zo vind ik het ietwat onterecht om te zeggen dat er geen greintje emotie in deze plaat zit. Per slot van rekening zou ik woede ook een emotie willen noemen. SYL is namelijk bedacht door de heer Townsend om zijn frustraties mee te kunnen uiten. Daarnaast, als je deze man live aan het werk ziet, druipt de emotie er vaak vanaf en zie je hem bijna lijden als hij op het podium staat. Maar ik kan er wel mee inkomen dat hij zijn frustraties er af en toe iets te hard wil uitgooien en dat er dan voor sommigen niks anders overblijft dan een harde brei van geluid.
Dat de teksten kinderachtig en van niet al te hoog niveau zijn, kan ik helemaal mee inkomen. Maar toch moet ik erbij zeggen dat dit ook niet zonder reden is. Townsend heeft namelijk ooit in een interview verteld dat je in principe je frustraties kunt uiten middels een lange 'fuck' en iedereen zal vervolgens weten hoe je je voelt. Dus vandaar dat de man denkt niet moeilijk te hoeven doen over de teksten en middels het veelvoudig gebruik van de woorden 'fuck' en 'shit' het naar het schijnt o.a. heeft over het vaderschap, een mislukte hypotheek en het overlijden van zijn hond. En daarnaast zit er meestal ook een vorm van ironie in zijn teksten.

Ik verbied natuurlijk niks, van mij mag je het een ***plaat vinden. Hou er alleen rekening mee dat je bij SYL een beetje anders moet denken en dat jouw argumenten dan bij hen niet helemaal op zijn plaats zijn

Dit is ook het laatste SYL album waar ik m'n vingers aan brand hoor. Towsend en ik zitten wat muzikale beleving betreft kennelijk niet bepaald op één lijn. Ik vind z'n solowerk ook maar zozo.

19 stemmen en boven de 4*. Dit is een van mijn favoriete herrie albums! dus een 4* en een topnotering op MuMe

Ben op dit eigenste moment aan 't luisteren naar Shitstorm.
Wat een knaller van een nummer!!! FANTASTISCH !!!!

'Loooove! The paradox of neeeeding!'

enige nummer dat ik ken, super vet

JAAAAAAA! Knalplaat! Wat een strot zeg. En vlak de drums niet uit hoor, want dat is ook hard doormeppen. 4.5

Daar heb je gelijk in, maar als je echt agressief wilt overkomen, dan verhul je toch niet echt wat je wilt zeggen.

Wat is Info Dump toch geweldige noise!
Wat een ontzettend angstaanjagend gevoel kan dat nummer je geven.

Goed, poëzie is het niet, maar persoonlijk kan ik me bij deze muziek wel voorstellen dat je niet gaat vervallen in allerlei metaforen. Als Iets KUT is, moet je dat ook gewoon heel hard roepen! Heel bevrijdend is dat.

Ik hou wel van zinsnedes als "You fucking pig, now you DIE!"

Kortom, het blijft voor mij een geniale band, hard, medogenloos (en zeker niet emotieloos!) en gestoord. Jammer dat meneer Townsend er een punt achter gezet heeft.

zeker niet emotieloos? eh.. vet is het wel, emotie hoor ik er niet in terug, gevoel trouwens ook niet...

Hier heb ik vaak een bezwaar tegen maar voor deze band maak ik graag een uitzondering, wát ís dít vét!

@ hammerhead.
je mist emotie? kan ik opzich wel inkomen.
wat ik alleen niet begrijp dat je dan wel naar meshugga luistert.
zelden zo iets emotieloos gehoord (vooral het latere werk)
ot: wat is love? toch een geweldig nummer!!!

Altijd lastig uit te leggen natuurlijk, maar dit pakt me geoon helemaal niet. Ik vind het vervelend om naar te luisteren, bij Meshuggah heb ik dat juist niet. Ja, het is allebei technisch en mathematisch strak en toch is Meshuggah helemaal geweldig (de groove!) en dit helemaal niet.

Cleane vocalen beteken niet automatisch emotie, en geschreeuw betekent niet altijd emotieloze muziek (Cult of Luna, Neurosis om maar wat te noemen)
Maar Meshuggah is toch wat anders, omdat industriële muziek vaak drang heeft naar technische perfectie, en ook zo aanvoelt, wat meestal ten koste gaat van de emotie... ach wat een gezeik ook eigenlijk Het is beide vet, alleen vind ik Meshuggah voorlopig vetter, ik heb pas sinds kort kennis gemaakt met SYL

De bands verschillen ook zo veel qua geluid. Strapping Young Lad is veel agressiever en recht in je gezicht, en blaast je weg. Meshuggah verplettert je meer met het muzikaal geweld, en ramt je ineen. Het is ook moeilijker te vatten, en klinkt, zoals andnino al zegt, veel industriëler. Een klein verschil, maar toch vrij belangrijk, imo.

Wauw Wauw Wauw Wat is Shitstorm een on-ge-lo-fe-lijk keihard, strak, agressief, brutaal, enerverend, puur, genadeloos nummer zeg

Strapping Young Lad speelt al sinds ik ze ken een bepaalde rol in mijn leven, soms groot, soms minder. De eerste kennismaking was fenomenaal. Devin Townsend zette hier zonder pardon een lichtelijk geniaal geproduceerde bak ondoorgrondbare herrie neer. Tijdens de volgende luisterbeurten wisselt de mening. De cleane stukken bevallen toch niet helemaal, en de details die de eerste luisterbeurt niet opvielen blijken allemaal een beetje apart gekozen.

Echter, waar City je veel meer direct bij de lurven pakt, en zo de plaat wordt die je waarschijnlijk als eerst als favoriet aankaart, moet Alien nog groeien. City bulkt uit van de agressie, en Alien, tsja, het bulkt uit, maar waarvan? Het industriële beviel mij persoonlijk niet direct heel goed. Echter, het nummer Shitstorm, dat een zekere luisterbeurt een zeer memorabele indruk op mij maakte, spoorde mij aan Alien eens wat meer te gaan beluisteren. En in de luisterbeurt die volgde sprong er meer uit. Hoe kon ik in Godsnaam We Ride over het hoofd zien!? Wat een adrenalinestoot zeg, waarom zijn al die nummers niet zo?

De rest (op Skeksis na), kwam nog veel later, toen ik mij in een lichtelijk deprimerende periode eens afwende van de droevige muziek en eens Strapping Young Lad oplegde om te ervaren waarom ik het voorheen ook al weer zo geweldig vond. De pakweg acht luisterbeurten (die week) toonden mij meer dan ik ooit in deze plaat had verwacht. Wauw. De teksten, de muziek, Devin Townsend's bipolaire persoonlijkheid, de cleane zang, de industriële elementen: alles ging kloppen. En dát is Alien, elke luisterbeurt groeit hij, net zolang tot je jezelf in elke tekstregel terugleest. En Devin Townsend zingt, speelt, én schrijft als een God. Wat is God? Wat is een demoon? Hij is de meester en heerser over zijn eigen leven (Thalamus), en vrouwen en liefde, ze zijn niet wat ze lijken (Love, Possessions en Two Weeks). So what' you wanna do now baby? do you wanna have a fucking baby!?, of Love, make way for breeding. In Two Weeks treedt de illusie van rust op, maar rust? Luister nog eens, lees de tekst, en luister dan naar het epische Thalamus. Niks verplichtingen, lasten, zorgen. Vrijheid. Vrijheid blijheid.

En dan zie je in waarom Devin Townsend een God is. Being human... is fucked as it is. Hij ziet het in. Hij is heer en meester, en hij weet het. I know I have my issues, and we know you have yours! Omringd door halfgoden trouwens. De atomische klok Gene Hoglan, die niet enkel technische fratsen uithaalt, maar ook nog eens lekker swingt zo nu en dan, en de snaarengeltjes Byron Stroud en Jed Simon. Zo overtreft Dev the dick-happy-bum-dart voor het laatst in zijn carriëre (tot nu toe dan hè) de kracht van City. Niet door agressie, maar door teksten, sound, en de beste productie die een metalalbum ooit gesierd heeft. toch maar weer een oude leus aanhalen; ALL HAIL THE NEW FLESH!

Er is hier blijkbaar niemand die The Alan Parsons Project kent luister eens naar 'To One In Paradise' mensen!

de link met Alien snap je dan wel

Viel Devin Townsend tijdens de opnames van City zeven maal flauw tijdens de zangsessies, bij het betreden van de studio voor Alien stopte hij met de medicatie voor zijn 'bipolar disorder'. Het eindresultaat laat zich kenmerken als waanzin. Maar ja, zo was City ook al te betitelen, als maniakale waanzin. Waar hij op dat album echter met zijn verleden afrekent, zijn het op Alien de op dat moment huidige demonen waar hij worstelt. Bij de release van dit album was het misschien al te vermoeden dat dit wel eens één van de laatste SYL albums zou worden aangezien Devin het creatieve proces als een hel had ervaren.

Normaal gesproken heb ik een enorm broertje dood aan alle vormen van dit soort extreme muziek maar de muzikant Devin Townsend weet mij wel te raken en te fascineren, zowel met de zachte poppy kant van zijn solo-albums als de moordmuur van geluid SYL (hoewel eigenlijk alleen op eerder genoemde albums). Vooral de hysterische vocalen en screams van de beste man trekken mij over de streep. Toch ben ik blij dat hij die band heeft opgedoekt. Omdat de intensiteit gewoon niet meer te evenaren zou zijn en hij tegenwoordig sterker in zijn schoenen weer zijn zachte humoristische kant laat spreken met zijn Devin Townsend Project.

Ligt dit nu aan mij? dit pakt me echt niet...