Strapping Young Lad - Alien (2005)

Strapping Young Lad: absoluut vermoeiend.

Hard hard hard. Zoals dillingerescape al zei. Er is echter wel wat meer voor nodig om een pakkend album te maken dan alleen maar hard. Het lijkt wel een beetje Dream Theater in het kwadraat: technisch perfect, maar zonder ook maar een greintje emotie. SYL komt hier net als op hun vorige plaat geen millimeter verder dan hard en strak spelen. Da's heel mooi natuurlijk, maar ik wil meer dan het zeldzame vette gitaarriffje dat ik op deze plaat hoor.

Verder mag de heer Townsend ook wel eens een cursusje tekstschrijven gaan volgen, het niveau is werkelijk bedroevend.

Strapping Young Lad speelt al sinds ik ze ken een bepaalde rol in mijn leven, soms groot, soms minder. De eerste kennismaking was fenomenaal. Devin Townsend zette hier zonder pardon een lichtelijk geniaal geproduceerde bak ondoorgrondbare herrie neer. Tijdens de volgende luisterbeurten wisselt de mening. De cleane stukken bevallen toch niet helemaal, en de details die de eerste luisterbeurt niet opvielen blijken allemaal een beetje apart gekozen.

Echter, waar City je veel meer direct bij de lurven pakt, en zo de plaat wordt die je waarschijnlijk als eerst als favoriet aankaart, moet Alien nog groeien. City bulkt uit van de agressie, en Alien, tsja, het bulkt uit, maar waarvan? Het industriële beviel mij persoonlijk niet direct heel goed. Echter, het nummer Shitstorm, dat een zekere luisterbeurt een zeer memorabele indruk op mij maakte, spoorde mij aan Alien eens wat meer te gaan beluisteren. En in de luisterbeurt die volgde sprong er meer uit. Hoe kon ik in Godsnaam We Ride over het hoofd zien!? Wat een adrenalinestoot zeg, waarom zijn al die nummers niet zo?

De rest (op Skeksis na), kwam nog veel later, toen ik mij in een lichtelijk deprimerende periode eens afwende van de droevige muziek en eens Strapping Young Lad oplegde om te ervaren waarom ik het voorheen ook al weer zo geweldig vond. De pakweg acht luisterbeurten (die week) toonden mij meer dan ik ooit in deze plaat had verwacht. Wauw. De teksten, de muziek, Devin Townsend's bipolaire persoonlijkheid, de cleane zang, de industriële elementen: alles ging kloppen. En dát is Alien, elke luisterbeurt groeit hij, net zolang tot je jezelf in elke tekstregel terugleest. En Devin Townsend zingt, speelt, én schrijft als een God. Wat is God? Wat is een demoon? Hij is de meester en heerser over zijn eigen leven (Thalamus), en vrouwen en liefde, ze zijn niet wat ze lijken (Love, Possessions en Two Weeks). So what' you wanna do now baby? do you wanna have a fucking baby!?, of Love, make way for breeding. In Two Weeks treedt de illusie van rust op, maar rust? Luister nog eens, lees de tekst, en luister dan naar het epische Thalamus. Niks verplichtingen, lasten, zorgen. Vrijheid. Vrijheid blijheid.

En dan zie je in waarom Devin Townsend een God is. Being human... is fucked as it is. Hij ziet het in. Hij is heer en meester, en hij weet het. I know I have my issues, and we know you have yours! Omringd door halfgoden trouwens. De atomische klok Gene Hoglan, die niet enkel technische fratsen uithaalt, maar ook nog eens lekker swingt zo nu en dan, en de snaarengeltjes Byron Stroud en Jed Simon. Zo overtreft Dev the dick-happy-bum-dart voor het laatst in zijn carriëre (tot nu toe dan hè) de kracht van City. Niet door agressie, maar door teksten, sound, en de beste productie die een metalalbum ooit gesierd heeft. toch maar weer een oude leus aanhalen; ALL HAIL THE NEW FLESH!