Wiz Khalifa - Rolling Papers (2011)

Wiz Khalifa heeft het afgelopen jaar zichzelf flink in de aandacht weten te zetten door diverse leuke mixtapes e.d. uit te brengen, ook ik was zeer benieuwd of hij een volwaardig album zou kunnen dragen - aangezien ik zijn eerste twee niet gehoord heb.
Het album begint wel aardig met When I'm Gone en On My Level, maar echt hoogstaand zou ik dit niet noemen. Too Short die vrijwel niet toevoegt, en beats waarvan ik het niet warm of koud krijg. Met Wiz zelf is helemaal niets mis op deze tracks.
Dan komen de 2 singles, Black & Yellow en Roll Up, twee erg aangename tracks. Wat hierop volgt is zeker niet aangenaam, 8 erg getranspireerde tracks die allemaal op elkaar lijken en totaal geen inhoud hebben. Erg slecht is het allemaal niet, maar na met name de mixtape Kush & OJ en diverse gastbijdragens had ik veel meer verwacht van deze plaat. Na deze 8 nummers komt het absolute hoogtepunt van de plaat, voor mij dan, Rooftops met Curren$y. Prettige beat, prettige teksten, prettige Wiz Khalifa en een zeer prettige Curren$y. Vervolgens komt er nog een 13-in-een-dozijn nummer onder de naam Camera's, wat ook niet slecht is, maar ook niet toevoegt aan het album.

Over het algemeen is het dus vrij gemiddeld, nergens erg slecht, en op Rooftops na nergens echt goed. Jammer, want ik had hier veel meer van verwacht.

Wiz Khalifa debuteerde in 2006 met Show and Prove, maar kende met de single Say Yeah pas een jaar later zijn grote doorbraak in de V.S. Sindsdien heeft hij een stijgende lijn weten vast te houden met één album (Deal or No Deal) en nog wat mixtapes. In Nederland is de jonge rapper echter niet zo lang bekend. Toch is zijn concert in de Melkweg maanden van tevoren uitverkocht. Waarom? Eigenlijk door één nummer (Black & Yellow) dat een immense hype om Wiz Khalifa heeft aangewakkerd. Doordat deze track voor velen de eerste kennismaking was, wordt de nieuwe plaat Rolling Papers als debuut behandeld en zijn de verwachtingen hooggespannen.

Op al zijn platen heeft Wiz het eigenlijk over hetzelfde: geld, vrouwen en heel veel wiet. Door de beheerste manier van rappen en bijna hypnotiserende stem van de jonge artiest wordt de eenzijdigheid hem vergeven. Het is vooral bij de beats dat er een grote verandering ten opzichte van het oude werk heeft plaatsgevonden. Daar rapte hij vooral op rustige, zweverige producties die je ook zonder verdovende middelen in een trance wisten te brengen. Maar na het succes van Black & Yellow heeft Wiz Khalifa veel van zijn oude beatbakkers de rug toegekeerd en kiest hij voor het geluid van Stargate, die aan de basis van deze hit stond. Rolling Papers staat dan ook vol poppy synthesizerproducties die stuk voor stuk veel te vrolijk klinken. De meerderheid van de beats lijkt een soort twinkeling in zich te hebben waardoor Wiz amper serieus is te nemen. Gek is dat niet als je nagaat dat Stargate in het verleden voornamelijk heeft samengewerkt Ne-Yo en Rihanna. Daarnaast dragen alle gezongen refreinen van Wiz Khalifa bij aan het Top40-geluid van het album.

In tegenstelling tot wat men misschien had verwacht, staan er maar weinig samenwerkingen op Rolling Papers. Op slechts drie tracks roept Wiz Khalifa de hulp in van een buitenstaander (Too $hort, Curren$y en Chevy Woods). Alle drie de artiesten hebben een geluid dat erg van Wiz verschilt en ze bieden hiermee een noodzakelijke afwisseling op zijn stemgeluid. Jammer is wel dat de gastbijdragen beperkt zijn en ze om die reden de eentonigheid van de muziek maar in mondjesmaat kunnen tegengaan.

De eerste plaat van Wiz Khalifa bij een groot label mag best een kleine deceptie worden genoemd. De rapper heeft duidelijk zijn geluid aangepast om bij het publiek aan populariteit te winnen. In het verleden wist hij met zijn kalme raps en chille beats nog een rustig sfeertje te schetsen. Op Rolling Papers rapt hij nog weliswaar over hetzelfde, maar de blije producties gooien een veel te zoetsappig sausje over het geheel heen. De Stargate-stempel die op deze plaat staat gedrukt maakt het instrumentale gedeelte - op een enkele uitzondering na - ook geschikt voor een willekeurig zestienjarig zangeresje. Het is te hopen dat Wiz Khalifa ook wat van zijn oude werk in de Melkweg opvoert, zodat ook de fans van het eerste uur zich nog enigszins kunnen vermaken.

Bron: Hiphopleeft

Een lekker luchtig album van de Wiz, die zeker in de aankomende zomerdagen kan rekenen op veel afspeelbeurten. Tuurlijk is het commercieel als de pest, maar verschil moet er zijn. Wiz doet waar hij goed in is. Hij rapt bijna constant in hetzelfde tempo, gepaard met aanstekelijke beats en zoete refreinen; een vermakelijk recept. Voor de inhoud hoef je hier niet te zijn; de onderwerpen gaan over wiet, vrouwen en geld. Daarom is houdbaarheidsdatum niet zo heel lang, het gaat snel vervelen en omdat de nummers veel op elkaar lijken gaan er maar een paar flink op repeat, zoals The Race, No Sleep en Rooftops (Curren$y ). Wel leuk om te melden is dat er maar één verschrikkelijk nummer is, en dat is die met Too $hort. Ik had er wel meer verwacht.

*3