The Red Hot Chili Peppers - One Hot Minute (1995)

Geplet tussen de twee beste van de Peppers een vaak vergeten album of simpelweg als slecht aanzien. Dit album is echter verre van de minste (die eer geef ik aan het nieuwe I'm With You). Over het algemeen staat er minder funk op dan op zijn voorgangers, alhoewel Falling Into Grace misschien wel een van de meest funky songs is die ze hebben gemaakt, een opmerkelijke bass op dat nummer met een typisch Peppersrefrein. Topnummer. In plaats van de funkrock krijgen we wat goede hardere (bijna metal?) nummers zoals Warped, Coffee Shop en vooral het titelnummer, de beste op het album, voorzien van een simpele onheilspellende intro, harde riff, prachtige schreeuwerige zang en verwoestende outro, een atypische RHCP song dus. In contrast krijgen we ook een aantal ballads, waarvan My Friends zeer zeker mooi is, maar Tearjerker en Transcending eerlijk gezegd wat overbodig zijn. One Big Mob en Deep Kick zijn redelijke nummers, maar soms ietwat saai. Voor de rest is Walkabout een leuk deuntje en deed Shallow Be Thy Game me denken aan The Uplift Mofo Party Plan (Iron Maiden eerbetoon ofzo?). Goed album met een paar minpuntjes.

Een vriend van mij is een groot Peppers-fan en aangezien ik van hem op muzikaal gebied wel een hoog petje op heb, was ik wel geïnteresseerd wat hij in deze muziek zag. Zelf vond ik de Peppers altijd mwoah. Een mening die gebaseerd was op wat ik via de radio te horen kreeg. Ik kan me in het latere werk ontzettend ergeren aan de stem van Anthony Kiedis, die soms erg kleurloos en saai klinkt. Maar toen ik op de koninginnemarkt dit jaar wat rondliep zag ik voor 1 euro en in goede staat One Hot Minute staan. 1 euro: zeker niet te veel voor een muzikaal uitstapje, dus ik heb hem gekocht. Ik verwachtte dat het niet helemaal mijn 'cup of tea' zou zijn, maar ik werd positief verrast. Echt een goed album waar ik een volle 4* voor geef.

Het begint al heel mooi met Warped.
Een duister intro gevolgd door een snelle, swingende riff. Kiedis schreef de tekst over zijn drugsverslaving en dat is in de muziek ook terug te horen. Door het duistere intro kan ik me prima inleven in de unk die door zijn verslaving wegdrijft van de echte wereld, te ver weg... en die in zijn verslaving heel eenzaam is. En dan begint het te swingen. Kiedis die tegen het ritme van de muziek in gaat, de muziek die de snelheid van een voortrazende trein. En dan plots een heel teer gevoelig stukje gitaar, mooi neergezet door Dave Navarro. De muziek stroomt gelijk door in Aeroplane. Ook een heel mooi nummer. Dromerig refrein met een lekker funky couplet. Kinderlijke zanglijn (positief) wat op het eind nog even benadrukt wordt. En dan vloeit het door in een dromerige passage. Mooi gebruik van spoken word en dan zetten de Peppers weer in met keiharde rock. Deep Kick: heerlijk om lekker op rond te springen. Als hij goed binnenkomt dan zweet ik na dit nummer. My Friends is ook een heel mooi nummer (goed materiaal voor een Unplugged-plaat), Coffee Shop is wat minder, maar in de flow van het album kan ik het toch een heel lekker nummer vinden. Pea is wel geinig, maar niet fantastisch (net als de zang van Flea). De studio versie bekoort me minder dan de live versies op YouTube.

Het hoogtepunt is One Big Mob, en ik snap daarom ook echt niet waarom die als laatste staat. Het nummer heeft echt alles. Begint lekker swingend. Ik heb een bandje en ik zit erover te denken deze eens te coveren. Die doet het vast goed op het podium. Een nummer om bij over het podium te springen en helemaal los te gaan, overtreft zelfs Deep Kick. En dan volkomen onverwacht een zacht, ietwat psychedelisch stuk, waarin Kiedis van meer rap overgaat naar gevoelige, melodische zang. De gitaar huilt mooi met de baby mee (die baby zelf is soms mooi, maar soms ook heel irritant) en het bouwt daarna weer lekker op naar het beginstuk, dat weer net zo daverend klink. Dan wordt het nummer ook nog eens afgesloten met een lekkere rockende riff. Dit nummer heeft echt alles wat een goed nummer nodig heeft en wat mij betreft is het het beste nummer van de plaat.

Dan het zwoele Walkabout en dan het prachtige Tearjerker: een ode aan Kurt Cobain. Ik vond het eerst ietwat zeikerig, maar nu vind ik het een van de mooiste nummers van de plaat. De muziek heeft echt de sfeer van iemand missen. Bij het lezen van de tekst trok ik wel even een wenkbrauw op. Het klinkt soms net alsof Kiedis verliefd was op Cobain, maar ja, de achterkant duidt er misschien wel op dat de Peppers even een gay-periode hadden

Het titelnummer is ook erg goed. Rockt lekker door, veel afwisseling. Falling Into Grace? Ik moet ervoor in de stemming zijn. Dan weer vindt ik het een lekker nummer, dan weer skip ik het door.

Shallow Be Thy Game/Transcending vormt ook een hoogtepunt. Erg mooi setje. Bij Shallow Be Thy Game suist het verzet echt door de muziek heen. De tekst is ook duidelijk anti-religie, of beter gezegd: anti het opdringen van een religie. Erg goede tekst die zegt waar het hem op staat. Tekstueel en muzikaal een erg goed nummer. En na SBTG kan ik het nooit laten om Transcending helemaal te luisteren. Ook een heel mooi nummer. Weer een ode, ditmaal aan zaliger acteur River Phoenix. Zit erg mooi in elkaar. Alleen zit er een stukje in, nadat Anthony zingt All we are is leaves that fall, waarbij de melodielijn van de gitaar en de bas heel mooi is, en waarbij Anthony er weer doorheen zit te zingen. Bij dat stukje zou ik eigenlijk willen dat hij z'n mond eens hield. Vooral bij de tweede keer als hij er tussendoor zit te zeggen I love you, you're my brother. Voegt weinig toe en bezoedeld voor mij een beetje de mooiheid van het stukje. Dat is het enige nadeel aan Transcending. Het nummer heeft een zeer mooie climax (met een Anthony die me een beetje aan Kurt Cobain doet denken als hij zo zit te schreeuwen). Het nummer sluit het album erg goed af. Het is ook meteen het ontoegankelijkste nummer van het album. Ik moest er even over doen voor ik het mooi begon te vinden, maar als je er doorheen prikt is het echt een van de beste nummers van de plaat.

Zoals ik al zei: De Peppers verrasten me positief met deze plaat. Het stimuleert om meer van hun werk te gaan luisteren/te kopen. Maar uit veel reacties maak ik op dat OHM een vreemde eend in de bijt is (die door sommige fans niet echt gewaardeerd wordt). Daaruit maak ik op dat ik niet veel meer platen in deze stijl zal vinden. Maar ja, desondanks is het het waard om meer van hun werk door te spitten. Anthony heeft me wel bewezen dat hij geen kleurloze zanger: op deze plaat kan ik zijn zang prima aanhoren. Ik zie nu wel in dat ze echt goed zijn.

4*

"One Hot Minute" is het eerste en enige album met gitarist Dave Navarro na het vertrek van John Frusciante. Opmerkelijk genoeg drukt Navarro direct een behoorlijke grote stempel op het geluid van Red Hot Chili Peppers op "One Hot Minute". Het geluid klinkt harder en is meer rock georiënteerd. Niet zo gek natuurlijk, gezien Navarro's achtergrond bij Jane's Addiction. Wel vind ik dat Navarro een originele benadering kiest in zijn gitaarspel. Dat maakt "One Hot Minute" experimenteler dan dat ik van Red Hot Chili Peppers gewend ben. Levert dit dan ook een goed album op? Ja en nee als je het mij vraagt. Ja, omdat "One Hot Minute" gedurfd en intrigerend klinkt. Ik heb nergens de neiging om te skippen of om te stoppen met luisteren. Maar aan de andere kant vind ik het totaalgeluid minder aantrekkelijk dan op andere Red Hot Chili Pepper albums. Ik vind het lastig om te verwoorden, maar mijn punt is dit: de funk funkt minder dan met John Frusciante op gitaar. Navarro's geluid leent zich zeker voor Red Hot Chili Peppers, maar het klanktapijt van Frusciante bevalt me gewoon beter. Dat is een kwestie van smaak en de kwaliteiten van Navarro staan buiten kijf. "One Hot Minute" is zeker geen slechte plaat, er staan een aantal prima nummers op, waarvan ik "Aeroplane" en "My Friends" het mooist vind. Maar ook "Coffee Shop" en "Shallow Be Thy Game" klinken erg lekker. Uiteindelijk vind ik "One Hot Minute" een prima genietbaar album, en misschien, heel misschien hadden ze nog een tweede album moeten maken met Dave Navarro. Nu zullen we nooit weten hoe dat had uitgepakt.

In 1995 kreeg ik deze cd mee in een hoes van Lenny Kravitz. Eerste drie keer dat ik het draaide echt gedacht dat het Lenny was, maar met de nodige twijfel. Mijn verbazing was misschien nog wel groter toen ik er achterkwam dat het The Peppers waren, maar toen was ik al verkocht. Heerlijk album. Voor mij veruit hun beste, al ken ik ze niet allemaal.