AC/DC - Live (1992)

Prima live album, inderdaad jammer van de fade-outs. Maar volgens mij zijn dit nummers van allerlei verschillende concerten. De dubbelaar had als extraatje het Angus-bankbiljet.

Hij staat hier nu weer op.

Een leuk live album maar mag de veters niet strikken van If you want blood vind ik. De sfeer is op dit album ver te zoeken en die fades tussen nummers zijn funest op een live album. Ze spelen wel lekker en er staat ook veel materiaal op wat tegenwoordig zelden nog live wordt gespeeld. Toch vind ik Johnson minder bij de Scott nummers. Hij ontneemt die nummers hun ziel op de één of andere manier.

Aardige live plaat maar word behoorlijk verpest door al die idiote fade outs. Voor mij blijven de bon nummers de betere. Mooi dat ze cin city,t.n.t en jailbreak erop hebben gezet. En in tegenstelling tot vielip vind ik dat brain ze aardig weet te zingen. Wat mij betreft had het ook wel wat rauwer gemogen. Het is me voor ac/dc begrippen net iets te netjes. Het lijkt op mijn scheermesje dat ik voor de eerste keer gebruik. Lekker scherp hoor. Maar ac/dc hoort te klinken als een m3 power mesje dat al een keer of 7 gebruikt is. Een mesje waarbij je moet opletten met welke kracht je het tegen je gevoelig huidje zet.Je vraagt jezelf af ga ik verder of vervang ik hem? Als je dat niet doet moet je je m3 mesje met veel gevoel naar beneden trekken. Doe je dat ook maar enizins verkeerd tja dan gaat er bloed vloeien ha. Vooral ac/dc weet live wel eens een tikkeltje uit de bocht te vliegen. Maar op de een of andere manier mogen wij dat nooit horen op live platen. Ik vind dat juist zijn ac/dc charme hebben. Af en toe al zagend, knarsend en piepend daar te komen waar men wil zijn. Lekker hard werken maar nooit perfect da's toch ac/dc nietwaar? Een motor die altijd start maar nooit smood loopt. Altijd zijn er bij ac/dc puisten,katers,sigaretten, kapotte knieen, alcohol problemen,slechte zin of niet perfecte gestemde guitaren ha. Maar goed wie ben ik. Met name jailbreak, sin city en high voltage knallen erin als vrije schoppen van het koebeest oftewel koeman ha. Sommige nummers als that's the way zijn vooral schrijnend qua tekst en refrein. Bon had deze teksten geschreven tijdens zijn toilet bezoek. Om het daarna grinnikend met zijn behoefte mee te laten drijven richting zee. Men wil wel eens vergeten dat bon een subliem tekst schrijver was. Bon schreef dit soort nonsense volgens mij toen hij 7 was. Hoi hoi hoi hoi hoi subliem ha lach er maar om Cause i'm t.n.t daar ga ik niet om lachen durf ik niet eens he he. Dit valt dubbel op nu je de de bon nummers hoort en daarna de brain nummers of het omgekeerde.

Hail to bon

Zonder die idiote fade outs had deze plaat 3,5 pingel gekregen

Na de dood van Bon Scott moet ik eerlijk zeggen dat AC/DC me niet echt meer heeft kunnen bekoren. Ik denk dat ik wat meer moeite heb met Brian Johnson als zanger in vergelijking met Bon Scott. AC/DC is een echte live band en dat spat ook wel van deze registratie af. Echter persoonlijk word ik er niet warm of koud van.

Hmmm. Heel lekkere nummers afgewisseld met bijzonder matige rechttoereachtaan meezingertjes. Met name de langere nummers met wat meer ruimte voor Angus doen het bij mij beter. Met de juiste helft van de nummers zou dit album hoger hebben gescoord.

Voor mij geldt net andersom. Die lang uitgerekte nummers skip ik meestal door. De meer rechttoe rechtaan nummers (wat mij betreft typisch AC/DC) redden dit verder matige live album.

Ongecompliceerde hardrock met een paar leuke uitschieters. Helaas vervallen sommige nummers in party rock met teksten die het meelijwekkende niveau van Steel Panther benaderen.
Leuk voor tijdens het hardlopen....maar dan wel voor het korte rondje.

Moddervet album, dit. Veel gedraaid toen hij net uitkwam. Een vriend van me had de bijbehorende VHS-tape, en dat was likkebaardend voor de buis kijken! Zeker de songs met lange solo's van Angus waren een genot om te zien; zoals Young het publiek en gitaar bespeelt: geweldig. Brede grijns als ik er aan terugdenk

BESTE LIVE ALBUM die ik grijs heb gedraaid destijds, voor mij staat AC/DC gelijk met LIVE band, ik heb alleen maar deze live album beluisterd ipv reguliere albums...wat een geweldige riffs, luister maar eens naar Let there be Rock!

Toch net wat minder dan If You want Blood, dat toch wat meer dat rauwe rock 'n roll gevoel uitstraalde. Maar dat zal voor een groot gedeelte wel aan Bon Scott gelegen hebben.
Als compensatie toch wat oude nummers die nog niet live op CD verschenen (TNT, Sin City, Jailbreak)
Goeie plaat maar zoals ik al zei: Net iets minder dan...

CU all in Dessel op 6 juli
Benieuwd wat die oude knarren nog uit hun knoken kunnen schudden meer dan 30 jaar nadat ik ze de eerste keer live zag.

Jailbreak duurt me wat te lang, zonder beelden zit je toch enkele minuten naar een basskick te luisteren zonder toegevoegde waarde. Maar voor de rest kan het album bij mij weinig verkeerds doen.

Hier ben ik het dus mee eens, hoewel Johnson toch ook weer past bij de sound van AC/DC. Maar Bon Scott voegde veel meer rauwheid en blues aan de songs toe.

Verder is dit best een goed live-album. Het gaat niet om de registratie van één concert, het is eerder een verzameling van live-tracks uit de Razors Edge-tour die de band ondernam na de release van het gelijknamige album. Uiteraard mag nieuwbakken klepperThunderstruck dan niet ontbreken, maar ook het vinnige Moneytalks is te horen van dat album. Voor de rest bijna uitsluitend ouwe klappers, waaronder dus een aantal uit het Scott-tijdperk. Vooral Whole Lotta Rosie klonk met Bon Scott vele malen krachtiger.

Minder goed dan If You Want Blood You've Got It, maar nog steeds een genot om naar te luisteren, deze band!

3,5 sterren

Toch een best leuke plaat. Natuurlijk de fade outs zijn niet fantastisch en Johnson is geen Scott, maar dat betekend niet dat dit niks is. Het laat toch horen wat een fijne live band AC/DC is.

'Toch best een leuke plaat' omschrijft dit album precies goed voor mij. Het is wel leuk maar niet geweldig. Er was natuurlijk sinds het vorige live album (If you want blood) ook het nodige veranderd. De band was inmiddels (of was het ineens?) verworden tot een rondtrekkende circus-act. Ten tijde van If you want blood was het nog een zwoegende, hardwerkende, alles omver blazende band die totaal nog niet mainstream was. De geldingsdrang spatte er vanaf. En dat hoor je aan beide albums af vind ik. Komt ook door de producties van beide. Dit album klinkt in vergelijking met die andere wat tam en gepolijst. Zoals iggy het in 2011 al prachtig en treffend omschreef. If you want blood klinkt rauw, smerig en fel. En een andere zanger uiteraard maar daarover is al genoeg gezegd en geschreven. Grote pluspunten van dit Live album zijn wat mij betreft de nummers die ze amper dan wel zelden live hebben gespeeld; Who made who, Moneytalks, Fire your guns, Heatseeker, That's the way I wanna, The razor's edge en de Bon nummers Sin city en Hell ain't a bad place to be.

Hierboven is het meeste gezegd over de tweede liveplaat van AC/DC. Herkenbaar is wat wordt genoemd over het irritante van de fade-outs, net als de vergelijkingen tussen If You Want Blood You've Got It (1978) en veertien jaar later het simpelweg getitelde Live.
Van een hongerige, ambitieuze groep, al wel een geoliede machine, naar inmiddels een gevestigde en geroutineerd kwintet. Van zalen naar stadions en de stem van Brian Johnson als grootste en het groovy werk van drummer Chris Slade als kleinste verschil; hij speelt in de lijn van Phil Rudd. Anno 2025 kun je met nostalgie terugblikken: Malcolm Young nog in leven, Cliff Williams nog niet met pensioen...

Toen ook al op 2LP verschenen, in 2024 in een 50th Anniversary Edition (de groep was jarig, het album slechts 32 jaar) met twintig nummers, moet je natuurlijk de langst mogelijke versie van dit album hebben en die heeft drieëntwintig nummers - of zelfs eentje meer.
Wat je krijgt zijn hoogtepunten uit de jaren Johnson met af en toe een zijstapje naar het verleden toen Bon Scott bij de microfoon stond. Zo'n "best-of" werkt goed, de opnamen van diverse Engelse en Canadese optredens.
Bruce Fairbairn die ook The Razors Edge deed, zat achter de knoppen om er één geheel van te maken. Leuk is de uitgebreide terugkeer van Jailbreak in de set, het krijgt maar liefst 14 minuten. Of High Voltage met een dikke 10 minuten. Dat is nóg een verschil met de eerste liveplaat, waar géén uitgesponnen versies op staan.

Niet alle nummers uit de setlist staan op de 2cd. Hell Ain't No Bad Place to Be kwam in 2009 op verzamelaar Backtracks, waar meer livewerk op staat.
Slade nam - zeer tegen zijn zin - afscheid van de groep met een nummer dat voor een film werd opgenomen. Big Gun verscheen bij Last Action Hero en belandde eveneens op Backtracks. Voor album Ballbreaker keerde namelijk oudgediende Phil Rudd terug.