AC/DC - Live (1992)

Ik ken vrijwel alle reguliere albums van AC/DC en kan niet anders concluderen dat ze daar beter uit de verf komen dan op live concerten. Deze CD ziet er theoretisch gelikt uit met een dergelijke tracklist. Toch kan geen één nummer mij zo pakken als op de studioalbums.

Het zal er ook wel mee te maken hebben dat ik meer een Bon Scott fan ben. Hoewel Back in Black mijn favoriete album is. Krap 3,5* Mijn voorkeur gaat uit naar "If You Want Blood..."

Na de dood van Bon Scott moet ik eerlijk zeggen dat AC/DC me niet echt meer heeft kunnen bekoren. Ik denk dat ik wat meer moeite heb met Brian Johnson als zanger in vergelijking met Bon Scott. AC/DC is een echte live band en dat spat ook wel van deze registratie af. Echter persoonlijk word ik er niet warm of koud van.

Hierboven is het meeste gezegd over de tweede liveplaat van AC/DC. Herkenbaar is wat wordt genoemd over het irritante van de fade-outs, net als de vergelijkingen tussen If You Want Blood You've Got It (1978) en veertien jaar later het simpelweg getitelde Live.
Van een hongerige, ambitieuze groep, al wel een geoliede machine, naar inmiddels een gevestigde en geroutineerd kwintet. Van zalen naar stadions en de stem van Brian Johnson als grootste en het groovy werk van drummer Chris Slade als kleinste verschil; hij speelt in de lijn van Phil Rudd. Anno 2025 kun je met nostalgie terugblikken: Malcolm Young nog in leven, Cliff Williams nog niet met pensioen...

Toen ook al op 2LP verschenen, in 2024 in een 50th Anniversary Edition (de groep was jarig, het album slechts 32 jaar) met twintig nummers, moet je natuurlijk de langst mogelijke versie van dit album hebben en die heeft drieëntwintig nummers - of zelfs eentje meer.
Wat je krijgt zijn hoogtepunten uit de jaren Johnson met af en toe een zijstapje naar het verleden toen Bon Scott bij de microfoon stond. Zo'n "best-of" werkt goed, de opnamen van diverse Engelse en Canadese optredens.
Bruce Fairbairn die ook The Razors Edge deed, zat achter de knoppen om er één geheel van te maken. Leuk is de uitgebreide terugkeer van Jailbreak in de set, het krijgt maar liefst 14 minuten. Of High Voltage met een dikke 10 minuten. Dat is nóg een verschil met de eerste liveplaat, waar géén uitgesponnen versies op staan.

Niet alle nummers uit de setlist staan op de 2cd. Hell Ain't No Bad Place to Be kwam in 2009 op verzamelaar Backtracks, waar meer livewerk op staat.
Slade nam - zeer tegen zijn zin - afscheid van de groep met een nummer dat voor een film werd opgenomen. Big Gun verscheen bij Last Action Hero en belandde eveneens op Backtracks. Voor album Ballbreaker keerde namelijk oudgediende Phil Rudd terug.