The Cranberries - No Need to Argue (1994)

Fantastisch 2e album van deze Ieren. Bijna alle nummers zijn kwalitatief hoogstaand. Ik vraag even speciale aandacht voor de 2 laatste nummers: Daffodil Lament en No Need to Argue

Mee eens met rkdev, "No Need to Argue" vind ik de beste en meest gevarieerde album van the Cranberries.

Eindelijk, ze gaan weer samen op tour en nieuwe nummers opnemen (zie algemene discussie) !!

ik vind het wel een mooi album, alleen ik trek die stem niet altijd.
Ik vind de sound echt geweldig, heel apart maar soms neigt haar stem echt naar vals. Maar soms als ze schreeuwt vind ik het toch ook veel gevoel hebben...zoals in Twenty One.
Wellicht een beetje zelfde idee als Bjork , soms klinkt het echt als WTF en soms is het heel mooi.

Favoriete nummers hier; Ode to my family, Twenty One, Zombie, Empty, Disappointment, Ridicolous thoughts, No need to argue.

Slechte nummers vind ik; I cant be with you (when you not Heeere...dat stukje krijg ik kippenvel in negative zin van), Everything I said (stem daar neigt naar vals naar mijn menig), The icicle melts

De rest zit er een beetje tussenin: 3*

Overigens heb ik het album met een bonus cd met live recordings. O.a. het geweldige Linger staat erop.

Voor de liefhebbers van dit album, deze nieuwe cd van Dolores O'Riordan is een aanrader:

Dolores O'Riordan - No Baggage (2009)

Zou zo The Cranberries kunnen zijn. Erg prima album inderdaad!

Net als No Need To Argue. Uit mijn 'studententijd'

Mooi album.
Een jonge Dolores O'Riordan die zingt over de familiebanden, ouder worden, problematiek in Ierland. Alsof je hier iemand hoort van begin 50. Een volwassen vrouw die al veel van de wereld heeft gezien.
Als het eerste album van U2 niet Boy, maar Girl had geheten, dan had haar foto goed op dat album gepast.
De nummers werden geschreven door een jong volwassene van rond de 20, met een duidelijk eigen stemgeluid.
Na Sinéad O'Connor weer een Ierse zangeres waar je van houdt, of die je haat.
Hier is ook geen tussenweg mogelijk.
De invloeden liggen muzikaal gezien volgens mij meer richting The Sundays en The Smiths; vooral duidelijk hoorbaar in het gitaarspel.
Zombie wijkt af van de andere songs van No Need To Argue. De rest is allemaal een stuk rustiger en sprookjesachtiger. Zombie werd terecht hun grote doorbraak.

Goed omschreven deric.

Dank je.

Net maar weer eens opgezet na mijn trip door "memory lane" en het blijft een mooi album.

Ode to my family en Zombie zijn toch wel de meest sprekende nummers. Wat heb ik vroeger veel naar Zombie geluisterd. Die intro alleen is al goud.

Nieuw album uit dit jaar! Niet verwacht eigenlijk, hopelijk komt het in de buurt van dit prachtige album!

zombie blijft een prachtig nummer

Aardige opvolger ,maar hier begon Dolores haar stem me flink tegen te staan.Op zich zijn het prima liedjes,die als ze misschien iets ingetogener zouden worden gebracht meer zeggingskracht zouden hebben.Bonustrack So Cold In Ireland vind ik de mooiste track hier.

Dit album sinds lange tijd weer eens beluisterd. Was ik er destijds enthousiast over, het maakt nu anno 2011 nog maar weinig indruk op mij. Er zijn maar drie songs die er voor echt bovenuit springen; Ode to my Family, Zombie en Ridicolous Thoughts. De rest doet mij eigenlijk weinig meer.

3,0*

Die stem van Dolores trek ik heel slecht. Maar bij Zombie is die wel te verdragen door de aanwezigheid van loodzware gitaren en een duistere sfeer. Daarom is dat een enorm goed nummer geworden.

Ode to my family vin dik dan weer verschrikkelijk. Die stem geeft me de kriebels.

Nooit kapot van geweest van dit album! Als je dan nummers als Empty en The icicle melts hoort plas ik spontaan ijsblokjes Hetzelfde als met Alanis Morisette in 1 klap een hype, maar een echt goed vervolg is er nooit gekomen

Waanzinnig mooi album, dat door de band inderdaad nooit meer is geëvenaard. Voor mij is het de combinatie van meeslepende muziek, de indringende stem van Dolores O'Riordian en de inhoud van de teksten, een soort bildungs-verhaal van iemand die als tiener langzaamaan volwassen wordt. Bij Ode To My Family houd ik het niet altijd droog, vooral bij de als een aanklacht klinkende vraag 'Does anyone care?'. Ik hoorde dat nummer trouwens voor het eerst nadat ik net had vernomen - ik moet een jaar of achttien zijn geweest - dat een geliefde oom van mij was overleden. Ode To My Family, om nooit meer te vergeten. Andere hoogtepunten: Daffodil Lament en Ridiculous Thoughts. Zombie is ook heel aangenaam, maar wijkt als nummer toch wel af van de rest van het album. Ik kan me voorstellen dat Zombie-liefhebbers het album soms heel wat minder, want rustiger vonden. Hoe dan ook: vijf sterren voor dit onvolprezen meesterwerk, waarbij qua waardering alles lijkt te staan of te vallen met een al dan niet hoge waardering voor O'Riordians stem.

The Cranberries hadden al een bescheiden hitje met het prachtige "Linger", maar met knaller "Zombie" werden ze pas echt wereldberoemd. "Zombie" valt echter wel uit de toon in vergelijking met de andere liedjes van "No Need to Argue". Dat was destijds denk ik ook de reden dat ik het album niet zo interessant vond. Ik was vooral gefixeerd op "Zombie" wat ik een geweldige song vond en vind. Ook de bijbehorende clip is prachtig. Maar als ik nu weer naar "No Need to Argue" luister, doe ik de rest van het album eigenlijk tekort. Dit album bevat erg sfeervolle liedjes en zit muzikaal gezien uitstekend in elkaar. Songs als "Ode to My Family" en "Daffodil Lament" zijn ronduit prima. Toegegeven, de vocalen van zangeres Dolores kunnen me niet altijd even goed bekoren, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de liedjes. "No Need to Argue" is meer dan alleen maar "Zombie", en dat mag best eens gezegd worden. Bij deze dus!

Eens met Ronald...Linger vind ik overigens echt een geweldig nummer.
Het nummer wat wellicht wat onderschat is op dit album is "No Need To Argue"...
Die orgel in het begin en op het eind geeft de track wat mysterie en wanneer ze licthjes wat harder zingt "there's no need to argueee" krijg ik kippenvel positief.
Mooie track en goed op het einde gezet.

Lange tijd niet beluisterd maar dit is een tof album.
Vooral het drietal Ode To My Family, 21 & Zombie zijn de volle mep waard.
De rest van de plaat is ook dik in orde, Sinead O"Connor is niet ver weg, enkel die snik in I Can"t Be With You is ietwat overdreven.
De debuutplaat heb ik niet in mijn bezit, heb ik ooit wel eens beluisterd maar is niet blijven hangen.

Zeer goed album met veel mooie nummers, waarvan 'Ode to my family', 'Zombie', 'Empty' en 'Ridicolous thoughts' er bovenuit steken. 'Zombie' blijft gewoon een prachtig nummer, met een pakkende tekst. Dit album is wat mij betreft 4 sterren waard.

Nette opsomming van de singles (plus Empty) . Wat mij betreft heeft het album met de twee laatste nummers ook wel een erg mooi slotakkoord.

Echt vaak luister ik hier niet meer naar, maar de laatste keer dat ik hem hoorde, bevestigde wel weer de kwaliteit hiervan: meer dan alleen een stukje jeugdsentiment.

Standaard staat dit album op met kerst. Zombie wordt overgeslagen en verder vooral jeugdsentiment en één van de weinige bands met een zangeres die ik erg kan waarderen!

Ze hebben deze eerder uitgebracht dit jaar Something Else (2017) akoestische versies van je favorieten... dan hoef je Zombie niet over te slaan met de kerst

Dank voor de tip!!

Door het trieste nieuws uiteraard weer gedraaid en ik ben erg streng geweest met mijn beoordeling zag ik. Toch een mooi plaatje (3* is te weinig).

Typisch zo'n album die in de loop der jaren aan kracht heeft ingeboet bij mij. Het hoort echt bij die tijd (ik was 24 en ging enorm uit mijn dak op Zombie, maar op die leeftijd valt muziek net al even anders dan in bijvoorbeeld je tienerjaren).

Maar wat een prachtstem had ze.

Vandaag dragen mijn jeugdherinneringen een rouwband.

Zombie was in ieder opzicht een mokerslag. De beklijvende videoclip fusilleerde mijn onschuld. In de zinloze gewelddaden, die jongentjes van mijn leeftijd te beurt vielen, ontdekte ik het grenzeloze lijden waaronder deze wereld gebukt gaat. De hartverscheurende theologische scènes leerden me bovendien dat al dit geweld niet kan gerechtvaardigd worden.

Dolores O’Riordan haar teksten toonden me ook de dominantie van het mannelijk perspectief. Er werden zaken bezongen waaraan ik andere artiesten geen aandacht hoorde schenken: het belang van familie, de capaciteit om leven te dragen en het verlangen naar de aanraking van een man. De wereld met een feminiene blik benaderen bleek hoe dan ook enorm verrijkend te zijn.

Mijn dankbaarheid gaat echter vooral uit naar de manier waarop The Cranberries gestalte wisten te geven aan gevoelens van onbevredigd verlangen. Zelden werd de grenzeloze hunkering naar de ander treffender in muziek vervat. De jongen in mij ervoer bij sommige van hun nummer een tomeloos verlangen om met iemand te versmelten. De man in mij blijkt vandaag nog steeds een kind te zijn.

Slaapzacht Dolores

Mooi bericht, Franck. Mijn allereerste cd. Omdat ik tot over mijn oren verliefd was op Zombie. Opgenomen op een cassette van Donna's Top 2000 (voor jullie Nederlanders, jarenlang de tegenhanger van jullie top 2000). Samen met New Years Day, Yesterday, Creep en The River. Elke avond wel drie/vier keer na elkaar. Vermits de liedjes nooit volledig werden gedraaid duurde het een poos voor ik wist dat bij Zombie ook een geweldige outro hoort.

Heb weinig met The Cranberries, maar de plotselinge dood van O'Riordan schokt mij wel. Toch maar weer eens dit album opgezet na veeeele jaren. Dat valt dan toch weer mee. Ik doe er een half * bij.
Disappointment is zelfs een erg fraai nummer.

Mooi Franck ! RIP Dolores