Little Feat - Waiting for Columbus (1978)

Maarre...
heb je je er net bij neergelegd dat je t niks vind... heb ik m nu een tweede keer geluisterd. Want na al die reacties voelde ik me daartoe wel aangespoord, en...

De tweede keer bevalt t me een stuk meer. Dixie Chicken is bijvoorbeeld wel erg lekker in elkaar gezet, qua opbouw en hoe de verschillende partijen in elkaar steken (en ik vermoed ook een beetje improvisiatie). De eerste keer hoorde ik vooral de melodie en dat vond ik wat saai, daardoor lette ik niet zo op de uitvoering.
Ik let als ik nieuwe muziek hoor sowieso onbewust op de melodie, als die aanspreekt dan ga ik pas goed luisteren naar de rest. Misschien verschilt dat wel per persoon trouwens.

Maargoed, stem verhoogd van 2.5 naar naar 3.0. En ik zal m zeker nog een derde keer draaien, dus wie weet een 3.5 straks?!

In het "50 Greatest Bootlegs" artikel in deze maand's Uncut staat Electrif Lycanthrope op nummer 5. Even een paar quotes:

It captures the classic Feat lineup at its peak and surpasses 1977's sanctioned live double Waiting For Columbus ....... This boot is the Feat's own "Dylan at The Royal Albert Hall 1966". Seriously, that good.

Lekker zo'n warm zonnetje .......

Die Uncut heb ik eergister ook gekocht

Ooit waren ze in Ahoy. Veel publiek was er niet. Lowell George nodigde iedereen uit naar de vloer of op de eerste ring. Daarna volgde een bevlogen concert van een paar uur met ongeveer de setlist van dit dubbelalbum. Zoveel samengebalde muzikaliteit had ik nog nooit meegemaakt. Ik kan hier op elk moment van de dag naar luisteren. Legendarische opnamen.

Heerlijke liveplaat, heb nog een japanse persing thuis(dubbellp), ligt regelmatig in mijn cd speler(de cd dan), ze komen in 2013 naar Groningen, van de originele line up zijn alleen Lowell(uiteraard) en Richard(in 2010 overleden) niet meer in leven, mss een beetje mosterd na de maaltijd, ga toch gewoon ff kijken en bovenal genieten!!!

Gáán naar dat concert, zou ik zeggen, ik heb ze een paar keer gezien en ze zijn nog steeds gewéldig, Paul Barrere blijft een fantastische gitarist, Bill Payne dartelt als vanouds over klavieren, Kenny Gradney vult nog immer elk gaatje met z'n bass en met een beetje geluk doet Fred Tackett mee of misschien wel Sam Clayton, die was er niet toen ik ze zag. De Feat had toen een dame op zang, misschien de beste manier om Lowell enigzins te vergeten. Een prima band!
Dus (vergeef me de woordspeling. ik kan het niet laten met jouw username} je loopt er absoluut geen blauwtje, blaauwtje.

ps. Niet meteen om Dixie Chicken gaan roepen, daar worden ze pissig van.

Ik denk het ook niet Willem, het is ook nog lekker intiem in de kleine zaal, altijd goed voor een heerlijke avond muziek.

Die woordspeling heb ik vaker gehoord Willem, moet ik maar een andere username aanmaken, geen probleem.

Ik ben sowieso geen schreeuwerd bij concerten, ik geniet meestal van hetgeen de artiest(en) te bieden heeft(hebben), het ene concert is mooier als het andere, maar kan me niet herrineren dat ik met een kater weggegaan ben bij welk concert dan ook.

En nu heb je zelfs een blauwe jongen als avatar !
Nee, even serieus, ken de hieronder gegeven tip van Droombolus?
Electrif Lycanthrope is nog beter dan Columbus.
Aangezien het een bootleg betreft, zwerft hij nog rond op het internet, zelfs een expanded versie, aanrader!

Die uitgebreide versie is inderdaad de moeite waard.

Electrif Lycanthrope is een erg goede bootleg die ik koester op vinyl. De oudere songs worden er inderdaad beter en meer rootsy op vertolkt dan op Wating For Columbus. Maar daarop staan dan weer een aantal nummers van de latere (en imo mindere) studioalbums The Last Record Album en Time Loves A Hero. De songs daarvan beluister ik veel liever live vanwege de gedrevenheid die bij de studioversies ontbreekt. De gepeperde Tower Of Power Hornsection is voor mij overigens ook duidelijk van toegevoegde waarde op Waiting For Columbus. Ben ik blij dat ik ze allebei heb....

Voor de fans van de vroege Feat met Lowell George is er dan ook nog American Cutie, een liveregistratie van een radioconcert in een kleine club(!) in Denver,1973. Ruige en zompige songversies van hun eerste albums. Dit jaar regulier op cd uitgebracht. My piece of cake.

En jahoor, 1,5 jaar later weer geluisterd en een halfje erbij. Nog steeds vind ik de melodieen niet geweldig, maar de uitvoeringen steeds meer. Alle muzikanten hebben er zin in, Lowell zingt geweldig.

Ik vind de dubbel deluxe remastered versie van deze plaat heerlijk, belachelijk goed musicerende band... las ergens dat de boot "tighter" was... maar eens kijken of ik die opnamen ergens kan bemachtigen dan....

Mocht je de lijst trouwens nog eens willen herbekijken:
Uncut - The 50 Greatest Bootlegs - Rate Your Music - rateyourmusic.com

De bootleg Electrif etc. is van 1974 en toen was Feat nog een hechte intense band met een George als onvermijdelijke spil. Op deze dubbeldeluxe met bonus kraakte het in de band met als inzet een meer prominente rol van Payne met zijn soms wat breedvoerige keyboardwaaiers en arrangementen.

Little Feat - Rainbow Theatre London 1977

Beeldmateriaal van 1 van de shows die gebruikt is voor de opnames van Waiting For Columbus

Youtube

Eeuwig strijdend met Lowell George, tot mijn grote verdriet las ik vanmorgen over het heen gaan van Paul Barrere, blij dat ik hem in de Oosterpoort nog eens aan het werk heb gezien, nog niet eens zo gek lang geleden, als eerbetoon en als fijne herinnering aan een groot muzikant zet ik deze dubbelaar nog eens op, RIP Paul, en doe de groeten aan Lowell en Richie.

Kwam het album enige tijd geleden tegen in de 2e hands vinylbak. Quick look op Mume en overtuigd door het hoge gemiddelde. Uiteraard voor een schappelijke prijs. Lp’s voorzien van een lekker badje en de afgelopen paar weken paar keer op de draaitafel gehad. Ben onbekend met het werk van Little Feat en Lowell George. Dit klinkt erg lekker. Gedegen maar goed gemusiceerd. Zal geen Little Feat adept worden schat ik in maar dit mag er zijn. Vooral de nummers met die sax klinken top.

Opgenomen in de nadagen van Little Feat wordt wel eens gezegd over dit album, ter tempering van het enthousiasme dat er toch wel over heerst. Maar dat is eigenlijk onzin. The feat stak medio 77 beslist niet in mindere vorm dan in de beginjaren. En zoiets kun je zelfs van de zo'n twee jaar later te betreuren Lowell George niet zeggen. Zijn slidegitaarwerk is hier vlijnscherp. Zijn zang is onovertroffen, diep, soulvol. Wat een weergaloos arties was hij toch. Waar de voorgenoemde constatering aan opgehangen wordt is de verzuchting dat George rond deze tijd de grip op de band aan het verliezen was; de andere bandleden waren zich aan het emanicperen ten gunste van de meer Funky-Jazzrockerige kant van Little Feat en ten koste van de rootsy kant die George vooral voorstond. Maar of dat nu zo'n achteruitgang is? Mijn instapalbum was het bluesy Sailin shoes, en hoewel ik daarvan graag nog wel een aantal nummers (Trouble, Easy to slip) live had willen horen, vind ik het niveau op deze liveplaat, waar ook noemenswaardige compositorische inbreng van de anderen op te horen is bepaald niet minder. Wat is "All That You Dream" (Barrère, Payne) b.v. toch een fijn nummer. Mijn favoriet is misschien wel "Mercenary Territory", een voor Georges doen behoorlijk funky nummer. Het duel tussen Georges slide gitaar en de Tower of power horns is van een ijzingwekkende intensiteit.

Op ongeveer de helft van het album wordt het wat duidelijker een liveregistratie, met steeds langere solo's. Dat heeft wel invloed op de (juiste) manier van beluisteren: Op halfvolume als achtergrondmuziekje werkt dan niet meer. Je moet het op vol volume en in vol bewustzijn ondergaan, maar dan krijg je ook wat. Ik vind bijvoorbeeld het stukje ragtime op achtereenvolgens piano en blazers in "Dixie chicken" weergaloos. Die ruimte voor solo's is natuurlijk best wel 'seventies' en ik ben benieuwd of dat voor de jongere luisteraar van nu ook genietbaar is. Tegen het eind bij "Feats don't fail me now" lijkt de koek wel een beetje op, al wordt er nog een beetje in vraag en antwoord met het publiek gerekt. Maar heel erg vind ik dat niet - je hebt dan al zoveel moois langs horen komen.

Veel meer dan een inbindende rootsrocker Lowell George, hoor ik hier een werkelijk uniek samenstel van muzikanten (en componisten) en geweldig veel spelplezier. In tegenstelling tot veel andere begaafde muzikanten draait het er nooit om dat er technisch vernuft moet worden geëtaleerd, maar zit er altijd wel een melodisch idee achter en de blues is ook nooit ver weg. Eén van de fijnste live-albums die ik ken en ook een ideale compilatie en introductie tot één van de grote smaakmakers van de zeventiger Jaren.

Rhino brengt 29 juli aanstaande een 8CD versie uit van deze plaat.

Naast het originele album op cd 1 en cd 2, krijg je ook nog eens 3 complete shows uit deze tournee: CDs 3 and 4 include a previously unreleased live show recorded at Manchester City Hall in Manchester, England on July 29, 1977. CDs 5 and 6 include a previously unreleased in full show recorded at The Rainbow in London, England on August 2, 1977. CDs 7 and 8 include a previously unreleased in full live show recorded at Lisner Auditorium in Washington D.C. on August 10, 1977.

Fat Man in the Bathtub (Live at The Rainbow, London, England, 8/2/77) YouTube

Die 8 cd versie is werkelijk subliem. De drie complete concerten klinken minder gepolijst dan de originele plaat. Een stuk beter daardoor. Alle drie de concerten hebben een andere vibe.

Wat dan wel weer suf is: niet alle bonusnummers van de deluxe 2-cd versie staan op de 8 cd box. Dat begrijp ik dus werkelijk niet.. terwijl er wel plek voor is want dat past makkelijk op de eerste twee cd's (waar de oorspronkelijke plaat op staat).

Anyway: ik ben zeer happy met deze fijne box.

Idd een heerlijke box, en… ik kan me (bijna) helemaal in de bovenste recensie van papat vinden.

De 3 extra concerten zijn alle 3 pareltjes op zich. Wanneer je de mogelijkheid hebt ga er ook maar eens rustig voor zitten. Luister bijvoorbeeld eens naar “Day of the dog races” 10 augustus in Washington - wat een heerlijk bas en blazers werk. Elk met een geheel eigen sfeer en gevoel. Daardoor is het geheel een hele mooie afspiegeling van hoe goed Little Feat live kon zijn in die tijd. Er was voldoende ruimte voor improvisatie en de band was goed op elkaar ingespeeld.
Het probleem met de bonusnummers vind ik niet zo groot. Vaak is het allemaal net iets minder en net anders gemixt waardoor het toch net niet helemaal past bij het orgineel. Doe mij maar een goed gemixt origineel waarin dus ook niet geknipt is, of een volgorde aangepast oid, dan een allerlei bonus nummers extra.

Voor de "orginele" WFC is al Lowell George's zang opnieuw opgenomen in de studio. De bonus concerten zijn hier dus de real deal. Ik vond destijds de Electrif Lycanthrope-bootleg een stuk beter te genieten en heb pas jaaaren later WFC op CD gekocht, meer voor de kolleksie dan dat ik 'm echt veel gedraaid heb.

Ik schaf per definitie geen live albums aan omdat ik nooit tevreden ben met het muzikale resultaat. Echter voor dit album van een van mijn favoriete bands, Little Feet , maakte ik een uitzondering. Stuk voor stuk zijn de tracks het luisteren waard. En de verschillende nummers worden heerlijk ' opgerekt'. Het resultaat vind ik verbluffend strak voor een live registratie. Erg blij met het album dat ik op een platenbeurs in nieuwstaat kocht voor een schamele vier euro

Ik kocht in 1974 Two Lane Highway van PurePrairieLeague . Daarna het debuut en Bustin Out. Verkocht aan de stem van Craig Fuller. In 1979 maakte ik voor het eerst kennis met LittleFeat omdat mijn collega op de platenafdeling groot fan was en met smart zat te wachten....op Columbus. En toen kwam in 1979 ook nog het album Fuller/Kaz uit! Dus naar het concert van LF in de Doelen 1989 met Fuller als leadzanger. Veel later zag ik op YT een optreden uit 1978 van Fuller met als gast Lowell. Wat een tijd was me dat.