menu

Little Feat - Waiting for Columbus (1978)

mijn stem
4,17 (83)
83 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Warner Bros.

  1. Join the Band (1:50)
  2. Fat Man in the Bathtub (4:50)
  3. All That You Dream (4:25)
  4. Oh Atlanta (4:09)
  5. Old Folks' Boogie (4:22)
  6. Time Loves a Hero (4:20)
  7. Day Or Night (5:23)
  8. Mercenary Territory (4:27)
  9. Spanish Moon (4:49)
  10. Dixie Chicken (9:00)
  11. Tripe Face Boogie (7:02)
  12. Rocket in My Pocket (3:42)
  13. Willin' (3:42)
  14. Don't Bogart That Joint * (0:57)
  15. A Apolitical Blues * (3:41)
  16. Sailin' Shoes (6:18)
  17. Feats Don't Fail Me Now (5:17)
  18. One Love Stand * (4:28)
  19. Rock and Roll Doctor * (4:17)
  20. Skin It Back * (5:40)
  21. On Your Way Down * (6:26)
  22. Walkin All Night * (4:13)
  23. Cold, Cold, Cold * (5:19)
  24. Day at the Dog Races * (12:12)
  25. Skin It Back (Hoy-Hoy Outtake) * (4:41)
  26. Red Streamliner (Hoy-Hoy Outtake) * (5:00)
  27. Teenage Nervous Breakdown (Hoy Hoy Outtake) * (4:12)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 1:13:36 (2:14:42)
zoeken in:
avatar van matthijs
3,5
Maarre...
heb je je er net bij neergelegd dat je t niks vind... heb ik m nu een tweede keer geluisterd. Want na al die reacties voelde ik me daartoe wel aangespoord, en...

De tweede keer bevalt t me een stuk meer. Dixie Chicken is bijvoorbeeld wel erg lekker in elkaar gezet, qua opbouw en hoe de verschillende partijen in elkaar steken (en ik vermoed ook een beetje improvisiatie). De eerste keer hoorde ik vooral de melodie en dat vond ik wat saai, daardoor lette ik niet zo op de uitvoering.
Ik let als ik nieuwe muziek hoor sowieso onbewust op de melodie, als die aanspreekt dan ga ik pas goed luisteren naar de rest. Misschien verschilt dat wel per persoon trouwens.

Maargoed, stem verhoogd van 2.5 naar naar 3.0. En ik zal m zeker nog een derde keer draaien, dus wie weet een 3.5 straks?!

avatar van Droombolus
3,0
Droombolus schreef:
Jammergenoeg veel te laat opgenomen deze plaat, [edit] kwa intensiteit en pure speelvreugde haalt dit album het niet bij de Electrif Lycanthrope bootleg.


In het "50 Greatest Bootlegs" artikel in deze maand's Uncut staat Electrif Lycanthrope op nummer 5. Even een paar quotes:

It captures the classic Feat lineup at its peak and surpasses 1977's sanctioned live double Waiting For Columbus ....... This boot is the Feat's own "Dylan at The Royal Albert Hall 1966". Seriously, that good.

Lekker zo'n warm zonnetje .......

avatar van Stalin
Droombolus schreef:

In het "50 Greatest Bootlegs" artikel in deze maand's Uncut staat Electrif Lycanthrope op nummer 5. Even een paar quotes:

It captures the classic Feat lineup at its peak and surpasses 1977's sanctioned live double Waiting For Columbus ....... This boot is the Feat's own "Dylan at The Royal Albert Hall 1966". Seriously, that good.


Die Uncut heb ik eergister ook gekocht

kistenkuif
Ooit waren ze in Ahoy. Veel publiek was er niet. Lowell George nodigde iedereen uit naar de vloer of op de eerste ring. Daarna volgde een bevlogen concert van een paar uur met ongeveer de setlist van dit dubbelalbum. Zoveel samengebalde muzikaliteit had ik nog nooit meegemaakt. Ik kan hier op elk moment van de dag naar luisteren. Legendarische opnamen.

avatar van blaauwtje
4,5
Heerlijke liveplaat, heb nog een japanse persing thuis(dubbellp), ligt regelmatig in mijn cd speler(de cd dan), ze komen in 2013 naar Groningen, van de originele line up zijn alleen Lowell(uiteraard) en Richard(in 2010 overleden) niet meer in leven, mss een beetje mosterd na de maaltijd, ga toch gewoon ff kijken en bovenal genieten!!!

avatar van willemmusic
Gáán naar dat concert, zou ik zeggen, ik heb ze een paar keer gezien en ze zijn nog steeds gewéldig, Paul Barrere blijft een fantastische gitarist, Bill Payne dartelt als vanouds over klavieren, Kenny Gradney vult nog immer elk gaatje met z'n bass en met een beetje geluk doet Fred Tackett mee of misschien wel Sam Clayton, die was er niet toen ik ze zag. De Feat had toen een dame op zang, misschien de beste manier om Lowell enigzins te vergeten. Een prima band!
Dus (vergeef me de woordspeling. ik kan het niet laten met jouw username} je loopt er absoluut geen blauwtje, blaauwtje.

ps. Niet meteen om Dixie Chicken gaan roepen, daar worden ze pissig van.

avatar van blaauwtje
4,5
Ik denk het ook niet Willem, het is ook nog lekker intiem in de kleine zaal, altijd goed voor een heerlijke avond muziek.

Die woordspeling heb ik vaker gehoord Willem, moet ik maar een andere username aanmaken, geen probleem.

Ik ben sowieso geen schreeuwerd bij concerten, ik geniet meestal van hetgeen de artiest(en) te bieden heeft(hebben), het ene concert is mooier als het andere, maar kan me niet herrineren dat ik met een kater weggegaan ben bij welk concert dan ook.

avatar van willemmusic
En nu heb je zelfs een blauwe jongen als avatar !
Nee, even serieus, ken de hieronder gegeven tip van Droombolus?
Electrif Lycanthrope is nog beter dan Columbus.
Aangezien het een bootleg betreft, zwerft hij nog rond op het internet, zelfs een expanded versie, aanrader!

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Die uitgebreide versie is inderdaad de moeite waard.

kistenkuif
Electrif Lycanthrope is een erg goede bootleg die ik koester op vinyl. De oudere songs worden er inderdaad beter en meer rootsy op vertolkt dan op Wating For Columbus. Maar daarop staan dan weer een aantal nummers van de latere (en imo mindere) studioalbums The Last Record Album en Time Loves A Hero. De songs daarvan beluister ik veel liever live vanwege de gedrevenheid die bij de studioversies ontbreekt. De gepeperde Tower Of Power Hornsection is voor mij overigens ook duidelijk van toegevoegde waarde op Waiting For Columbus. Ben ik blij dat ik ze allebei heb....

Voor de fans van de vroege Feat met Lowell George is er dan ook nog American Cutie, een liveregistratie van een radioconcert in een kleine club(!) in Denver,1973. Ruige en zompige songversies van hun eerste albums. Dit jaar regulier op cd uitgebracht. My piece of cake.

avatar van matthijs
3,5
matthijs schreef:
Maarre...
heb je je er net bij neergelegd dat je t niks vind... heb ik m nu een tweede keer geluisterd. Want na al die reacties voelde ik me daartoe wel aangespoord, en...

De tweede keer bevalt t me een stuk meer. Dixie Chicken is bijvoorbeeld wel erg lekker in elkaar gezet, qua opbouw en hoe de verschillende partijen in elkaar steken (en ik vermoed ook een beetje improvisiatie). De eerste keer hoorde ik vooral de melodie en dat vond ik wat saai, daardoor lette ik niet zo op de uitvoering.
Ik let als ik nieuwe muziek hoor sowieso onbewust op de melodie, als die aanspreekt dan ga ik pas goed luisteren naar de rest. Misschien verschilt dat wel per persoon trouwens.

Maargoed, stem verhoogd van 2.5 naar naar 3.0. En ik zal m zeker nog een derde keer draaien, dus wie weet een 3.5 straks?!


En jahoor, 1,5 jaar later weer geluisterd en een halfje erbij. Nog steeds vind ik de melodieen niet geweldig, maar de uitvoeringen steeds meer. Alle muzikanten hebben er zin in, Lowell zingt geweldig.

avatar van freakey
4,0
Stalin schreef:
(quote)


Die Uncut heb ik eergister ook gekocht


Ik vind de dubbel deluxe remastered versie van deze plaat heerlijk, belachelijk goed musicerende band... las ergens dat de boot "tighter" was... maar eens kijken of ik die opnamen ergens kan bemachtigen dan....

Mocht je de lijst trouwens nog eens willen herbekijken:
Uncut - The 50 Greatest Bootlegs - Rate Your Music - rateyourmusic.com

kistenkuif
De bootleg Electrif etc. is van 1974 en toen was Feat nog een hechte intense band met een George als onvermijdelijke spil. Op deze dubbeldeluxe met bonus kraakte het in de band met als inzet een meer prominente rol van Payne met zijn soms wat breedvoerige keyboardwaaiers en arrangementen.

avatar van Stalin
Little Feat - Rainbow Theatre London 1977

Beeldmateriaal van 1 van de shows die gebruikt is voor de opnames van Waiting For Columbus

Youtube

avatar van blaauwtje
4,5
Eeuwig strijdend met Lowell George, tot mijn grote verdriet las ik vanmorgen over het heen gaan van Paul Barrere, blij dat ik hem in de Oosterpoort nog eens aan het werk heb gezien, nog niet eens zo gek lang geleden, als eerbetoon en als fijne herinnering aan een groot muzikant zet ik deze dubbelaar nog eens op, RIP Paul, en doe de groeten aan Lowell en Richie.

avatar van Broem
4,0
Kwam het album enige tijd geleden tegen in de 2e hands vinylbak. Quick look op Mume en overtuigd door het hoge gemiddelde. Uiteraard voor een schappelijke prijs. Lp’s voorzien van een lekker badje en de afgelopen paar weken paar keer op de draaitafel gehad. Ben onbekend met het werk van Little Feat en Lowell George. Dit klinkt erg lekker. Gedegen maar goed gemusiceerd. Zal geen Little Feat adept worden schat ik in maar dit mag er zijn. Vooral de nummers met die sax klinken top.

avatar van brandos
5,0
Opgenomen in de nadagen van Little Feat wordt wel eens gezegd over dit album, ter tempering van het enthousiasme dat er toch wel over heerst. Maar dat is eigenlijk onzin. The feat stak medio 77 beslist niet in mindere vorm dan in de beginjaren. En zoiets kun je zelfs van de zo'n twee jaar later te betreuren Lowell George niet zeggen. Zijn slidegitaarwerk is hier vlijnscherp. Zijn zang is onovertroffen, diep, soulvol. Wat een weergaloos arties was hij toch. Waar de voorgenoemde constatering aan opgehangen wordt is de verzuchting dat George rond deze tijd de grip op de band aan het verliezen was; de andere bandleden waren zich aan het emanicperen ten gunste van de meer Funky-Jazzrockerige kant van Little Feat en ten koste van de rootsy kant die George vooral voorstond. Maar of dat nu zo'n achteruitgang is? Mijn instapalbum was het bluesy Sailin shoes, en hoewel ik daarvan graag nog wel een aantal nummers (Trouble, Easy to slip) live had willen horen, vind ik het niveau op deze liveplaat, waar ook noemenswaardige compositorische inbreng van de anderen op te horen is bepaald niet minder. Wat is "All That You Dream" (Barrère, Payne) b.v. toch een fijn nummer. Mijn favoriet is misschien wel "Mercenary Territory", een voor Georges doen behoorlijk funky nummer. Het duel tussen Georges slide gitaar en de Tower of power horns is van een ijzingwekkende intensiteit.

Op ongeveer de helft van het album wordt het wat duidelijker een liveregistratie, met steeds langere solo's. Dat heeft wel invloed op de (juiste) manier van beluisteren: Op halfvolume als achtergrondmuziekje werkt dan niet meer. Je moet het op vol volume en in vol bewustzijn ondergaan, maar dan krijg je ook wat. Ik vind bijvoorbeeld het stukje ragtime op achtereenvolgens piano en blazers in "Dixie chicken" weergaloos. Die ruimte voor solo's is natuurlijk best wel 'seventies' en ik ben benieuwd of dat voor de jongere luisteraar van nu ook genietbaar is. Tegen het eind bij "Feats don't fail me now" lijkt de koek wel een beetje op, al wordt er nog een beetje in vraag en antwoord met het publiek gerekt. Maar heel erg vind ik dat niet - je hebt dan al zoveel moois langs horen komen.

Veel meer dan een inbindende rootsrocker Lowell George, hoor ik hier een werkelijk uniek samenstel van muzikanten (en componisten) en geweldig veel spelplezier. In tegenstelling tot veel andere begaafde muzikanten draait het er nooit om dat er technisch vernuft moet worden geëtaleerd, maar zit er altijd wel een melodisch idee achter en de blues is ook nooit ver weg. Eén van de fijnste live-albums die ik ken en ook een ideale compilatie en introductie tot één van de grote smaakmakers van de zeventiger Jaren.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:43 uur

geplaatst: vandaag om 22:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.