Little Feat - Feats Don't Fail Me Now (1974)

There was a Woman in Georgia
She didn't feel just Right
She had Fever all Day an'Chills at Night
Now things got worse,
yes a serious bind
At times like This it takes a Man with such Style
like you cannot often find
A doctor of the Heart and a doctor of Mind

If you like Country with a Boogie'n Beat he's the Man to meet
If you like the Sound of shufflin' Feet he can't be beat
If you wanna feel real Nice, just ask the
Rock and Roll Doctor's advice

Two degrees in be-bop, a PHD in swing
He's the Master of rhythm he's a Rock and Roll King


Toen ik bij Sailin'Shoes zei de eerste drie albums vergat ik deze mee te tellen; Listen to this an' ya'll be Cured by the Rock'n Roll Doctor !!

Little Feat inclusief Lowell George stonden altijd garant voor kwaliteit en zeer eigenwijze muziek.
Puur genieten voor de muziekliefhebber met een beetje brede smaak!
4 sterren voor de muziek en de prachthoes.

Wàt waren hoezen in de jaren zeventig toch vaak schitterend!
****

Toch nog maar even het You Tube filmpje van mijn vorige bericht onder de aandacht brengen.
Want zo veel kwalitatief goede filmopnamen van Little Feat zijn er nu ook weer niet helaas.
Watch'n enjoy !

Thanks Oldfart, dat was even genieten! Eigenlijk nooit bewegende beelden gezien van deze band. Eigenlijk zien ze er niet uit, maar de muziek is natuurlijk erg tijdloos en gaaf. Die Lowell George had wel een apart koppie!

Seventies man; hoe zag jij er toen uit dan?

schouderlang sluikhaar, magere kop, grote neus.

Die neus heb ik nog, dat haar is erg kort tegenwoordig... die kop een stuk dikker natuurlijk!

Misschien hun beste album. Na Dixie Chicken zetten zij hun vette mix van zo'n beetje alle stijlen op een meer dan voortreffelijke wijze voort. Lowell George domineert minder, maar heeft wel het grootste deel van de productie op zich genomen.

Louter hoogtepunten op dit album. Godallemachtig wat een goede muziek zeg. Zalig. Gonna see the rock & roll doctor tonight.....

In dit geval ben ik er nog niet uit of ik de muziek dan wel de hoes het mooiste vind... schitterende plaat, tijdloze schoonheid en voor jonkies dringend te ontdekken!

Klein minpuntje is het gepiel op de synth van meneer Payne, ik zit gewoon te wachten tot de gitaren van George en Paul Barrère weer mogen; daarom net geen 5.
Vanavond voluit in de auto naar't werk weer eens gedraaid; boogie !!

Prachtige plaat, helaas gehinderd door een wat modderig geluid waardoor de echte fijne kleine details zich pas onthullen als je er door een koptelefoon naar luistert. Door de geweldige nummers waarvan Rock & Roll Doctor, Skin It Back & The Fan jarenlang de ruggegraat van hun live repertoire zouden vormen toch een heel dikke aanrader. Maarruhh, kan iemand al dat schoons niet eens grondig remasteren....... pleeze ........

"Sailin' Shoes", "Dixie Chicken" en "Feats Don't Fail Me Now"... drie magnifieke Feat albums achter elkaar. En het hoogtepunt moest nog komen (live-dubbelaar "Waiting For Columbus").

Het meesterwerk van Little feat. Het laatste bovendien met Lowell George als ik het goed heb.
Deze band uit het zuiden van de VS vertoonde wat overeenkomsten met streekgenoot Lynyrd Skynyrd, maar ging veel verder in zijn ontwikkeling en in het vermengen van alle mogelijke stijlen die je zoal in de southern states tegenkomt: rock,blues,jazz,dixie en zelfs symfonische invloeden.
Nummers als Rock and Roll doctor, Skin it back, Down the Road, Spanish Moon gaan mij echt nooit vervelen. En ik hoorde ze voor het eerst in 1974....
Na jaren niet meer naar Little feat te hebben geluisterd, in feite sinds ik mijn LP's de deur uit deed en overstapte op cd's, ben ik weer begonnen met Dixie Chicken en Feats don't fail me now.
Deze laatste is de beste. Zelfs het jaren 70 gefreak op The fan is nog heel aardig te verteren, duurt gelukkig niet te lang.

Dat velen de liveplaat waiting for Columbus het beste van Little Feat vinden is eigenlijk wel een beetje raar. Hoewel die heel erg goed is, is het toch een liveplaat en dus geen origineel album.
Liveplaten vallen daarom voor mij altijd buiten de orde van beste platen van een artiest.

Bertus, ik ben het met je eens. Dit is echt Little Feat's meesterwerk. Little Feat hoort daarom in jou Top 10 met stip op 9 binnen te komen. (Who the f... are the Smiths?)

Gelukkig heb je dat niet goed want de opvolger van Feats, The Last Record Album, vind ik dus beter ........... Feats komt voor mij pas op nummer 4 ........

1 Dixie Chicken
2 Last Record Album
3 Sailin' Shoes

Heerlijk, deze hernieuwde belangstelling voor Little Feat. Welliswaar door een paar vijftigers, maar tegelijkertijd is dit mischien een motivatie voor de jongeren onder ons om eens het e.e.a. van deze unieke band te beluisteren.

De 4 albums, die Droombolus opnoemt zijn stuk voor stuk kleine meesterwerkjes en daarnaast reken ik "Waiting for Columbus" tot een van de beste live albums die ik ken. Het debuut album beschouw ik trouwens ook als het betere werk van Little Feat. Hierop klinken ze nog puur rock met hier en daar country invloeden.
Na de de dood van de legendarische (voor mij althans) Lowell George hebben ze nooit meer hetzelfde niveau weten te halen.

Tja Droombolus, je kan erover discussieren, maar ik vind Feats don't fail me now toch net iets beter, omdat het tot het einde toe goed blijft en Dixie Chickens twee laatste nummers bij mij minder goed binnen komen.
The last Record Album had ik vroeger ook, op LP, maar intussen dus al minstens 20 jaar niet meer gehoord. Ik herinner me dat ik het altijd een beetje doorgeschoten in de complexiteit vond, waar dat op Dixie en Feats nog onder controle bleef. Maar om goed te oordelen moet ik dus ook Last Record weer gaan lenen of kopen. Geen gek idee, want ze grijpen me wel weer, Little Feat, die ik in de 70's nog op Pinkpop gezien heb, met Lowel George.

Nou....in de toptien zet ik ze toch niet denk ik, wel in de topdertig denk ik.
The Smiths, ooooh...dat is een onbekend bandje uit Engeland, een rare hobby van mij eigenlijk

Diskussieëren over smaak is volkomen nutteloos. Ik zie aan je top 10 dat we snaaktechnies gewoon anders bedraad zijn ( jij Slow Turning waar ik Slug Line hoog in het vaandel heb ) maar zolang we allebei van Little Feat kunnen genieten op onze eigen manier ben ik een vrolijke kampeerder.

Ik zag ze de dag daarop in de Ahoy .......

Achteraf beschouwd mag Little Feat gezien worden als 1 van de meest inventieve Amerikaanse bands uit de 70er jaren .
Dit album is 1 van hun hoogtepunten . Ritmisch vooral ook een verademing . Uitstekende songs waar wederom Country /Blues , Rock , Rock & Roll en vleugjes Jazz doorelkaar heen worden gehusselt . Altijd luchtig en met de nodige muzikale hoogstandjes .
Het album zou inderdaad geluidtechnisch door de molen gehaald mogen worden . Dat zal hun muziek alleen maar ten goede komen .
Ik ben erg gelukkig dat ik recent de band heb ontdekt .
Beetje laat , maar er is ook zoveel te ontdekken .

Tja, wat valt er nog toe te voegen an het bericht van bikkel2? Niet zo goed als de voorganger (al lijkt iedereen hier een andere favoriet te hebben), maar verder een heerlijk album. Vooral de afsluiter gooit bij mij hoge ogen.

Om dat nog maar eens te bevestigen moet ik toch even kwijt dat Rock & Roll Doctor, Skin It Back en The Fan voor mij hier de faves zijn ........

Hoe lekker het ook is, Tripe Face Boogie/Cold Cold Cold is "maar" een her-arrangement van al eerder opgenomen nummers ( waarover Bill Payne dan ook nog eens in interviews ging lopen zeuren dat Lowell meteen naar hem had moeten luisteren. 20/20 hindsight noemen ze dat ).

Dit is zo'n goed album dat ik geen favoriet nummer kan aanwijzen. Spanish Moon en Cold,Cold,Cold kan ik in ieder geval niet vaak genoeg horen.

Weet me ondanks een prachtige hoes toch iets minder te boeien dan Dixie Chicken.
Wel weer een album met een mix van diverse stijlen.
Het vreemde is dat als ik deze plaat in de auto beluister het me weinig tot niets doet, terwijl op koptelefoon de pracht van de muziek wel op me overkomt, een echte luisterplaat dus en mogelijk ook een groeier bij mij.
Vooral Skin It Back & Spanisch Moon springen er wat mij betreft bovenuit

Volgens de overlevering ( en de Lowell George / Little Feat bio ) had George zichzelf fysiek helemaal uitgewoond bij de produktie van Dixie Chicken en kon hij helaas hetzelfde transperante geluid niet voor elkaar krijgen op deze plaat. Met de koptelefoon komt het inderdaad wèl allemaal door. Ik blijf hopen op een goeje remaster, dat moet het geluidsbeeld ook een stuk kunnen verbeteren ..........

Hee Bolus, ik vind het geluid wel meevallen. Bij Sailin'Shoes had je geen moeite met het geluid, vond je het wel vuilnisbakkengeluid, maar okee.

Klopt Bertus, al had ik het natuurlijk wel over het vuilnisbakken geluid van de drums in één bepaald nummer en niet over het totale album....... . Ik zeg ook niet dat FDFMN slecht klinkt, alleen maar dat het IMO met een goede remaster een stuk beter, transperanter, kan gaan klinken.

Slechts 50 stemmen voor deze topplaat die voor mij inmiddels al dicht tegen 4,5* aanzit. In korte tijd heeft Little Feat mij helemaal kunnen overtuigen. Op het eerste gehoor hoor je kwaliteitsrockmuziek, maar bij elke luisterbeurt ontdek je iets nieuws, vaak heel subtiel. Little Feat was hier inmiddels een meester geworden in het op eigenzinnige manier combineren van verschillende genres. Het is knap dat ze ondanks de grote verscheidenheid toch altijd de 'Little Feat Sound' op een nummer konden plakken.

Heerlijk, dat Original Album Series setje. 5 toppers voor 16 euro! Aan de prijs en aan de muziek kan het niet liggen, maar toch wordt er helaas maar weinig op Little Feat gestemd.

5 albums voor 9euro80, moet ze nog beter beluisteren. Ben een Stones fan en vind deze band goed op de begin jaren 7o Stones aansluiten.