Theatre of Hate - Westworld (1982)

Opener en tevens single Do You Believe in the West World heeft lange tijd tot één van de favorieten behoord van een 80's verzamelaar die ik in bezit heb.
Het is een lekker 'woest' dans-rock-punk nummer alsof Robert Smith een dans maakt met Bow Wow Wow en Adam & the Ants.
De originaliteit spat er van af en daardoor is het nog steeds een ijzersterk nummer.
Diezelfde originaliteit treffen we ook aan op alle volgende nummers: vreemde tegendraadse ritmes, apart instrumentgebruik en toch hangt er zo'n heerlijk jaren '80-sfeertje omheen.
Misschien een vergeten bandje inmiddels maar daar zijn sites als deze voor om dat weer een beetje terug te draaien!

Interessante post-punkplaat, dat een soort nachtmerrieachtige uitbeelding lijkt te zijn van een catastrofale uitkomt van de (eerste?) Koude Oorlog. Subtiel is het allemaal niet; integendeel, dat lijkt het punt een beetje te zijn. De bas ronkt, de stuwende drums echo-en, allerlei ongebruikelijke instrumenten passeren de revue en Kirk Brandon overschreeuwt zich constant totdat zijn stem vooral een van de vele instrumenten binnen de kakafonie is. Toch is kakafonie niet helemaal eerlijk, want de band heeft een enorm talent voor hooks. Dat neemt helaas wel af naarmate de plaat vordert, daarna gaat men steeds verder de misère in.

Denk aan de vroege Killing Joke, Nah=Poo – The Art of Bluff van Wah!, Big Music-bands als The Waterboys en The Big Country, of nummers als Tripping, It's Better This Way en Nude Spoons die The Associates rondom dezelfde periode uitbrachten. Maar van al deze bands vind ik dit de band met de meest 'verzengende' sound.

Voor wie wil weten hoe het klonk als je constant met de kernbom in je hoofd zat, zet dan deze plaat op. Niet dat ik er zelf bij was, al beginnen dergelijke zorgen weer een beetje terug te komen hè.

Hoogtepunten voor mij: de twee openingsnummers en Anniversary.