Symphony X - Iconoclast (2011)

In het nummer The Lord of Chaos gaat het wel heel erg op Ronnie James Dio (Rainbow) lijken.

De melodielijn op bijna 4 min (the quick and the dead / moving fast, they're in your head...) komt zo uit Gates of Babylon.

Ja, er wordt druk geciteerd uit de traditionele hardrock en metalgeschiedenis. Maar het stoort me geen seconde.

Mij ook niet trouwens. Zeker niet om iets van de stem van Dio terug horen.

Dit is echt het eerste album van Symphony X waar ik me erger aan Allen. Hij klinkt meer schor dan ooit. Zijn bekwaamheid staat niet ter discussie, maar dit moest ik toch even opmerken.

Hmm ik vind hem hier juist weer melodieuzer dan op Paradise Lost klinken. Kan ook liggen aan het hoge ' hook' gehalte in de nummers.

Hij past zijn stem een beetje aan ten opzichte van de stijl. Bij de eerste twee nummers vind ik zijn stem (relatief!) onprettig, maar bij When All Is Lost zingt hij prachtig.

Ja, leuk is dat. In combinatie met de muziek neigt het soms bijna naar thrash.

En laat dat nou een van mijn minst favoriete metal-subgenre zijn.

Het geeft Symphony X wel een lekkere venijnige bite vind ik. De riffs hadden wel vaker wat thrashelementen zich. Maar sinds Odyssey wordt daar wat meer nadruk op gelegd.

Lekkere plaat. Doet inderdaad aan Dio denken, en dat is niet erg. Vooral het titelnummer is echt sterk, vullertjes staan er ook niet op, dus een goeie score dringt zich dan ook op.

3,5 sterren

Ik heb hem besteld op dubbel vinyl (Paradise Lost heb ik ook op vinyl) bij CDwow (waar die maar 22 Euro kost) , en daar staan de bonus tracks ook op.

Die bonustracks zijn wat mij betreft en volgens mij wat de band betreft ook, gewoon onderdeel van het album.
Ik blijf het gehannes van Nuclear Blast omtrent dit album maar een merkwaardige vorm van marketen vinden.

Ja, als je daar niet over geïnformeerd bent koop je misschien per ongeluk slechts 3/4 van dit album.

En dat was dan ooit een gerespecteerd undergroundlabel met hart voor de muziek *kuch*

Geweldig album weer, helemaal in lijn met voorganger "Paradise lost". Ik heb de Limited Silver Vinyl Edition, die de 3 nonustracks bevat plus een grote poster van de album hoes, zoals hierboven getoond. Echter, de albumhoes zelf van deze Lim. Ed. is anders. En Russell Allen blijft een geweldige zanger.

Heb dit album gedownload omdat Symphony X toch wel een vrij bekende naam in het - door mij geliefde - progmetalgenre aan het worden is. Het is toch niet helemaal wat ik er van verwacht had. Ik had een Dream Theater-achtige band verwacht, maar ik hoor vooral een trash- en powermetalgeluid. Dat laatste ligt me helemaal niet. De stem van de zanger bevalt me ook niet echt, het heeft wat weg van een 80's metalzanger. Het concept van het album kan me ook niet echt behoren. De hoes is gewoonweg leliijk.

De eerste 2 nummers zijn goed, maar de tweede CD van de deluxe-edition vind ik maar zwak.

Progmetal dekt de lading ook niet helemaal. Destijds zo gekomen omdat ze op het Inside Out label zaten. Dat label herbergde veel proggy dingen. Bij de eerste twee schijven werden door de muziekpers vooral parallellen getrokken met Yngwie Malmsteen. Ook dat dekt de lading niet helemaal, vind ik. Het hangt er een beetje tussenin. Vanaf pak hem beet The Odyssey is de band wel een stuk steviger en ruiger gaan klinken.

Wederom een prima album van deze sympathieke band! Inderdaad een stuk steviger in vergelijking met hun oudere werk. Dat oudere werk bevalt me persoonlijk ietsje beter. Al is het verschil nihil. Dat oude werk neigt wat meer richting prog en sympho. Vanaf Paradise lost gaat het meer richting thrash en speed af en toe. En dat gaat ze goed af moet ik zeggen! Zanger Russel Allen is natuurlijk een kei van een brulboei en weet me op elk album weer te overtuigen. Of het nu agressief is of vol emotie; de beste man past elk jasje.

ligt het nou aan mij, of klopt de listing van de bonustracks hierboven niet?
Ik heb tussen 'when all is lost' en 'light up the night' nog 2 bonustracks zitten,
namelijk 'electric messiah' en 'prometheus [i am alive]'.

oh wait...de lijst hierboven klopt sowieso niet....nr. 9 hoort nr. 7 te zijn...daarna klopt ie wel.

Even mezelf quoten. Dit album is voor mij ontzettend gegroeid en ik vind het nu een topper. De album cover vind ik wel nog steeds lelijk

Inderdaad een topper. Goed voor je dat dit inzicht is gekomen.

Ondanks de redelijk obligate bruggen en refreinen, verveelt Iconoclast mij nog steeds niet. Knap album, ja.

Toentertijd heb ik Iconoclast van hetzelfde cijfer voorzien als Paradise Lost (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=6920). In tegenstelling tot zijn voorganger, heb ik Iconoclast na de recensie eigenlijk niet heel veel meer beluisterd met uitzondering van When All Is Lost. Vreemd eigenlijk, nu ik het album weer terug beluister (de 2cd variant) vind ik het stiekem eigenlijk nog een tandje beter dan Paradise Lost. Een belangrijk punt waarom dit zo is, zit hem in de productie die iets meer ademt. Paradise Lost had een moddervette gitaarsound, die echter dermate aanwezig was dat het allemaal wat dichtgesmeerd klonk. Iconoclast is wat evenwichtiger gemixt, al klinkt het allemaal nog steeds lekker stevig.

Veel mensen vallen over het hoge meezinggehalte, maar ik vind dat hier een groot pluspunt. Opener Iconoclast gaat ondanks zijn speelduur van 10 minuten voorbij voordat ik het besef. Heretic, Children Of A Faceless God en Electric Messiah zijn allemaal stuk voor stuk ruige tracks, maar in de aanstekelijke zanglijnen en de afwisselingen tussen schreeuwzang en softere partijen, zijn de tracks ook lekker afwisselend. When All Is Lost is de beste Symphony X ballad ooit. Punt uit. Wat een weergaloze ontdekkingsreis. Ik heb het toentertijd in mijn recensie als volgt omschreven: "Allen laat zich hier van zijn beste en gevoeligste kant horen, terwijl Michael Pinnella ook eindelijk de mogelijkheid krijgt zich uit te leven op de piano en het orgel. Gedurende negen minuten krijgen we een fantastische combinatie van een krachtige power ballad met jaren ’70 progrock, prachtige akoestische gitaarpartijen en een weergaloze solo die me deed verbazen dat Romeo zelfs met enkele noten je gemoed in vuur en vlam kan zetten (om vervolgens de versnelling omhoog te gooien en me bijna in een fijne shock achter te laten)." Woorden waar ik nog steeds achter sta.

Symphony X als toegankelijke prog/powermetalband werkt voor mij in ieder geval dus alsnog vele malen beter dan de neoklassieke prog van vroeger. Wat een heerlijke herontdekking!

1. Iconoclast
2. Paradise Lost
3. V - The New Mythology Suite
4. Twilight In Olympus
5. The Divine Wings of Tragedy
6. The Odyssey
7. The Damnation Game
8. Symphony X

Het album waar ik wel het meest tegenop keek. We hadden afgesproken voor de lange versie te gaan, maar bijna 83 minuten aan muziek gaat me normaliter wel erg ver. Toch heb ik me goed vermaakt met dit album. Niet alle songs zijn even sterk, maar de uitschieters vragen er voor het eerst ook echt om vaker gedraaid te worden. De opener is geweldig en When All Is Lost is een fantastische ballad. Geen egotripperij te bekennen hier en het geluid is over het algemeen helder. Op Heretic is er zelfs een heuse twinsolo. Misschien dat ik die eerder gemist heb, maar dit is toch veruit het beste wat ik van Symphony X gehoord heb. Na al die platen vallen de stukjes dan eindelijk op de juiste plaat en vinden de heren een goede balans tussen power en prog. Complimenten ook voor Reign In Madness. Ik heb zelfs even een 4,5* overwogen.


Tussenstand:
1. Iconoclast
2. V - The New Mythology Suite
3. Paradise Lost
4. Twilight In Olympus
5. The Divine Wings of Tragedy
6. The Damnation Game
7. Symphony X
8. The Odyssey

Ik heb Iconoclast lange tijd een mindere plaat in het oeuvre van Symphony X gevonden. Het bandgeluid transformeerde na V: The New Mythologie Suite naar een meer powermetalgeluid, indertijd niet bepaald een favoriet genre van mij. Ook ging Russell Allen wat anders zingen, iets wat zijn geluid niet ten goede kwam. De transformatie kwam in mijn beleving tot een dieptepunt met Iconoclast.

Ik merk dat ik 12 jaar later dit album een stuk beter kan waarderen, iets wat ongetwijfeld ook heeft te maken met mijn veranderende attitude jegens het powermetal-genre. Ondanks de afwisseling in de nummers is het wel een hele zit om deze tour-de-force ineens tot je te nemen.

Ik herken dat wel. Ook ik moest even flink schakelen toen ze de koers wat verlegden. Maar ook bij mij is Iconoclast gegroeid. Prima album maar inderdaad wel een hele zit om in 1 keer te luisteren.

Die directere koers werd met The Odyssey al ingezet. Iconoclast is buiten dat verrassend catchy met al die refreintjes waar Blackie Lawless nog eens jaloers op kan zijn.
Kun je je voorstellen dat ik via radio 3 kennismaakte met de band via een item over het dan actuele Divine Wings Of Tragedy? Sindsdien ben ik ze altijd blijven volgen terwijl het niet direct mijn kopje thee is.

Was dat in het programma UmmaGumma of Bad Grrrl? Dat waren nog es tijden, metal zoals dit op 3FM

UmmaGumma. Vaste prik tijdens de late shifts.

Jeetje op radio 3, dat is inderdaad bijna niet voor te stellen...