Symphony X - Iconoclast (2011)

Flinke kluif, zeker de versie met 12 songs, maar zeker de moeite waard. Zo goed als het titelnummer wordt het zelden meer, maar de songs bezitten een constante kwaliteit en het album zakt derhalve nergens in. Verdere uitschieters zijn het fraaie When All Is Lost en het felle Light Up The Night. Herhaaldelijk moest ik bij het luisteren aan Ronnie James Dio denken, maar dat is zeker geen minpunt. De oubollige elementen blijven hier en daar op de loer liggen (in refreintjes en melodielijnen), maar door het energieke spel en de fijn scheurende gitaarmuur blijft alles ruimschoots binnen de perken.

Toentertijd heb ik Iconoclast van hetzelfde cijfer voorzien als Paradise Lost (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=6920). In tegenstelling tot zijn voorganger, heb ik Iconoclast na de recensie eigenlijk niet heel veel meer beluisterd met uitzondering van When All Is Lost. Vreemd eigenlijk, nu ik het album weer terug beluister (de 2cd variant) vind ik het stiekem eigenlijk nog een tandje beter dan Paradise Lost. Een belangrijk punt waarom dit zo is, zit hem in de productie die iets meer ademt. Paradise Lost had een moddervette gitaarsound, die echter dermate aanwezig was dat het allemaal wat dichtgesmeerd klonk. Iconoclast is wat evenwichtiger gemixt, al klinkt het allemaal nog steeds lekker stevig.

Veel mensen vallen over het hoge meezinggehalte, maar ik vind dat hier een groot pluspunt. Opener Iconoclast gaat ondanks zijn speelduur van 10 minuten voorbij voordat ik het besef. Heretic, Children Of A Faceless God en Electric Messiah zijn allemaal stuk voor stuk ruige tracks, maar in de aanstekelijke zanglijnen en de afwisselingen tussen schreeuwzang en softere partijen, zijn de tracks ook lekker afwisselend. When All Is Lost is de beste Symphony X ballad ooit. Punt uit. Wat een weergaloze ontdekkingsreis. Ik heb het toentertijd in mijn recensie als volgt omschreven: "Allen laat zich hier van zijn beste en gevoeligste kant horen, terwijl Michael Pinnella ook eindelijk de mogelijkheid krijgt zich uit te leven op de piano en het orgel. Gedurende negen minuten krijgen we een fantastische combinatie van een krachtige power ballad met jaren ’70 progrock, prachtige akoestische gitaarpartijen en een weergaloze solo die me deed verbazen dat Romeo zelfs met enkele noten je gemoed in vuur en vlam kan zetten (om vervolgens de versnelling omhoog te gooien en me bijna in een fijne shock achter te laten)." Woorden waar ik nog steeds achter sta.

Symphony X als toegankelijke prog/powermetalband werkt voor mij in ieder geval dus alsnog vele malen beter dan de neoklassieke prog van vroeger. Wat een heerlijke herontdekking!

1. Iconoclast
2. Paradise Lost
3. V - The New Mythology Suite
4. Twilight In Olympus
5. The Divine Wings of Tragedy
6. The Odyssey
7. The Damnation Game
8. Symphony X

Het album waar ik wel het meest tegenop keek. We hadden afgesproken voor de lange versie te gaan, maar bijna 83 minuten aan muziek gaat me normaliter wel erg ver. Toch heb ik me goed vermaakt met dit album. Niet alle songs zijn even sterk, maar de uitschieters vragen er voor het eerst ook echt om vaker gedraaid te worden. De opener is geweldig en When All Is Lost is een fantastische ballad. Geen egotripperij te bekennen hier en het geluid is over het algemeen helder. Op Heretic is er zelfs een heuse twinsolo. Misschien dat ik die eerder gemist heb, maar dit is toch veruit het beste wat ik van Symphony X gehoord heb. Na al die platen vallen de stukjes dan eindelijk op de juiste plaat en vinden de heren een goede balans tussen power en prog. Complimenten ook voor Reign In Madness. Ik heb zelfs even een 4,5* overwogen.


Tussenstand:
1. Iconoclast
2. V - The New Mythology Suite
3. Paradise Lost
4. Twilight In Olympus
5. The Divine Wings of Tragedy
6. The Damnation Game
7. Symphony X
8. The Odyssey

Ik heb Iconoclast lange tijd een mindere plaat in het oeuvre van Symphony X gevonden. Het bandgeluid transformeerde na V: The New Mythologie Suite naar een meer powermetalgeluid, indertijd niet bepaald een favoriet genre van mij. Ook ging Russell Allen wat anders zingen, iets wat zijn geluid niet ten goede kwam. De transformatie kwam in mijn beleving tot een dieptepunt met Iconoclast.

Ik merk dat ik 12 jaar later dit album een stuk beter kan waarderen, iets wat ongetwijfeld ook heeft te maken met mijn veranderende attitude jegens het powermetal-genre. Ondanks de afwisseling in de nummers is het wel een hele zit om deze tour-de-force ineens tot je te nemen.