Symphony X - Iconoclast (2011)

Cover ziet er niet uit, maar het gaat om de muziek en daar ben ik erg benieuwd naar.

De cover van de special edition ziet er een beetje uit als 10,000 Days, dat viel me meteen op (hier zie je het ook een klein beetje met die 2 hoofden die 1 worden).
Of het nou ook in de richting van dat soort kwaliteit gaat dat is twee

De hoes ziet eruit als een Symphony X hoes (in het bijzonder: als een recentere Symphony X hoes). En twee maanden voor het uitkomen al drie bonustracks, dat gaat natuurlijk helemaal nergens over...

Ik ben erg benieuwd naar deze. Hopelijk wordt Iconoclast net zo goed als Paradise Lost. Al heb ik liever dat er weer wat meer symphony in te horen valt want op het vorige album was het vooral heftig.

The End of Innocence is alvast hier te beluisteren: Symphony X - BandPage | Facebook

Klinkt weer erg lekker!

Klinkt lekker ja, alleen had dit nummer ook zo op het vorige album kunnen staan.

Klopt idd, het klinkt erg Paradise Lost, maar vond dat ook wel een lekker album. Van mij mogen ze die sound dan wel houden.

Tot nu toe vind ik dit album Paradise Lost 2, maar dan met iets sterkere nummers. De keyboards zijn weer grotendeels ondergesneeuwd door een lawine aan gitaarriffs. Erg jammer, ik herken het oude Symphony X amper terug. In nummers als End of Innocence (die intro!) en When All Is Lost valt het mee.

Binnenkort meer mening.

Doorgegaan in de lijn 'Paradise Lost' inderdaad. Ik heb lichte heimwee naar de neo-klassieke invloeden, maar slecht is het allemaal niet. 'The End of Innocence' blijft een lekker nummer, evenals 'When All Is Lost'.

Zoals ik al vreesde is de sound hetzelfde gebleven als op Paradise Lost. Maar dat wil niet zeggen dat dit album slecht is. When All is Lost is het beste nummer en lijkt een beetje op Paradise Lost, maar dan heftiger.

Sterke plaat hoor, de oudere Symphony X platen konden me nooit zo bekoren, maar Paradise Lost vond ik ronduit geweldig, zo ook deze. Ik vind de productie ook nog iets strakker dan die van PL. De sterkste plaat die ik dit jaar tot nog toe heb gehoord!

Men beloofde mij, voor zover dat iets van waarde heeft, een cd dat het niveau van Divine Wings, Damnation Game en V zou halen.
Een interessante belofte maar voor nu klinkt dat meer als 'ik beloof je goude bergen'.

Na de eerste luister beurten vind ik het een goede cd, wat in het verlengde van Paradise Lost ligt maar dan wat sterker.

Maar het beloofde niveau haalt de plaat, voor nu, niet.

Ik vind dit na één luisterbeurt niet zo geweldig, eerlijk gezegd. Weinig beklijvend, en de hele sound die eromheen hangt, ligt me niet zo lekker. De zang vind ik ook al niet zo goed. De composities zijn an sich voor het grootste deel wel vrij goed, maar ik heb nooit de gedachte: "Wauw, dit is werkelijk geniaal!".

Maar goed, we geven dit natuurlijk nog enkele kansen, want ambitieus en ingenieus is het wel. Als het me nu ook nog weet te raken, dan komt het wel goed met deze plaat.

Iconoclast lijdt aan hetzelfde probleem als de laatste paar cd's van Symphony X, puike muziek objectief gezien, alleen je hebt het gevoel dat de band zo veel meer kan. Ze hebben zoveel in huis dat ze op halve kracht nog een bovengemiddeld product kunnen afleveren maar ik zou zo graag eens zien dat ze alles uit de kast trekken en een over the top meesterwek afleveren waar je helemaal stil van wordt. Niet alleen op technisch vlak maar ook qua arrangementen en vooral originaliteit/ vernieuwing. Ik hoor teveel riffs, solo's, zanglijnen en andere ideeën die zo typisch Symphony X zijn en al talloze keren de revue gepasseerd zijn en dat stoort toch wel bij het luisteren. Iconoclast luistert best lekker weg maar ik bespeur maar bar weinig momenten op de cd waardoor ik echt verrast wordt. Die paar momenten die wel fris klinken en de aandacht grijpen zijn te weinig om de hele cd te dragen. De enige nummers die van begin tot eind weten te boeien zijn The End of Innocence en When All is Lost. De andere nummers hebben hier en daar wel leuke momenten maar voelen toch meer als filler aan.

Ik weet niet of ze dit album zelf geproduceerd hebben of samengewerkt hebben met een producer van buitenaf. Ik vermoed het eerste, want er zijn zoveel momenten op de cd waarop ingegrepen had moeten worden. Ze vervallen gewoon te veel in bepaalde vaste patronen en hebben daarom echt behoeft aan een buitenstaander met een objectieve kijk om in te grijpen wanneer ze in herhaling dreigen te vallen.


Zoals gezegd, geen slechte cd maar uiteindelijk toch onbevredigend gezien wat erin gezeten had.

Het klinkt allemaal weer gewoon goed, hij ligt lekker in het gehoor en is een mooie opvolger van Paradise Lost. Zeker niet verkeerd voor de liefhebbers.

Kan wel een lang review gaan schrijven maar dit album is voor mij in een woord
samen te vatten.

GEWELDIG!!!!!!!!!

Ga hem zo eens luisteren, ben erg benieuwd! Ik wilde graag nog wel even dit toevoegen:

"Iconoclast is available as a single disc as well as a special edition digipak with three extra tracks. Guitarist Michael Romeo has stated that the special edition contains the track order that the band originally intended to release, but their label (Nuclear Blast) wanted a single-disc version as well. According to Romeo, the track "Reign In Madness" is the proper closing to the album."

Aldus Wikipedia.

Ik vind het artwork trouwens wel mooi, maar tegelijkertijd een beetje cheesy...het origineel doet me denken aan bepaalde albums van Megadeth en Anthrax, terwijl die van de Special Edition inderdaad doet denken aan Tool's 10,000 days.

Daar begrijp ik weer geen reet van. Een door de artiest oorspronkelijk bedoelde tracklist, maar de platenmaatschappij wilde een andere volgorde? En om een compromis te bereiken worden er weer onzinnige speciale edities voor veel te veel geld de markt op geslingerd?

Nuclear Blast is in dat geval blijkbaar helemaal vergeten waar ze vandaan komt. Misschien kan een nuclear blast de boel eens opschudden daar.

Ja ze flikken dat wel vaker. Maar ik weiger te geloven dat ze het enige platenlabel zijn dat dit soort dingen doet.

Ik wil de heren van Symphony X trouwens best graag bedanken. Ik heb gisteren een OORGASME gehad van maar liefst 82 minuten. Wat een plaat!

Het wordt anders wel als argument gebruikt in het verhaaltje wat je eerder postte.



Waarom zou een artiest verschillende trackvolgorden van een nieuw album op de markt willen hebben?

Ik volg je heel even niet. Welk argument voor wat? Het was puur even informatief
In mijn reactie op jou gaf ik alleen aan dat Nuclear Blast vast niet de enige is die extra wil cashen door met artiesten "af te spreken" om meerdere versies op de markt te brengen. Met het woord 'cashen' heb ik denk ik in ieder geval je laatste vraag ook beantwoord?

Een van de nummers op dit album heeft een stukje dat me deed denken aan 'Back In The Day' van Megadeth, maar ik kan het zo gauw niet meer terug vinden

EDIT: Ah, het was volgens mij Bastards Of The Machine

De trackvolgorde verschilt niet heel erg veel. Toch vind ik het maar gek. Omdat ik zwak heb voor Symphony X en omdat Romeo een vlammend betoog houdt voor Reign In Madness, heb ik me toch maar laten verleiden om het digibook aan te schaffen.

Per album is Symphony X heavier gaan klinken. De machtige melodieuze tapijten werden op Paradise Lost nog wel uitgerold, maar je moest er wat naar zoeken. Dat maakt het ook zo'n interessant album. Nu is daar Iconoclast. Nog steeds bereheavy. Maar niet nog heavier. Eigenlijk grijpt men vooral via de zanglijnen en de waanzinnige duels weer helemaal terug naar Twilight In Olympus. Opener Iconoclast heeft direct alweer een pakkende brug en refrein. En eigenlijk ontspint ieder nummer zich op die wijze. Het hoogtepunt is de semiballade When All Is Lost. Zwaarmoedig, melodramatisch en vol met interessante wendingen.

Het concept is dit keer eens op de toekomst gericht. Met technofobie (gaaaap, dat komen we nou nooit tegen in de metal) als hoofdonderwerp. Muzikaal is er echter niets verandert. Geen industriële klanken geen robotgeluiden. Nee gewoon stevig riffwerk, En wat staat er weer een handvol geweldige riffs op, geweldige solo's en monsterlijk zangwerk van Russell Allen.
Kortom, Iconoclast biedt niets nieuws onder de zon, maar wel een behoorlijke stapel Symphony X klassiekers in spé.

Ja, ik ben enthousiast. Ik zou. als je aanschaf overweegt, ook zeker opteren voor het digibook. Want die paar extra nummers die je er dan bij krijgt, mag je gewoon niet missen wanneer je de band een warm hart toedraagt.

Niet echt inderdaad, maar op sommige stukjes merk ik toch een soort van electronische effecten die ik niet gewend van ze ben. Bijvoorbeeld in het eerste nummer, daar hoor je vanaf de 11de seconde een soort MIDI-effect dat me doet denken aan het onderwatergeluid van Duke Nukem 3D!

Ik ben meerdere van die plotselinge effecten tegen gekomen maar kan die zo snel even niet lokaliseren.

Alweer even geleden dat ik me aan een metalalbum gewaagd heb, maar gezien de positie in de top 50 van 2011 toch maar even kijken. Progressive rock/metal kan ik sowieso vaak wel waarderen.

Mijn eerste indruk is niet negatief; instrumentaal klinkt het allemaal wel lekker, maar met de zanger heb ik niet zo veel.

Flinke kluif, zeker de versie met 12 songs, maar zeker de moeite waard. Zo goed als het titelnummer wordt het zelden meer, maar de songs bezitten een constante kwaliteit en het album zakt derhalve nergens in. Verdere uitschieters zijn het fraaie When All Is Lost en het felle Light Up The Night. Herhaaldelijk moest ik bij het luisteren aan Ronnie James Dio denken, maar dat is zeker geen minpunt. De oubollige elementen blijven hier en daar op de loer liggen (in refreintjes en melodielijnen), maar door het energieke spel en de fijn scheurende gitaarmuur blijft alles ruimschoots binnen de perken.

Hier wordt ik erg blij van; een lekkere vette metal plaat met insensief en fel gitaarwerk, meesterlijke zang en een geweldige drive. Zo goed heb ik ze dit jaar nog niet gehoord. Symphony X wordt steeds harder en de in het voorjaar gespeelde nieuwe nummers klonken live al erg bruut. Dat wordt nu bevestigd. Voor mij is het de beste SX CD, maar ik ken ze niet allemaal. Ik hoor ook Dio terug in de zang.

Mooi om de stijgende lijn te zien in de gemiddelden bij de albums van Symphony X van begin tot nu.