Miles Kane - Colour of the Trap (2011)

Wow, hier ben ik wel benieuwd naar. Zeker naar 'My Fantasy'...

Clémence Poésy! Liefde, liefde en nog eens liefde. Nooit geweten dat ze zong.

Een nummer met Noel Gallagher, interessant...

Wel gek dat Noel Gallagher op maar één nummer mee doet, maar wel op de cover staat.... ( )

Deze moet ik ook zeker eens beluisteren. Rearrange is echt heerlijk! Clémence Poésy ook trouwens, al is haar medewerking blijkbaar heel beperkt: YouTube - Miles Kane - Happenstance (feat. Clémence Poésy) live @ Point Ephémère / Paris - 23.03.2011 . Gallagher zou trouwens gewoon wat backing doen en de Gallaghers heb ik overigens nooit geweldig interessant gevonden. Op Miles' website staat dat ook Alex Turner en Gruff Rhys meegewerkt hebben.

Rearrange klinkt inderdaad erg fijn! Ik had ook al een ander nummer gehoord (ik dacht Inhaler) maar dat viel toch beduidend minder in de smaak...

Nu je 't zegt, wat een doppelgänger!

Op veel foto's vind ik dat Miles vooral enorm veel op de jonge Paul McCartney lijkt.

Wat een lekkere zomerplaat. Niet zo goed als The last Shadow Puppets maar er staan toch een aantal bijzondere goede songs op.

Gek dat ik het nummer met Noel G. 1 van de mindere vind?

Zo onbewust ga je dan toch vergelijken met zijn muzikale broertje en kom je, bijna tot je eigen schaamte, tot de conclusie dat dit nummers zijn die beter en mooier in het gehoor liggen dan van de heer Turner zelf. Prachtige britpop!!

Album is hier te luisteren:

Exclusive Stream - Miles Kane Album, 'Colour Of The Trap' - MP3s and Streams - NME.COM - The world's fastest music news service, music videos, interviews, photos and free stuff to win

Kane voelt aan als een mix van Arctic Monkeys en Oasis. Misschien komt dat wel door z'n samenwerkingen met Alex Turner bij The Last Shadow Puppets en hier op dit album met Noel Gallagher maar net zoals Oasis dat doet, maakt ook Miles Kane een mooie knipoog naar de 60's.

De eerste twee nummers zijn geweldig, maar daarna wordt de plaat toch echt minder. Inhaler is nog wel een piekmomentje in het voor de rest saaie middenstuk.

Come Closer, Rearrange en Quicksand vind ik het leukst tot nu toe.

Het heeft een aantal draaibeurten nodig, maar dan is er d'r. Frisse zomerse Britpop, door strak geplaatste koortjes en gitaren..
Alle raakvlakken zijn hoorbaar (Puppets, Artic, Oasis), maar toch met een eigen touch, die het een waardig debuut maakt. O.K het is geen nieuwe Puppets, daarvoor ontbreekt de inbreng van Alex Turner, maar Miles Kane weet ook zonder vriend Turner puike popsongs te creeren.
De eerder hier gememoreerde songs zijn de hoogtepunten, maar de CD gaat in totaliteit verder.
Colour of the Trap kan ook van Elvis Costello zijn.
King crawler & Take the Night from Me zijn geweldig meezingers.
Ook in de als minder bestempelde songs:My Fantasy , Counting Down the Days, Happenstance en Telepathy hoor ik zoveel muzikaliteit, dat ik al niet meer zonder kan.
Eigenlijk is alleen Better Left Invisible nog niet ingedaald.
Dit is de muziek waar ik echt op zat te wachten. Kan makkelijk nog in achting stijgen. ik begin met 4*

Wow...My Fantasy is (uiteraard in mijn ogen) het beste nummer van het album. En idd, dat komt mede door...

Ik had juist meer verwacht van My Fantasy...

Let wel: Noel heeft niet meegeschreven, alleen de tweede stem ingezongen.

Toch niet omdat een Gallaghar het zou meegeschreven hebben dat het beter zou geweest zijn Ik vind het een heel aardig en fris pop-album. Ik vind de ingetogenere nummers ook zeer mooi. Voorlopig een 4 maar kan nog omhoog gaan!

Zeker niet. Maar waarom zou je van één specifiek nummer meer verwachten als je de rest nog niet gehoord hebt? Het leek erop dat diegene wel doelde op idd de meerwaarde van Noel Gallagher.

Er wordt hier gesproken over het debuut van Miles Kane solo, maar eigenlijk is dit zijn ''eigen'' debuut, met zijn eigen band the Rascals:
The Rascals - Rascalize (2008)

Ook een aanrader trouwens. Wat minder poppy en meer rock. Wat minder Last Shadow Puppets en wat meer indie-rock.

The Rascals waren inderdaad geweldig, lekker rauw en psychedelisch. Beter dan Miles solo, vond ik.

Ik vind the Rascals ook wat pittiger en beter dan dit album. Maar Colour of the Trap is wel een goed pop/rock album geworden.

Slecht is dit inderdaad zeker niet! Ben het nu nog is aan het beluisteren en hoe meer ik er aan gewend raak, hoe beter het lijkt te worden (bleek ook dat ik 'Better Left Invisible' en 'Happenstance' in m'n iTunes van plaats had verwisseld, waardoor de vaart er naar het einde toe uit ging. In de juiste volgorde is het evenwicht tussen de nummers beter en blijft het album boeiender). Toch vond ik The Rascals nu eenmaal een geweldig leuk bandje, met inderdaad meer pit dan Miles solo.

Één van de leukere releases van de laatste tijd. De eerste 2 singeltje beloofden veel en de rest van het album stelt niet teleur.

Miles Kane waar heb ik die naam eerder gehoord? Waarschijnelijk van the last shadow puppets, daar mee maakte hij samen met een vriend, ene Alex Turner (zanger Arctic Monkeys) een fantastisch album. Ook gooide hij mede dankzij die samenwerking hoge ogen met zijn eigen bandje the Rascals (die overigens niet meer bestaan). Vlak nu het fantastische solodebuut van TLSP maatje Turner komt Kane nu met zijn eige solocarrière: Colour of the Trap.

De 25 jarige Britt klinkt op Colour of the Trap als een kruising tussen The Last Shadow Puppets en The Rascals. Pakweg de ene helft zijn LSP achtige nummers en de andere helft heeft de scherpen hooks van The Rascals. Zo horen we bijvoorbeeld Come closer, Better left inside en Inhaler, dat het springerige heeft van the Rascals. De gitaren zijn dominant aanwezig en worden zelden geschuwd. Dit vind ik dan ook de beste nummers van het album. De rustigere nummers die meer weg hebben van the Last Shadow Puppets zijn aardig maar missen in mijn ogen de bijzondere Arrangementen waarmee de The age of understatement vol stond. De producite van deze nummers is strak en er wordt veel gebruik gemaakt van aanstekelijk ah en oe koortje. Dit zorgt voor een vrolijk Britpop sfeer.
Nu we het toch over Britpop hebben, de 'meester' van de Britpop Noel Gallagher komt ook een nummer meezingen. Mr Fantasy is het onverwachte dieptepunt. Het nummer leunt op een te makkelijke melodie en lijkt te erg op Oasis, echt gek is dit niet aangezien 'het brein' van Oasis zelf ook mee doet. Een andere invloed die ik hoor zijn the Kooks. Een nummer als Quicksand had niet misgestaan op het laatste album Konk. Het album klinkt soms in mijn oren soms doordacht simpel, alsof Kane erop uit is om enorm succesvol te worden. Dat is wel jammer.
Het album is onevenwichtig maar ademt een relaxte en zomerse sfeer. Een feel-good album.

Een vrolijk en fris debuut van Kane dus, maar hij weet het niveau van zijn collega Alex Turner nergens te passeren. Beter zal Kane ook nooit worden want Turner heeft een enorm talent en is een van de beste songschrijvers van het moment.

Maar dit soloalbum van Miles Kane mag er zeker wezen!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Sterk dat je dat nu al kan zeggen! Wie weet wat Miles in de toekomst nog allemaal uit zijn mouw zal schudden... Belangrijker vind ik trouwens dat Miles live zeer overtuigend is, en de laatste keer dat ik Arctic Monkeys zag ze het publiek nagenoeg negeerden en het echt leek alsof ze tegen hun zin speelden. Ik vernam trouwens zonet dat hun nieuwe gelekt is, dus we zullen zien of Turner nog steeds zijn hoge status verdient.

van 3,5 naar 4*. Gaat mij steeds beter bevallen.

Ik vind dit bijna irritant klinken, maar als je 'm blijft draaien dan wordt 'ie maar beter en beter. Van: sommige nummers toch vrij saai en duf, naar: vrijwel geen mindere nummers en een paar oh zo lekkere. Ook is de hele sfeer op dit album goed. Ik verhoog 'm naar 4,5*

Hetzelfde geldt trouwens voor het nieuwe album van the Arctic Monkeys. Bij dat album heb ik deels hetzelfde commentaar neergezet als hier. Vast geen toeval: Alex Turner heeft ook aan dit album van Miles Kane meegeschreven.

Miles Kane wordt absolute top, als hij het nog niet is. Is het niet solo, dan is het wel in een band met Alex.
Ongelofelijk sterk debuutalbum.