TesseracT - One (2011)

Indrukwekkende plaat, vol loodzware hakkende gitaarriffs en fraai zangwerk. De band weet Meshuggah-achtig beukwerk geslaagd te combineren met Deftones-achtige emotie, resulterend in een origineel en meeslepend album. De aandacht wordt vooral opgeëist door het zesdelige Concealing Fate, eerder verschenen op EP, maar de overige tracks zijn ook zeer de moeite waard.

Progressief en metal uit het Verenigd Koninkrijk met een intrigerende groepsnaam. Ik dacht eerst dat een tesseract niet bestond maar dan toch: het is een vierdimensioneel object, een hyperkubus. Waar wikipedia al niet kan voor dienen.
Toen ik het eerste nummer voor de eerste maal hoorde, dacht ik: oh neen, weeral dat geschreeuw dat maar al te vaak een struikelblok blijkt voor mijn beleving van muziek. Het valt hier nog mee daar er ook een groot deel gezang zonder dat geschreeuw is. De openers Lament en Nascent zijn dus voor mij in hetzelfde bedje ziek en hoor ik niet graag. Het zesdelige Concealing Fate is van een iets andere orde en krijgt een aarzelend goedkeurende knik van mij. Muzikaal interessanter en sfeervoller dat de rest van het album. Meest catchy nummer blijkt Sunrise te zijn.
Ik houd niet van de productie, te dicht voor mijn oude oren, en ik houd niet van het gitaargeluid dat mij van alle bezieling en warmte lijkt ontdaan. Niets mis met een natuurlijk gitaargeluid, toch? Ik mis ook pakkende melodieën, de hooks, de zaken die ervoor zorgen dat de muziek niet het ene oor binnenvliegt en het andere oor buiten of het zouden de kalme akoestisch aandoende intermezzo’s moeten zijn. Memorabele momenten zoals het begin van Deception of het laatste stuk van Perfection. Voorlopig is dit niet al te veel spek voor mijn bek.