Little Feat - Dixie Chicken (1973)

Dixie Chicken is naar mijn bescheiden mening toch wel Little Feat's beste en meest soulvolle album. En van de Allen Toussaint cover On Your Way Down kan ik geen genoeg krijgen. Maar staan meer juweeltjes op en ook helemaal geen zwakke momenten.

De mevrouw op de hoes doet me altijd denken aan St. Vincent, vooral t.t.v. St. Vincent (2014).

Funky southern rock met een flinke scheut soul. Multi-instrumentalist Lowell speelt zelfs wat fluit op Juliette, wat bovendien een prachtige song is.

Mensen die dit mooi vinden, zouden de soloplaat van Lowell, maar ook de soloplaten van Randall Bramblett en de platen van Sea Level kunnen waarderen.

Little Feat blijft een beetje een geval apart. Wel lekker groovy en speels. Heerlijk.

Op basis van de bovenstaande commentaren had ik er veel meer van verwacht. Ik vind het persoonlijk geen hoogvlieger. Er zijn niet echt nummers die in het gehoor blijven hangen als je er een 1ste x naar luistert. Weinig nummers trekken ook de aandacht. Ik lees hierboven dat de meningen echt verdeeld zijn over dit album. Ik sluit me aan bij diegenen die het allemaal maar niks vinden. Voor mij 2 sterren.

Zojuist weer eens beluisterd. Wat blijft dit toch nog altijd een fraai evenwichtig album. Met Lowell George op zijn best. Best moeilijk om hier twee favoriete nummers aan te wijzen. Als ik dat iedere dag zou doen zouden het telkens weer andere duo's zijn. Het niveau van de nummers is over de hele linie hoog.

Dat is de kracht van de korte jaren zeventig albums in tegenstelling tot die veel te lange jaren negentig albums. Bands en producers en labels wisten toen perfect de juiste songs uit te kiezen en de 'leftovers' werden of weggegooid, of kwamen op de b-kant van een single of een extraatje op een verzamelaar.

Ja, Little Feat was in deze tijd echt heel consistent in kwalitatieve albums.

het derde album van Little Feat. na de originele 4-mans line up van hun eerste twee albums had bassist Roy Estrada de groep verlaten om terug te keren naar The Mothers of Invention. hij werd vervangen door Kenny Gradney en de groep werd uitgebreid tot een 6-mans band met de komst van conga speler Sam Clayton en gitarist Paul Barrere. met hun komst veranderde de "sound" van de band.

in die formatie zag ik de band optreden tijdens Pinkpop 1976. een indrukwekkend optreden met de geweldige ritme sectie van Richie Hayward, Kenny Gradney en Sam Clayton en met de charismatische Lowell George als onbetwiste "leader of the band". een unieke band met een mix van blues, r&b, funk, gospel, (Southern) rock en zelfs Dixieland jazz.

"Dixie Chicken" is 1 van de vele "classic albums" die de groep met Lowell George maakte.
op dit album staan 5 Lowell George "originals" (2,3,5,8 & 9), de titeltrack 1) "Dixie Chicken" schreef hij samen met Martin F. Kibbee, ooit lid van de Amerikaanse psychedelische bluesrock band The Fraternity of Man, die meerdere Little Feat songs mede schreef o.a. "Rock n' Roll Doctor" en "Easy to Slip".

6) het melodieuze "Fool Yourself" met fraaie, meerstemmige zang is een nummer van Fred Tackett, 7) "Walkin All Night" van Paul Barrere/Bill Payne is een nummer waarop zij de lead vocalen verzorgen en het enige nummer waarop Lowell George de zang niet voor zijn rekening neemt.

ruim 50 jaar later spatten de funky grooves van "Dixie Chicken", "Two Trains" en "Fat Man in the Bathtub" nog steeds uit de speakers. het ingetogen "Roll Um Easy", een hoogtepunt op dit album met een geweldige slide partij van Lowell George, werd fraai gecoverd door Linda Ronstadt op haar album "Prisoners in Disguise".

1 van de andere hoogtepunten op dit album is de versie van "On Your Way Down", een nummer van New Orleans legende Allen Toussaint (er is in New Orleans zelfs een Allen Toussaint Boulevard naar hem vernoemd). de instrumentale afsluiter "Lafayette Railroad" (Payne/George) wordt wederom opgesierd met de slide van Lowell George.

na de veel te jong overleden Lowell George (de man werd slechts 34 jaar oud), gingen van deze 6-mans formatie ook drummer/mede oprichter van de band Richie Hayward (2010) en gitarist Paul Barrere (2019) hemelen. beide waren eveneens meesterlijke muzikanten, maar het verlies van zanger/gitarist/songwriter Lowell George heeft de groep nooit kunnen opvangen.

er verscheen in 2023 een de "Deluxe Edition" van dit album in de vorm van een 2-cd set.

Album werd geproduceerd door Lowell George
Recorded at Clover Recorders, Los Angeles California

Paul Barrere: guitars & vocals
Sam Clayton: congas
Lowell George: guitars, cowbells, vocals
Kenny Gradney: bass
Richie Hayward: drums & vocals
Bill Payne: keyboards, vocals & synthesizer

plus
Milt Holland: tablas
Malcolm Cecil: synthesizer
Fred Tackett: acoustic guitar
Bonnie Bramlett, Debbie Lindsey, Trett Fure, Gloria Jones, Stephanie Spurville, Bonnie Raitt, Daring Dan Hutton: background vocalists

Maak daar maar Captain Beefheart's Magic Band van. Volgens Wiki ging hij pas weer in '75 toeren met Zappa

citaat uit de liner notes bij dit album "Following the release of Sailin' Shoes, Estrada left the group to rejoin the Mothers of Invention. He was replaced by bassist Ken Gradney, etc." dus 1 van de bronnen zal niet kloppen Droombolus