Little Feat - Dixie Chicken (1973)

Erg mooie plaat die me hoe vaker ik er naar luister beter gaat bevallen.
Lekkere slide gitaar met rock & funk elementen op een New Orleans sound geschoeid.
Prijsnummers zijn voor mij Roll Um Easy, Two Trains & On Your Way Down en de instrumentale afsluiter Lafayette Railroad mag ook niet onvermeld blijven.
4 sterren waard wat mij betreft.

'On Your Way Down' zou je eens van Lee Dorsey moeten horen, hij maakte van dat prijsnummer van de hand van Allen Toussaint, in mijn oren, de ultieme uitvoering !

Dat zou mijn vader iig deugd doen! Heb inmiddels de drie albums vanaf Sailin' Shoes een aantal keer beluisterd, kan nog geen favoriet aanwijzen maar zal vast in de loop der tijd nog wel komen. Vind het tot nu toe al vrij uniek dat deze 3 opeenvolgende albums zo sterk zijn, ken dat van bijzonder weinig andere artiesten

Qua sfeer redelijk vergelijkbaar met J.J. Cale: zwoel, relaxt, zomers, niets aan de hand. Muzikaal niet spectaculair, uitbundig of flitsend, maar heel ingetogen en subtiel. Little Feat is groots in zijn eenvoud. Schitterende vermenging van blues, rock, soul, roots, country en her en der nog wel wat invloeden.

Een erg goed album, zonder meer.
Little Feat is er nooit geweest voor het grote publiek in Nederland. Wel voor de echte muziekliefhebbers, gelukkig maar!

Zo is het. Een band voor echte muziekliefhebbers en geen muziekaal behang

Een waanzinnig goeje band zelfs ....... ze zitten echt maar een nanometertje achter m'n all time faves

weer zo'n sterke plaat iets meer afwisselender dan de eerste 2 maar ook erg sterk.
Meer slylen in verwerkt.
Heb de 2 opvolgers ook besteld ben erg benieuwd of het een beetje in het verlengde van de eerste 3 ligt,het moet me niet te jazzy worden,heb er stukjes van gehoord klonk ook goed.
Hou meer van rock,southern/rock,country/rock style van hun spreekt me erg aan.
roll em easy en on youre way down en de titel song zijn erg mooi.

ik kocht deze plaat deze zomer in Nijmegen als LP dubbelaar gekoppeld met het debuutalbum voor nog geen tientje.
Heb je meteen de 2 beste platen
Zo heb ik ook de dubbelaar The band/Music from Big Pink en de eerste 2 Syd Barrett platen ( Madcap Laughs en Barrett).
Dat zijn toch leuke hebbedingen.

Feats Don't Fail Me Now, The Last Record Album en Waiting For Columbus vind ik anders nog een stuk beter dan het debuut.

Was dat wel het debuut of was het Sailin' Shoes, hun tweede?

Ik stond een tijdje terug op het punt dit album aan te schaffen. 5 euro bij de free-rec is geen geld en al helemaal niet als het gaat om een (semi-)klassieker. Ik ben blij dat ik me toentertijd heb bedacht.
Er is namelijk iets goed mis als nummers van amper 3 minuten een eeuwigheid duren.
Rollatorrock in optima forma. Ik ken maar weinig platen die zo consequent saai zijn. Dan hebben we ook nog een compleet kleurloze zanger. Bah.

Little Feat en hun album Dixie Chicken vergelijkbaar met JJ Cale?? Asjemenou, meen je dat echt?

Op dit album wel. Het heeft diezelfde trage, laidback sleur.

Hier moet ik heel erg om lachen, Misterfool. Er is onbedoeld een komiek aan je verloren gegaan. Vooral omdat je het nog lijkt te menen ook...hilarisch. Nou ja, in ieder geval fijn dat je nog één ster hebt gegeven. En zo weer de aandacht hebt gevestigd op een topband.

Tsja, een mens kan alleen eerlijk neerpennen wat men vindt van een plaat, als men daar om moet lachen vind ik dat alleen maar prima. Ieder zo zijn mening. Dit album check ik wel weer als ik 80 ben.

Het spijt me maar dan verschillen we van mening. JJ Cale en Little Feat, allebei top, hebben voor mij muzikaal niets met elkaar te maken. Ook op dit album hoor ik geen overeenkomsten, zelfs niet qua sfeer.

Muzikaal hoor ik overigens wel verschillen. Cale legt vooral nadruk op de gitaar, Feat ook op toetsen en zang. Feat put ook uit wat meer stijlen en swingt ook meer, maar toch vind ik ze erg zwoel en laidback klinken.

Wel vreemd dat Luke het over een kleurloze zanger heeft. Ik vind wel dat die-hards soms een tikkeltje kunnen doorslaan in hun George-adoratie (daarvoor is zijn bereik te klein), maar hij heeft wel een heerlijke, soulvolle stem. De rest heeft ook prima stemmen.

De term rollatorrock vind ik met name komisch. Kende ik nog niet als oude lul. Het kan niet slaan op de leeftijd van een band of van albums. Want je hebt zelf ook veel oude meuk in je lijsten staan. Dus leg het eens uit: wat is nou precies rollatorrock.

Ik zit je niet te stangen, Luke. Je bent veel jonger dan ik en daarom ben ik echt nieuwsgierig naar je mening.

Misschien komt de door jou gevoelde zwoele laidbacksfeer wel door de ritmesectie die vaak net tegen de tel inspeelt. Dat geeft een slepend en funky effect, vooral op dit album van Feat.

Draagt daar inderdaad in hoge mate aan bij.

Met rollatorrock doelde ik met name op het lome, langzame sfeertje. Niet vooruit te branden deze muziek. Regelmatig zit ik te wachten tot de vlam eens echt heerlijk in de pan slaat, maar het album blijft maar op laag vuur doorkachelen.



Uiteraard kan Lowell wel zingen, maar juist dat soulvolle komt niet op mij over. Laat ik het eens anders stellen; er zit totaal geen pit in zijn zangpartijen, al doet hij nog zo zijn best.

Hij is met kerstvakantie waarschijnlijk, maar...



Betse Misterfool, dit is weer het andere uiterste, maar Droombolus' tip, dat spotgoedkope boxje met hun eerste vijf en tevens beste albums, is goed bedoeld en dik in orde. Ik heb net Dixie Chicken nog even beluisterd en tegelijk geoefend met de rollator van mijn buurvrouw. Nou, op de helft van de songs zijn ze echt niet bij te houden. Buurvrouw lag dubbel. En dat allemaal door die ene ster van jou. Merci.

Als je iets meer studiovuurwerk van Feat wil horen, moet je Feats Don't Fail Me Now beluisteren. Het liefst op vinyl heel kant 2 en dan snoeihard. Dan wil ik je nog wel eens spreken. Het is trouwens geinig om ondanks ons verschil in smaak en leeftijd, toch een paar identieke gouden krenten in onze lijstjes te ontdekken.

De kerstvakantie ( inderdaad vriend kuif ) ben ik vooral aan het gebruiken om weer eens lekker wat boeken te lezen. En wat ik daar net tegenkom in Joe Jackson's Cure For Gravity .....



Altijd leuk om zoiets ook eens te horen van iemand anders ...

Verrassend. Niet verwacht dat Joe Jackson zich voor Little Feat interesseerde. Maar gelijk heeft ie wel.

Gisteravond genoten van Dixie Chicken en Fat man in the bathtub(en uiteraard de rest van de show), gezellig druk en intiem in de kleine zaal van de oosterpoort.

@blaauwtje

Leuk dat je ons deelgenoot maakt dat LF nog steeds zo'n goede band is.
Al komt natuurlijk iedereen voor de oude nummers, een last die ze niet alleen met verve vervullen, maar ook heel eigenwijs met hun eigen recentere songs afwisselen. Onder de volumineuze schaduw van "de dikke man met de kleine voeten" zullen ze wel nooit uitkomen, maar bv. 'Fat Man in the Bathtub', toch een zeer typisch LowellGeorgenummer, wordt geweldig uitgevoerd door vooral Paul Barrère, ...genieten! Zelfs zonder de grote afwezige...
En ik ga 'Time Loves a Hero' ook maar weer eens draaien!

Een vriend met wie ik de liefde voor Steely Dan en The Band deelde kon er met zijn pet niet bij dat ik niet ook helemaal gek van Little Feat was (althans van de Lowell George-versie daarvan). Verschillende malen heb ik van hem verschillende platen mee naar huis gekregen, maar het kwartje is nooit gevallen. Net als bij de Stones kan ik heel goed horen wat mensen hier goed aan vinden, en ik vind het ook absoluut niet slecht, maar een emotionele klik heb ik er niet mee. Dixie chicken is daarop misschien een uitzondering vanwege de perfecte verzameling nummers die de ideale "vehikels" vormen voor de virtuositeit die zich als achteloze losheid probeert voor te doen, met de hoofdrollen voor George's innemende stem en zijn soms vunzige en soms dwars door het hart snijdende slide (zonder overigens bijvoorbeeld dat subtiele drumwerk en die warme elektrische piano tekort te willen doen). Ik zal vermoedelijk nooit een echte fan van deze band worden, maar dít vind zelfs ik een prachtige plaat.
        [halverwege het draaien van het album klinkt een luide vloek] Potverdriedubbeltjes, moet ik nou tóch hun andere platen weer eens gaan proberen? Want dit is toch wel èrg geweldig. . . (JW, ik zie je nooit meer, maar toch nog altijd mijn dank voor deze plaat!)

Wat een ontdekking in de Discover Weekly van Spotify! Via Lowell George uitgekomen bij deze band. Dit is gewoon genieten!