David Sylvian - Approaching Silence (1999)

Je moet wel van ambient houden, wil je dit kunnen waarderen. Ik zal hem nog eens beluisteren, maar dit is niet echt mijn pakkie an. Zit lager dan een 2 momenteel

David Sylvian bestrijdt zelf te vuur en te zwaard dat hij ook maar iets met ambient van doen heeft. Nou ja, dat maakt dus niet veel uit - het gaat om je eigen oren, nietwaar?
Dit is muziek voor multimedia-installaties. Niet écht gemaakt om te beluisteren zou je zeggen. Waarom dan op CD uitgebracht? Misschien voor je eigen multimedia-bouwpakketje? Thuis?
Toch zijn er momenten waarop platen als deze - evenals hele series albums van Brian Eno - heel goed te beluisteren zijn. Al heeft deze muziek misschien meer met voelen te maken. Indringend, toch. En wat mij betreft zeker geen 2!

David Sylvian ken ik voornamelijk van erg mooie albums als Brilliant Trees en Secrets of the Beehive. Om mijn voornemen om eindelijk eens wat meer van zijn werk te beluisteren kracht bij te zetten, heb ik onlangs Approaching Silence ook maar eens aan wat luisterbeurten onderworpen. Ik had begrepen dat hij zich op dit album volop in de ambient had gestort, en ik was erg benieuwd wat dat op zou leveren.

Wat me meteen opviel was dat ik dit album absoluut moest beluisteren zonder zijn oudere werk in mijn hoofd. Want waar de nummers op bijvoorbeeld Brilliant Trees bij vlagen ook wel eens naar ambient wilde neigen, bleven die platen toch erg songgericht. Op Approaching Silence is daar, met drie nummers en een speelduur van bijna vijf kwartier, natuurlijk geen sprake meer van.

The Beekeeper’s Apprentice beslaat de eerste helft van het album. Het nummer kent een sereniteit zoals Sylvian die zo goed neer kan zetten, maar bij vlagen gaat er ook een zekere dreiging van uit. Alsof er zo nu en dan donkere wolken langs de zon schuiven. Het nadeel van het nummer is dat het weinig afwisselend is, waardoor een half uur wel een wat lange zit wordt. Als het iets minder voort zou kabbelen zou het interessanter zijn. Het nummer wordt gevolgd door Epiphany, dat met zijn twee minuten dienst doet als een overgang in het titelnummer.

Approaching Silence zelf is een stuk donkerder en dreigender, de zon is hier nu écht verdwenen. Ook dit nummer is ingetogen, maar op een heel andere manier dan het openingsnummer. Een soort stilte voor de storm. Het nummer is ook wat afwisselender, waardoor het me meer geboeid weet te houden en de tweede helft van het album toch mijn favoriet is.

Al met al kan de ‘andere’ kant van David Sylvian me zeker bekoren, maar moet ik wel een kanttekening plaatsen. Want hoewel de serene of juist dreigende sfeer die het album uitstraalt, me regelmatig geboeid weet te houden, verlies ik op andere momenten mijn aandacht omdat de muziek té lang zonder afwisseling op dezelfde toer doorgaat. Toch is de balans over het algemeen zeker positief, en fans van Sylvian kunnen dit album op zijn minst eens proberen. Het heeft nauwelijks nog verband met zijn oude werk, maar zolang je dat in je achterhoofd houdt zou Approaching Silence je wel eens aangenaam kunnen verrassen.

Sorry voor onze David, maar hier kan ik niets mee. De titel van het album zegt wat dat betreft meer dan genoeg.

Aan de ene kant vind ik het hele idee van (en achter) dit soort muziek (instrumentaal, weids en hypnotiserend) zeer sympathiek, maar aan de andere kant vind ik het resultaat in de praktijk eigenlijk bijna altijd saai en verlies ik al na een paar minuten mijn aandacht (zoals bij het openingsnummer), hoezeer ik ook probeer om niet mijn aandacht maar slechts mijzèlf in de muziek te verliezen. Aan de derde kant moet ik bekennen dat ik het titelnummer hier toch wel erg fascinerend vind : er gebeurt eigenlijk niets anders dan 20 (30? 40?) maal een rustige passage afgewisseld met een plotseling opzettende elektronische storm, en dat zo ongeveer ad infinitum (en voor velen vermoedelijk ook ad nauseam). Inderdaad, saai en repetitief, en typisch het soort muziek waarbij ik normaliter al na een paar minuten etc., maar op de één of andere manier raakt dit stuk me wèl (zonder dat ik overigens de behoefte gevoel om me verder te gaan verdiepen in gelijksoortige muziek). Dus, ondanks mezelf, een voor de helft fraaie en intrigerende plaat. (Omdat ook Epiphany wel mooi is zou ik ook kunnen zeggen "een voor twee-derde fraaie plaat", maar dat zou een beetje krom geteld zijn...)

Ik sta op een onbekende planeet aan de voet van hoge krater. Achter een groot hek staan een paar merkwaardige, lege karretjes zonder wieltjes te wachten. Op passagiers misschien?
Tevergeefs lijkt het wel.

In de verte doemt plotseling een eiland op. Vreemd, want er is geen zee te bekennen. Even later verschijnt er weer een stipje aan de horizon. Nog een eiland? Heel vaag hoor ik geluiden. Onverstaanbaar weliswaar, maar deze geluiden doen mij sterk aan menselijke stemmen denken. Toch is er helemaal niemand te bekennen. Nog wat later valt er een schaduw over het hek en de bizarre karretjes. Het zal snel donker worden, vermoed ik.

Ik wacht het maar af. Als ik wakker word, zal ik waarschijnlijk wel ergens in mijn kamer liggen luisteren naar een plaat van David Sylvian.

De "muziek" doet mij ook enigszins aan time-lapse fotografie denken.

Vroeger was ik echt een sucker voor ambient. Van Hecker tot Greiner en van Haines tot aan Neto, alles wat clicks, ruis, soundscapes en een lange afspeelduur had kon mij bekoren. Jaren later kwam ik pas achter de ontdekking dat David Sylvian ook dit soort uitstapjes maakte.

Wellicht ligt het aan mijn relatief ongetrainde oren - pakweg 10 jaar geleden had ik dit echt heerlijk gevonden - maar op driekwart van deze plaat moest ik capituleren. Ik wilde dit album graag eens in zijn totaal luisteren om écht een mening te vormen maar dit is niet gelukt.
Halverwege het eerste nummer kreeg ik het idee om ermee te gaan liggen, wat resulteerde in een fijne 20 minuut-durende halfslaap.

Toegegeven, dat waren hele fijne minuten waarin ik een beetje zoals Alicia wegdommelde en fantaseerde. Gemotiveerd kwam ik bij het tussenstuk Epiphany, maar dat was een beetje beangstigend en het titelnummer meanderde eigenlijk verder weg dan ik kon volgen.

Ik begrijp, ook vanuit mijn ambient-obsessie van 10 jaar geleden wat Sylvian hier probeert te doen. Ik ben benieuwd of het hem op de komende platen wel gaat lukken om me te boeien, want interessant en fascinerend is het voor mij wel. Het is pakweg gewoon niet interessant genoeg om zolang te beklijven.