David Sylvian - Approaching Silence (1999)

Aan de ene kant vind ik het hele idee van (en achter) dit soort muziek (instrumentaal, weids en hypnotiserend) zeer sympathiek, maar aan de andere kant vind ik het resultaat in de praktijk eigenlijk bijna altijd saai en verlies ik al na een paar minuten mijn aandacht (zoals bij het openingsnummer), hoezeer ik ook probeer om niet mijn aandacht maar slechts mijzèlf in de muziek te verliezen. Aan de derde kant moet ik bekennen dat ik het titelnummer hier toch wel erg fascinerend vind : er gebeurt eigenlijk niets anders dan 20 (30? 40?) maal een rustige passage afgewisseld met een plotseling opzettende elektronische storm, en dat zo ongeveer ad infinitum (en voor velen vermoedelijk ook ad nauseam). Inderdaad, saai en repetitief, en typisch het soort muziek waarbij ik normaliter al na een paar minuten etc., maar op de één of andere manier raakt dit stuk me wèl (zonder dat ik overigens de behoefte gevoel om me verder te gaan verdiepen in gelijksoortige muziek). Dus, ondanks mezelf, een voor de helft fraaie en intrigerende plaat. (Omdat ook Epiphany wel mooi is zou ik ook kunnen zeggen "een voor twee-derde fraaie plaat", maar dat zou een beetje krom geteld zijn...)