Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Soul to Soul (1985)

Niet helemaal mijn smaak, maar wel genietbaar.

Als het eerste warme voorjaarszonnetje naar binnen schijnt en de ramen eindelijk weer eens wagenwijd open kunnen, draai ik het liefst deze plaat. Kortom, de ultieme lente-plaat, wat mij betreft.

Lookin' out the window is een top nummer net zoals Life without you
mooi album

ook hier weer laat SRV zijn klasse horen en ook hier weer een Hendrix nummer wat het origineel overtreft.
Prachtplaat!

Voor mij toch het minst vurige SRV album. Ik draai het album zelden ondanks dat mijn favoriete nummer van hem erop staat, nl Change It.

Heerlijk donker melancholisch nummer. Lekker zwaar en geweldig gezongen. in tegenstelling tot de overige nummers, die ik soms futloos vind.

Change it is inderdaad fantastisch, net zoals Life without you.

In het geheel een goed album, dat misschien toch net dat tikkeltje extra mist.

Hoewel nog niet alle nummers me evenveel bekoren heeft SRV op dit album wel een ontzettend gelikt gitaargeluid. Het klinkt alsof hij alles moeiteloos speelt, nog beter dan op zijn vorige albums.

Life without you is geweldig en ondanks dat "Little Wing" mijn favoriete Hendrixnummer is vind ik deze versie beter.

4*

Misschien ietsje minder dan de eerste 2 maar jongens...ook hier is genoeg te smullen!! Die shuffle in Look at little sister vind ik echt mega! Heerlijk nummer. Life without you is ook magistraal, net als Change it en Say what! Wat ben ik blij dat ik deze muziek via een vriend alsnog heb leren kennen!

Voor 3 pond bij Amazon besteld, maar ik kende deze al langer. Het maakt eigenlijk niet eens zoveel uit welke SRV plaat je neemt. Goed zijn ze toch altijd wel. Natuurlijk zijn de twee voorgangers beter, maar dit is dan juist zo'n fijne plaat omdat hij hier zo relax en ongedwongen klinkt (Leonard91 hint daar hierboven geloof ik ook naar). Veel nummers klinken alsof het om een vrijblijvende muzikale bijeenkomst gaat, waarbij SRV en de band wel ergens in hun achterhoofd houden dat het uiteindelijk wel netjes op plaat moet verschijnen.

En wat is die gitaarsound van hem toch heerlijk. De man had een unieke gave. Wat hij ook speelde, virtuoos of eenvoudig, wild of intiem, het klonk áltijd als een klok.

Alle albums van Stevie Ray Vaughan zijn om van te smullen, zo ook ”Soul to Soul”. Wederom staat het bol met heerlijk stuwend en groovend gitaarspel. Het geluid uit de Fender van Vaughan is direct herkenbaar. Vaughan speelt blues dat tegelijkertijd dansbaar en intens is. De shuffles beheerst hij als geen ander en ”Look at Little Sister” is daarvan weer een prachtig voorbeeld. Ook de slowblues is aan Vaughan besteedt zoals hij laat horen op ”Ain’t Gone ’N’ Give Up on Love”. Een ander hoogtepunt is ”Change It”. Een opzwepend nummer met melancholische teksten en melodieus gitaarspel. In de nodige instrumentale nummers is het nog meer genieten geblazen van dat virtuoze spel van de veel te vroeg gestorven meester. Zijn adoratie voor Hendrix wordt nog eens kracht bijgezet middels een mooie uitvoering van ”Come On (Part III)”, en het afsluitende ”Life Without You” is daarentegen weer ingetogen, maar intens mooi. Bij Stevie Ray Vaughan kun je eigenlijk niet spreken van mindere albums. Gevoelsmatig vind ik zijn debuut ”Texas Flood” en ”In Step” net even iets sterker, met ”Couldn’t Stand the Weather” als absolute hoogtepunt. Maar niets ten nadele van ”Soul to Soul”, want ook dit album is er weer eentje om je vingers bij af te likken.

Als recente liefhebber van het werk van Stevie Ray Vaughan zou ik graag over deze derde plaat zeggen dat het een prima album is, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik hem niet echt heel erg goed kan vinden. Met spelplezier, intensiteit, arrangementen (leuke toegevoegde piano en orgel) en sound is allemaal niets mis, maar voor mijn gevoel laat zijn repertoirekeuze hem ditmaal ernstig in de steek. Het begint eigenlijk al met het openingsnummer, want dat belooft een spetterende instrumental te worden, maar na vijf minuten is er eigenlijk niet veel opwindenders langsgekomen dan tijdens de eerste minuut. Het tweede nummer Lookin' out the window heeft een intrigerend intro maar wordt daarna niet meer dan een opvullertje met wat toegevoegde blazers die mij een beetje aan George Thorogood doen denken, en bij de versie van Look at little sister mis ik een beetje de zachte hoge "woo-hoo" in het refrein waaraan ik dankzij de bonustrack-versie op Couldn't stand the weather gewend ben geraakt (alleen bij de laatste twee refreinen hoor ik die hier héél in de verte).
        Dan volgt het eerste hoogtepunt Ain't gone 'n' give up on love, een mooie intieme bluesballade, en na het jazzy Gone home (niet slecht maar aan mij gewoon niet besteed) komt wat voor mij het absolute prijsnummer van dit album is, het smerige Change it met effectieve orgelbegeleiding en fraaie puntige gitaarsolo's, great and gritty. Helaas keldert vervolgens het niveau weer met een dertien-in-het-dozijn-cover van Muddy Waters, een eigen compositie die dankzij een suf drumpatroon en een vervelend Steely Dan-achtig gitaarloopje maar niet op stoom komt, en tenslotte Earl Kings Come on dat ik op Electric Ladyland ook al niet geweldig vond: in de eerste drie regels van het couplet hakkelt het nummer een beetje vooruit, bij de vierde regel valt het helemaal stil, en tijdens het refrein heeft het een gitaarlick die maar niet wil gaan swingen. Het prachtige slotnummer redt dan nog wel iets, maar komt feitelijk te laat om deze plaat nog naar een acceptabel niveau te tillen.
        Al met al voor mij gewoon een plaat met zoals gezegd teveel middelmatige composities. De twee-en-een-halve ster die ik er aan geef zijn echter alleen voor het oorspronkelijke album; als ik de bonustracks in mijn beoordeling zou meenemen zou ik er een hele ster bij optellen, want wat Vaughan daar uithaalt met twee van Hendrix' mooiste nummers (eigenlijk drie, want volgens gebruikt hij op 6'40 het intro van Castles made of sand om de twee delen van zijn medley aan elkaar te lassen) is mij eigenlijk meer waard dan drie-kwart van de oorspronkelijke plaat.

Voor wie dit nog niet wist een aardig feitje: in het boekje bij The sky is crying vertelt bassist Tommy Shannon dat de drumpartij van Empty arms niet door Whipper Layton maar door SRV wordt gespeeld. "Stevie and I went into the studio early one day, and he sat down and we started playing, just bass and drums. The engineer, Richard Mullen, turned on the machine, and that became the version on Soul to soul. It was a real spontaneous thing." (Helaas was het resultaat van die spontane sessie dus wat ik hierboven een "suf drumpatroon" noem...)

Voor mij de perfecte omschrijving van wijlen Stevie Ray Vaughan, geweldig klinken Lookin' Out the Window en Change It en ... en ...

Ik heb onlangs een box van hem gekocht - Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - The Complete Epic Recordings Collection (2014) - en het blijft smullen. Qua virtuoze en schijnbaar moeiteloze meesterschap op gitaar is hij één van de groten.

Wederom voor mij ietwat een domper. Wederom potentie. En wederom beklijft het voor mij niet. Het is allemaal lekker maar er mist iets. Iets wat hij live wel weet over te brengen. Aardige plaat , geen hoogvlieger. 3 sterren

Dompers met potentie zo worden er drie prachtige albums van ooit een geweldige gitarist in 45 min weggezet. Even wordt medegedeeld dat hij dit live wel weet te brengen. Helaas, ik weet niet of het u bekend is maar Stevie is helaas niet meer onder ons.

Als profielfoto zie ik een andere (goede) gitarist Neil Young ooit door Jan Akkerman beluisterd die zijn spel omschreef als “een bromvlieg in een puntzak” waar ik het overigens ook niet mee eens ben. Ieder het zijne maar om Stevie zijn werken als een gitarist met potentie weg te zetten gaat mij te ver

Wat is dit toch goed zeg ! Heb al zijn studio platen en die mogen er allemaal wezen. Ook deze Soul To Soul luistert lekker weg. Fenomenale gitarist. En misschien moet ik eens uitkijken naar een live SRV plaat, want dat schijnt ook straffe kost te zijn ( waar ik niet aan twijfel ).