Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Soul to Soul (1985)

Alle albums van Stevie Ray Vaughan zijn om van te smullen, zo ook ”Soul to Soul”. Wederom staat het bol met heerlijk stuwend en groovend gitaarspel. Het geluid uit de Fender van Vaughan is direct herkenbaar. Vaughan speelt blues dat tegelijkertijd dansbaar en intens is. De shuffles beheerst hij als geen ander en ”Look at Little Sister” is daarvan weer een prachtig voorbeeld. Ook de slowblues is aan Vaughan besteedt zoals hij laat horen op ”Ain’t Gone ’N’ Give Up on Love”. Een ander hoogtepunt is ”Change It”. Een opzwepend nummer met melancholische teksten en melodieus gitaarspel. In de nodige instrumentale nummers is het nog meer genieten geblazen van dat virtuoze spel van de veel te vroeg gestorven meester. Zijn adoratie voor Hendrix wordt nog eens kracht bijgezet middels een mooie uitvoering van ”Come On (Part III)”, en het afsluitende ”Life Without You” is daarentegen weer ingetogen, maar intens mooi. Bij Stevie Ray Vaughan kun je eigenlijk niet spreken van mindere albums. Gevoelsmatig vind ik zijn debuut ”Texas Flood” en ”In Step” net even iets sterker, met ”Couldn’t Stand the Weather” als absolute hoogtepunt. Maar niets ten nadele van ”Soul to Soul”, want ook dit album is er weer eentje om je vingers bij af te likken.

Als recente liefhebber van het werk van Stevie Ray Vaughan zou ik graag over deze derde plaat zeggen dat het een prima album is, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik hem niet echt heel erg goed kan vinden. Met spelplezier, intensiteit, arrangementen (leuke toegevoegde piano en orgel) en sound is allemaal niets mis, maar voor mijn gevoel laat zijn repertoirekeuze hem ditmaal ernstig in de steek. Het begint eigenlijk al met het openingsnummer, want dat belooft een spetterende instrumental te worden, maar na vijf minuten is er eigenlijk niet veel opwindenders langsgekomen dan tijdens de eerste minuut. Het tweede nummer Lookin' out the window heeft een intrigerend intro maar wordt daarna niet meer dan een opvullertje met wat toegevoegde blazers die mij een beetje aan George Thorogood doen denken, en bij de versie van Look at little sister mis ik een beetje de zachte hoge "woo-hoo" in het refrein waaraan ik dankzij de bonustrack-versie op Couldn't stand the weather gewend ben geraakt (alleen bij de laatste twee refreinen hoor ik die hier héél in de verte).
        Dan volgt het eerste hoogtepunt Ain't gone 'n' give up on love, een mooie intieme bluesballade, en na het jazzy Gone home (niet slecht maar aan mij gewoon niet besteed) komt wat voor mij het absolute prijsnummer van dit album is, het smerige Change it met effectieve orgelbegeleiding en fraaie puntige gitaarsolo's, great and gritty. Helaas keldert vervolgens het niveau weer met een dertien-in-het-dozijn-cover van Muddy Waters, een eigen compositie die dankzij een suf drumpatroon en een vervelend Steely Dan-achtig gitaarloopje maar niet op stoom komt, en tenslotte Earl Kings Come on dat ik op Electric Ladyland ook al niet geweldig vond: in de eerste drie regels van het couplet hakkelt het nummer een beetje vooruit, bij de vierde regel valt het helemaal stil, en tijdens het refrein heeft het een gitaarlick die maar niet wil gaan swingen. Het prachtige slotnummer redt dan nog wel iets, maar komt feitelijk te laat om deze plaat nog naar een acceptabel niveau te tillen.
        Al met al voor mij gewoon een plaat met zoals gezegd teveel middelmatige composities. De twee-en-een-halve ster die ik er aan geef zijn echter alleen voor het oorspronkelijke album; als ik de bonustracks in mijn beoordeling zou meenemen zou ik er een hele ster bij optellen, want wat Vaughan daar uithaalt met twee van Hendrix' mooiste nummers (eigenlijk drie, want volgens gebruikt hij op 6'40 het intro van Castles made of sand om de twee delen van zijn medley aan elkaar te lassen) is mij eigenlijk meer waard dan drie-kwart van de oorspronkelijke plaat.