Ben Saunders - You Thought You Knew Me by Now (2011)

Wie kent de naam Ben Saunders zo onderhand niet? Dat is de vraag die toch wel in Nederland gesteld mag worden. Nadat de getatoeëerde zanger het eerste seizoen van het bijzonder populaire ‘The Voice of Holland’ had gewonnen heeft zijn carrière een vlucht genomen. En na niet al te lang wachten presenteert hij hierbij dan zijn eerste album. Een album waar een keur aan topartiesten en topschrijvers aan gewerkt hebben. Saunders zelf heeft geen nummer geschreven op dit album. Simpelweg omdat er, volgens eigen zeggen, te weinig tijd was. Want de marketingmensen die hier achter zitten weten ook wel dat je de hype bij de hoorns moet vatten als deze nog heet is.
De titel van het album verwijst naar de megahit van Harold Melvin and the Blue Notes. Saunders zong het nummer ‘If You Don’t Know Me By Now’ in de liveshows en dat werd een regelrechte downloadhit. Maar nu over naar het album.

Het album opent met ‘Next Fool’. Volle blazers, goede blazers, lekker ritmiek, alles volgens de protocollen van het soulgenre. Maar wat valt me op. Het ietwat knullig Engels van Ben Saunders. De uitspraak, of eerder uitzang, van de woorden staat met toch wel wat tegen. Je hoort toch wel dat het niet zijn voertaal is. Verder wat braafjes, erg binnen de lijntjes. Het nummer mist wat spanning. Maar of ik dat ook echt verwacht had? Nee.
‘Baby Come Home’ gooit het tempo wat omlaag, iets wat meteen meer ruimte biedt voor de stem van Ben Saunders. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat, wat je ook van hem vindt, zijn stem best goed is. Het nummer is een typisch gevalletje van een soulpop-ballad. Inclusief verwacht stemmig koortje. Ik mis weer spanning, maar daar geeft de grote massa meestal niet om.
‘Dry Your Eyes’ is de meest recente single van Saunders. Het typische, krakend vynil klikkende breakje van een vrouwelijk zangeres. Ja, ik kan het niet genoeg benadrukken, maar ook weer volgens het juist receptuur gebracht. Het nummer is mij ook iets te herhalend om de aandacht er echt bij te houden. Het kakt mij allemaal iets te veel in

Ook ‘So Long’ is een wat rustiger nummer. En ik vind dat Ben’s stem bij deze rustigere nummers toch meer tot zijn recht komt. Gewoon een goede slowjam. Niet echt soul of R&B, meer gewoon pop. Meeslepend gebracht, op een wat algemene manier. Inclusief orgel.
In ‘Heartstrings’ hoor ik een beetje Michael Bublé, vooral in het refrein. Qua zanglijnen is het precies sound-a-like. Voeg daar het toch weer wat knullige Engels van Saunders bij en je hebt het gevoel dat je naar stuk mindere versie van de goede zanger Bublé luistert. Één van de minste nummers van dit album.
‘Smoking Gun’ krijgt dan eindelijk een beetje de spanning die ik verwacht. Gewoon een lekker funky nummer, krachtig gezongen, sterke aanwezige ritmiek. Ben goes rock ‘n roll. Gewoon een goed nummer! Beste van het album!
‘All Over’ biedt daarentegen weer het bekende recept. Drums a la Dap-Kings, maar dan slechter. Blazers als de Dap-Kings, maar dan slechter. Toesten als de Dap-Kings, maar dan minder. En qua zang wel aardig, maar wat beschaafd. Ik heb bij Ben echt het gevoel dat hij er zoveel meer uit kan halen.
Aparte titel hoor, ’23RD of Loneliness’. En hoor ik daar het loopje van ‘I Heard it Through the Grapevine’ van soulheld Marvin Gaye?! Het lijkt er allemaal wel heel erg op in ieder geval. Maar ja, beter goed gejat dan slecht verzonnen. Al is het ook niet eens zo goed gejat. Saunders zingt hier wel aardig.
‘Two Hearts’ brengt weer de gewenste ballad. Maar eerlijk gezegd weet ik dat nu ook wel. Ja, Ben Saunders kan een wijze zingen. Maar die ritmiek is te uitgekauwd, te braaf. Het nummer kan ook totaal mijn aandacht er totaal niet bijhouden. Saai
We gaan dus snel verder met ‘Untouchable’. Ook bij dit nummer valt me het steenkolen-Engels van Saunders op. De uitspraak klopt gewoon niet, klinkt gewoon niet lekker. Verder een alleraardigst nummer dat wel wat boven de toonzettende middelmaat uitkomt. Vooral door het, wel wat bekende, blazergebruik en het aanstekelijke refrein.
Dan horen we ‘Kill For a Broken Heart, de eerste single. Heb nooit echt wat in dat nummer gezien of gehoord. Gevalletje brave souldanser met teveel popinvloeden om echt soul te hebben. Maar misschien ook wel gewoon kapotgedraaid en daardoor snel saai en uitgekauwd. Toch jammer dat dat altijd gebeurd.
Het album sluit met twee covers. Eerst is er ‘When a Man Loves a Woman’. De wereldhit van Percy Sledge, waar opvallend genoeg in het programma coach Jeroen van der Boom nog van overtuigd was dat het van Marvin Gaye is. Belachelijk natuurlijk. En het voegt ook helemaal niks toe aan het origineel. Hetzelfde valt te zeggen over de cover van Harold Melvin & Blues Notes’ ‘If You Don’t Know Me By Now’. Een cover wat simpelweg nog niet de veters van het origineel mag strikken. Meer kan ik er niet van maken.

Zoals verwacht is het een erg braaf album geworden. Hopelijk mag Saunders bij zijn volgende werk wat zelfgeschreven nummers inbrengen en daarbij wat meer pit en spanning toevoegen.
Ben Saunders, the next big thing in soul? I don’t think so.

Als er één zanger van Nederlandse bodem geen introductie meer behoeft dan is het Ben Saunders. Vanaf het eerste moment gehyped en uiteindelijk ook de verwachte winnaar van het eerste seizoen van The Voice of Holland. Zoals menig talentenshow winnaar betaamt, is er zo snel mogelijk een album in elkaar gezet, die overigens keurig op nummer 1 binnenkwam. Dat er wel degelijk getracht is om een zo professioneel mogelijk album in elkaar te zetten wordt al snel duidelijk. Er is veel aandacht besteed aan de instrumentatie en deze klinkt dan ook, ik kan niet anders zeggen, mooi en bovendien erg vol van geluid. Daarnaast steken de teksten boven de middelmaat uit; ook hieruit blijkt dat er zorgzame aandacht is besteed aan dit album (luister maar eens naar 23rd of loneliness als voorbeeld). De nummers stellen mij overigens helemaal niet niet teleur, van mooie ballads als So long en Heartstrings tot swingende, groovy nummers als Smoking gun en Untouchable (met fijne blazers!); gebrek aan variatie heeft dit album in ieder geval niet. M’n favoriet is echter Two hearts; wat mij betreft kan dit nummer zich meten met de ‘grote’ hits uit de sixties. Zowaar een juweeltje op dit album!

Minpunten zijn dat er wel erg op veilig wordt gespeelt, het wordt nergens spannend, en onverwachtse momenten kent dit album niet. Ook Saunders’ Engelse uitspraak is niet echt verbluffend, en dat is opmerkelijk. Vooral voor iemand wiens moedertaal juist Engels is (hij is immers geboren in het Verenigd Koninkrijk; zijn beide ouders zijn Brits) en de voornaamste taal die bij hem thuis gevoerd werd/wordt is Engels. Ondanks het eerder vermelde, klinkt het zeker niet slecht en ben ik aangenaam verrast. En eerlijk is eerlijk, samen met Jaap (X-Factor winnaar van vorig jaar), behoort hij wat mij betreft tot de beste (soul)zangers van Nederland. Terwijl een zanger als Waylon op vocaal gebied soms té over de top zingt, weten de twee eerder genoemde zangers hun vocalen in te perken.

Afgezien van de twee covers When a man loves a woman en If you don’t know me by now, en zijn debuut single Kill for a broken heart is dit gewoon een prima album van Nederlandse bodem. Sterker nog, wat mij betreft één van de beste soul releases van 2011 tot nu toe. Al kan dat natuurlijk ook liggen aan het feit dat de interessante soulalbums van dit jaar op één hand te tellen zijn. In ieder geval wel mooi dat hij zorgt dat er interesse komt voor het -nogal onderbelichte en ondergewaardeerde- genre.

Misschien dan toch 's Nederlands trots op soul gebied?