Wie kent de naam Ben Saunders zo onderhand niet? Dat is de vraag die toch wel in Nederland gesteld mag worden. Nadat de getatoeëerde zanger het eerste seizoen van het bijzonder populaire ‘The Voice of Holland’ had gewonnen heeft zijn carrière een vlucht genomen. En na niet al te lang wachten presenteert hij hierbij dan zijn eerste album. Een album waar een keur aan topartiesten en topschrijvers aan gewerkt hebben. Saunders zelf heeft geen nummer geschreven op dit album. Simpelweg omdat er, volgens eigen zeggen, te weinig tijd was. Want de marketingmensen die hier achter zitten weten ook wel dat je de hype bij de hoorns moet vatten als deze nog heet is.
De titel van het album verwijst naar de megahit van Harold Melvin and the Blue Notes. Saunders zong het nummer ‘If You Don’t Know Me By Now’ in de liveshows en dat werd een regelrechte downloadhit. Maar nu over naar het album.
Het album opent met ‘Next Fool’. Volle blazers, goede blazers, lekker ritmiek, alles volgens de protocollen van het soulgenre. Maar wat valt me op. Het ietwat knullig Engels van Ben Saunders. De uitspraak, of eerder uitzang, van de woorden staat met toch wel wat tegen. Je hoort toch wel dat het niet zijn voertaal is. Verder wat braafjes, erg binnen de lijntjes. Het nummer mist wat spanning. Maar of ik dat ook echt verwacht had? Nee.
‘Baby Come Home’ gooit het tempo wat omlaag, iets wat meteen meer ruimte biedt voor de stem van Ben Saunders. En eerlijkheid gebied me te zeggen dat, wat je ook van hem vindt, zijn stem best goed is. Het nummer is een typisch gevalletje van een soulpop-ballad. Inclusief verwacht stemmig koortje. Ik mis weer spanning, maar daar geeft de grote massa meestal niet om.
‘Dry Your Eyes’ is de meest recente single van Saunders. Het typische, krakend vynil klikkende breakje van een vrouwelijk zangeres. Ja, ik kan het niet genoeg benadrukken, maar ook weer volgens het juist receptuur gebracht. Het nummer is mij ook iets te herhalend om de aandacht er echt bij te houden. Het kakt mij allemaal iets te veel in
Ook ‘So Long’ is een wat rustiger nummer. En ik vind dat Ben’s stem bij deze rustigere nummers toch meer tot zijn recht komt. Gewoon een goede slowjam. Niet echt soul of R&B, meer gewoon pop. Meeslepend gebracht, op een wat algemene manier. Inclusief orgel.
In ‘Heartstrings’ hoor ik een beetje Michael Bublé, vooral in het refrein. Qua zanglijnen is het precies sound-a-like. Voeg daar het toch weer wat knullige Engels van Saunders bij en je hebt het gevoel dat je naar stuk mindere versie van de goede zanger Bublé luistert. Één van de minste nummers van dit album.
‘Smoking Gun’ krijgt dan eindelijk een beetje de spanning die ik verwacht. Gewoon een lekker funky nummer, krachtig gezongen, sterke aanwezige ritmiek. Ben goes rock ‘n roll. Gewoon een goed nummer! Beste van het album!
‘All Over’ biedt daarentegen weer het bekende recept. Drums a la Dap-Kings, maar dan slechter. Blazers als de Dap-Kings, maar dan slechter. Toesten als de Dap-Kings, maar dan minder. En qua zang wel aardig, maar wat beschaafd. Ik heb bij Ben echt het gevoel dat hij er zoveel meer uit kan halen.
Aparte titel hoor, ’23RD of Loneliness’. En hoor ik daar het loopje van ‘I Heard it Through the Grapevine’ van soulheld Marvin Gaye?! Het lijkt er allemaal wel heel erg op in ieder geval. Maar ja, beter goed gejat dan slecht verzonnen. Al is het ook niet eens zo goed gejat. Saunders zingt hier wel aardig.
‘Two Hearts’ brengt weer de gewenste ballad. Maar eerlijk gezegd weet ik dat nu ook wel. Ja, Ben Saunders kan een wijze zingen. Maar die ritmiek is te uitgekauwd, te braaf. Het nummer kan ook totaal mijn aandacht er totaal niet bijhouden. Saai
We gaan dus snel verder met ‘Untouchable’. Ook bij dit nummer valt me het steenkolen-Engels van Saunders op. De uitspraak klopt gewoon niet, klinkt gewoon niet lekker. Verder een alleraardigst nummer dat wel wat boven de toonzettende middelmaat uitkomt. Vooral door het, wel wat bekende, blazergebruik en het aanstekelijke refrein.
Dan horen we ‘Kill For a Broken Heart, de eerste single. Heb nooit echt wat in dat nummer gezien of gehoord. Gevalletje brave souldanser met teveel popinvloeden om echt soul te hebben. Maar misschien ook wel gewoon kapotgedraaid en daardoor snel saai en uitgekauwd. Toch jammer dat dat altijd gebeurd.
Het album sluit met twee covers. Eerst is er ‘When a Man Loves a Woman’. De wereldhit van Percy Sledge, waar opvallend genoeg in het programma coach Jeroen van der Boom nog van overtuigd was dat het van Marvin Gaye is. Belachelijk natuurlijk. En het voegt ook helemaal niks toe aan het origineel. Hetzelfde valt te zeggen over de cover van Harold Melvin & Blues Notes’ ‘If You Don’t Know Me By Now’. Een cover wat simpelweg nog niet de veters van het origineel mag strikken. Meer kan ik er niet van maken.
Zoals verwacht is het een erg braaf album geworden. Hopelijk mag Saunders bij zijn volgende werk wat zelfgeschreven nummers inbrengen en daarbij wat meer pit en spanning toevoegen.
Ben Saunders, the next big thing in soul? I don’t think so.