Metallica - St. Anger (2003)

Ik vind dit echt een slecht album. Het is echt een en al geschreeuw. Ik kan niet zeggen welke nummers ik goed vind. Het is allemaal 3x niks. Er zit soms echt geen ritme in. En dan heb ik het nog niet gehad over de drums. 2* maximaal.

Hier kan ik nog steeds niet aan wennen, het is een en al geschreeuw wat ik niet kan volgen... ook niet na een kleine "Lyrics" studie... waar gaat het eigenlijk over. Ik heb veel goede dingen hier over gehoord, maar ik snap niet waarom.
Ik doe het af als gejengel, het boeit geen moment. Toch geef ik **.. voor de moeite...

waterboy schreef:
Ik vind dit echt een slecht album. Het is echt een en al geschreeuw. Ik kan niet zeggen welke nummers ik goed vind. Het is allemaal 3x niks. Er zit soms echt geen ritme in.

Wat kan ik zeggen? De nummers zijn allemaal een beetje van t zelfde. Ritme dat wel ja, veel gebeuk weinig gitaar solo's helaas. 2 sterren.[/quote]

zit er nu wel wel of geen ritme in??

Wel een beetje fatsoenlijk quoten, he.

Uiteraard zit er ritme in, maar hoe de heer Ulrich hier zijn drums beroerd heb ik de Jostieband al beter horen doen.

De drums lijken echt op ketels.

Sweeeeeeeet amber, mmmm vooral de laatste minuut lekker gitaar raggen

Het is een goed album maar geen goed Metallica album. Metallica kan veel beter dan dit waarbij de ontbrekende solo's de plaat leeg laten klinken. Frantic en St. Anger zijn voor mij de hoogtepunten omdat ik hierin weer een beetje de overgangen zie die ze vroeger hadden. 3,5

Dit is echt totale horror. Het lijkt erop dat van And justice for all en de (Re)Load albums elk de slechtste eigenschappen vermengd zijn tot deze ketelmuziek (dank je, waterboy). ½*

Ik vind het een waardeloos album. Dat er nauwelijks gitaarsolo's zijn is tot daar aan toe, maar zelfs het drumwerk van Lars is erg matig en niet van deze tijd. Steeldrums hanteren als metalband kan wat mij betreft niet. James' zang is bij vlagen zelfs vals en de songs lijken nergens op. Nee, zelfs Load en Reload waren hoogtepunten in vergelijking met St. Anger. Meer dan 0,5 punt voor Frantic kan ik ze echt niet geven.

Ik vind dit eigenlijk een heel erg ondergewaardeerd album (Moet ik me nu schamen ?). Goed het haalt lang niet het niveau van Master of Puppets of Ride the Lightning, maar ik vind dit toch aanzienlijk beter dan bijvoorbeeld Reload. En ik heb eens een keer grondig geluisterd naar de drums die iedereen afkraakt. Zo slecht zijn die niet, alleen gewoon anders......Maar dat ben ik dan he Ik houd het momenteel op 3*, maar het kan omhoog gaan

Het drumgeluid af doen als anders vind ik pas een understatement. Maar goed dat buietn beschouwing gelaten. De nummers duren ook allemaal veels te lang, klinken te geforceerd hard. en zijn bijzonder zwak geproduceerd. Maar ik denk dat als de nummers allemaal gehalveerd worden in tijd dat de plaat al een stuk acceptabeler is.

te koop, niet veel gebruikt

Net even master of puppets en ride the ligtning geluisterd en dan dit gedrocht, ik kan wel janken

Het verbaasd me dat iedereen hier zo negatief over dit album is. Want slecht is hij zeker niet.

Toen dit album uitkwam was ik helemaal idolaat van metallica. Maanden lang wachte ik tot de release. Toen ik hem eindelijk had moest ik ,net als jullie hier, ontzettend wennen. De riffs waren allemaal heel erg vet, maar de productie, de zang en het drumgeluid lieten nog wel wat te wensen over. Ook de solo's miste ik natuurlijk. Maar uiteindelijk heb ik toch zeker een half jaar lang van deze plaat genoten.

Wat ik zo mooi aan deze plaat vind is de emotie. Het klinkt allemaal als of het recht uit de harten van james, kirk en lars komt. Ook de teksten. Ze zijn simpel maar zo verschrikkelijk duidelijk. Muziekaal is het ook niet wonderbaarlijk goed, maar wel heel duidelijk en heerlijk aggresief.

En dat ik dit album goed vind heeft ook nog eens met nostalgie te maken. Nostalgie van 3 jaar geleden.
Iedereen in mijn klas had een hekel aan metallica dus ik kickte er op om het dan juist keihard op te zetten.
Misschien kent iemand van jullie Jim nog? dat mannetje van de Idols-hype. Die zat dus bij mij op school. Tijdens het schoolfeest zou hij op komen treden. Ik zat toen in de organisatie en samen met een vriend heb ik toen de band van Jim verruild met die van St.Anger!

waar mee je natuurlijk wel weer respect afdwingt. 1000 keer liever st anger als jim.

Ik ken die Jim niet, maar als hij met Idols te maken heeft dan veel liever dit inderdaad

Je kunt hun gevoelens echt voelen als je goed naar dit album luisterd. Alles komt uit de 3 jongens. Heel veel emotie voel je dan. Maarja, het geluid is niet altijd even mooi. Het is allemaal erg eenvoudig gehouden, wat je ook wel kunt voorstellen, maar het zou eigenlijk wel metteen moeten aanslaan. En dat doet dit album niet. Behalve St Anger nog wel. Some Kind Of Monster is een leuk deuntje, voor 2min. Anders wordt het echt te saai. Het zijn geen hits, maar je kunt metallica voelen. Ze menen het wel. Geen solo's..niet echt een spanning in de songs. Ik hoop dat het 2e album wel wat beter wordt qua muziek. Qua gevoel is dit geweldig!

Dat is precies waarom ik dit album nog wel kan waarderen.

Vergeet je ook niet even een paar andere teksten?
De lyricssites zeggen dat er
I feel my world shake, I can't look away
wordt gezongen, maar om de een of andere reden hoor ik de hele tijd:
I feel my world shake, like an earthquake
En tuurlijk ook de briljante en constante tekst in "Some Kind of Monster":
This is the...that...

Godallemachtig nog aan toe... Mag ik met je meelachen, 42?

Sinds de release van dit album ontstond er een gigantische polemiek rond. Het is fijn om hier eindelijk eens mijn mening te kunnen verkondigen.

Is dit nu een goed album? Goed is het alleszins niet, maar echt slecht kun je dit nu ook niet noemen. Het grootste probleem is dat er op de cover van deze plaat 'Metallica' prijkt. En zoals er door anderen al vaker is gezegd: dit album is hun niveau onwaardig.

Binnen de Economische Wetenschap kent men iets als 'Comparatieve Productiviteit'. Dit leert ons dat men zich het best toelegt op datgene waarin men het best is, of thans beter in is dan de andere. Metallica had dit beter in gedachte genomen vooraleer ze beslisten om met z'n allen teksten te gaan schrijven. Feit is dat de teksten beschamend onder niveau zijn. De titel 'Invisible Kid' zegt al genoeg, vind ik. Laat Hetfield ze maar schrijven. Alcoholieker of niet, ego of niet, hij deed het véél behoorlijker.

Drummer Lars Ulrich heeft twee mooie 'signature' snaartrommels. Eén heeft zelfs een winkelwaarde van 3000EUR. Blijkbaar had hij ze vergeten meenemen naar de recording studio. Maarja, een snelle denker als Lars lost dat natuurlijk op. Hij ging namelijk naar de eerste beste winkelketen voor huishoudelijke apparaten en kocht er een gloednieuwe Tefal-pan. Bovendien vond hij het nog goed klinken ook. Ik eigenlijk niet. Innoverend is het evenmin.

De gitaren hebben veel weg van een Nu-metalband. Hier en daar zitten er wel goeie riffs tussen, maar deze verzuipen al vrij snel in het geheel. Mede omdat de drums teveel op de voorgrond treden.

Hetfield zingt oké, maar hetgeen hij zingt komt niet serieus over. Het is nu éénmaal niet de uitdrukking van zijn eigen persoon die de teksten symboliseren, maar de uitdrukking van drie bandleden tegelijk. Resultaat is dat de lyrics overdreven en oppervlakkig overkomen.

Ik ben wel degelijk een Metallicafan, maar ik vrees dat ze veel bruggen zullen moeten overgaan om ooit nog aan hun oude niveau terug te geraken.

Misschien is het tijd om producer Bob Rock te bedanken voor bewezen diensten.

Ze hebben al een nieuwe producer, dat is Rick Rubin!

Waar is Ulrich trouwens in godsnaam mee bezig. Dat gare geluid, is dat gewoon een kwestie van afstelling van de snaredrum? Dan nog iets, zn hele drumkit ziet er maar pierig uit. Bij de DVD Some kind of Monster en de DVD Live in Lisboa speelt meneer met een drumstel waar maar 2 toms aanhangen?

Waar slaat dit op, als drummer wil je toch een mooi of compleet drumstel ---> Portnoy, Phillips. Of is meneer Ulrich al te oud daarvoor?

nog eens opgelegd en man wat is dit toch vermoeiende muziek. Nog maar een halfje naar beneden dan maar

Lars Ulrich heeft nooit op van die extreem grote Kids gespeeld, vaak gewoon een standaard set, 2 Bassdrums, 1 snare, twee toms en twee Floor toms. Ik vind het vaak een beetje onzin dat drummers vaak met van die achtelijk grote sets spelen als ik naar Mike Portnoy kijk of naar Dave Lombardo dan zie ik dat ze het overgrote deel van Kit alleen maar gebruiken voor een Fill-ups en ego tripperij.

Precies. Bovendien zijn er ook genoeg drummers die het maximale uit een simpele drumkit weten te halen (Vinnie Paul, Gene Hoglan). Dus als meneer Ulrich dat resultaat ook kan boeken, mag hij dat van mij doen. Als hij zijn drums dan tenminste ook goed weet af te stellen...

Niet helmaal waar: Ulrich gebruikte in ieder geval tot en met het black-album minstens 4 toms, floor toms niet meegerekend. Later raakten grote drumstellen als hardrock cliché een beetje uit zwang en gingen drummers terug naar kleinere kits. Allelmaal onzin natuurlijk zolang je drumgeluid maar goed is wat duidelijk niet het geval is op St-Anger.

Op de DVD Live in San Diego 92 zijn er zeker 4 toms te bekennen. Of het nu zinvol is of niet om een grote kit te hebben, het past duidelijk wel bij Metal. Daarom vind ik zo'n kleine drumkit ook niet bijdragen aan de uitstraling. Wat Portnoy doet is misschien wat overdreven inderdaad, maar ik ben een fan van mooie fills en dan kun je die toms wel gebruiken.

Hoe dan ook het komt op mij over alsof meneer Ulrich minder fel/fanatiek is door op een kleinere kit te spelen. Of dit nu terecht is of niet. Op de DVD Some kind of Monster ziet zn drumstel er ook maar rommelig uit; allerlei verschillende kleuren etcetera.

Maar over die gare snaredrum op St. Anger; een kwestie van afstelling dus als ik het goed begrijp, en ook smaak kennelijk.

Een drummer die achter zn drumstel verscholen zit, dat heeft gewoon iets, en dat zit Lars zeker niet op dit moment.

dit album heeft wel goede tracks frantic, st.anger,
some kind of monster, the unnamed feeling.
de nummers zijn lang maar niet langdradig.

sommige vinden het drumwerk niks ik wel, lars
is toch wel een van de beste drummers around.
moet wel bekennen dat de producers high waren
en de mixage in het water gevallen is

dit zijn ook wel de enige de rest is slecht

3,0*

sinds the black album een erg overgewaarderde band

jammer, zoals bij zovelen is het na de commerciele doorbraak maar bagger wat men uitbrengt

kirk hammet is behoorlijk overgewaardeerd

geen soloos op st anger, of dat een gemis is?

leg eens een tiental soloos uit de hand van hammet naast elkaar en je zult de conclusie trekken dat iedere solos een herhaling is van vorige, de opbouw, de manier van spelen, iedere keer weer hetzelfde, wat gepiel, wat uithalen, nog wat gepiel en dat was het

hetfield is de man achter de goede songs wat mij betrefd, goed gitaarspel, origineel, krachtig, en zelfs een ballad klinkt vet

hadden op hoogtepunt moeten stoppen

dat gedoe met napster heb ik nooit begrepen

metallica is mede groot geworden door napster
ieder goed beginnend bandje wordt tegenwoordig groot met p2p programmas, immers, de uitwisseling is gratis reclame

om dan als eenmaal de bekendheid er is, te gaan zeuren over een programma dat je mede heeft groot gemaakt,er daardoor te weinig geld in het laadje komt, is niet bepaald zuiver te noemen

daarnaast is er wel wat te zeggen van de muziekindustrie zelf, een cd kost nog steeds gemiddeld zon 20 euro,dat is belachelijk veel voor zon schijfje

magoed, de schoen wringt waaschijnlijk elders, behoorlijke platen kwamen tijdens het napstertijdperk niet bepaald uit de pen van hetfield en consorten, heeft weinig met napster te maken

Joy

Ik doe het liefst maar gewoon dat deze plaat niet door Metallica is gemaakt