Kate Bush - Director's Cut (2011)

Dat ik al sinds mijn jonge jaren, ik was 8 toen ik haar voor het eerst bij TopPop zag met Wuthering Heights, een zwak voor Kate Bush heb mag een understatement heten.
The Red Shoes vond ik een grote teleurstelling en ook haar nummer met toen grote idool Prince deed me bitter weinig. Het had zo mooi kunnen zijn tussen die twee.
Dat we daarna niets meer van haar hoorden vond ik eigenlijk wel okee. Liever goede herinneringen dan een glijdende schaal naar beneden.
Aerial was een project waar ik enerzijds reikhalzend naar uitkeek maar waar ik ook vreesde voor wederom een grote teleurstelling na zoveel jaar. Mijn hemel wat was ik er blij mee toen het uitkwam. Kate had het nog in zich. Ook nu nog steeds een verbluffend sterke cd moet ik zeggen.

En vervolgens werd het weer stil......

Tot onlangs bekend werd dat er misschien weer nieuw werk aan gaat komen later dit jaar en dat we alvast zeker konden zijn van Director's Cut, een album met herbewerkingen van The Sensual World en The Red Shoes.
En sinds vandaag weten we hoe dat is gaan klinken.

Deeper Understanding als voorbode zorgde er voor dat ik niet al te enthousiast was. Leuk dat mams trots is op haar zoon, maar die vreselijke vocoder verpest het nummer volledig. En of het nu echt wat toevoegt aan het origineel?!

Het is een vraag die ik me gedurende het hele album stelde: voegt het echt wat toe? Horen deze albums niet gewoon hun plek te behouden in de muziekgeschiedenis zoals ze zijn.
Leuk hoor dat ze The Sensual World nu kon opnemen zoals ze altijd gewild heeft en het nu Flower of the Mountain noemt. Maar in mijn beleving was er niks mis met het origineel en zo enorm veel anders is dit nu ook weer niet.
This Woman's Work van The Sensual World vind ik een juweeltje maar de versie op dit album ontbeert wat mij betreft het sprookjesachtige. Ik heb hier heel veel minder mee. En Rubberband Girl lijkt verdomme wel een Rolling Stones nummer geworden. Hoe krijgt ze het voor elkaar! Dit is gewoon een slechte versie.
Het koor op Moments of Pleasure zoals hier uitgevoerd bevalt me dan weer wel.
En haar stem is duidelijk veranderd. Minder scherp, rijper misschien, maar of ik het mooier vind weet ik niet. Dat komt omdat ik de nummers al zo goed ken. Op Aerial vond ik die vocale veroudering goed passen. Maar nu?!
En zo slingert mijn gevoel het hele album continue heen en weer.

Was het echt nodig om dit allemaal uit te brengen? Heeft La Bush gewoon geld nodig? De fans (ik zelf incluis) vreten het toch wel en leggen er hun centen voor op de toonbank.
Het is geen fijne gedachte die ik ook helemaal niet wil hebben bij deze muzikale heldin. Toch laat het me niet helemaal los.
The Director's Cut heeft voor mij een vreemd bijsmaakje. Even helemaal los van The Red Shoes en The Sensual World vind ik het dan net iets leuker dan The Red Shoes maar dat komt mede doordat veel zwakke broeders van dat album hier niet terug te vinden zijn.
Zeer gemengde gevoelens dus en ik weet niet goed wat ik er mee aan moet. Het is en blijft Kate Bush en misschien dat ik daarom een heel stuk milder ben. Hoger dan 3,5* kom ik nu in elk geval zeker niet en ik betwijfel of dat in de toekomst hoger gaat worden.
Dit is afdeling 'voer voor fans' en meer niet.