Queen - Queen on Fire (2004)

Leuk, Queen die gewoon 4 tracks van "Hot Space" speelt terwijl daar niemand echt op zit te wachten !
Het gevaar van een live album van een band met heel veel hits is dat het een verkapte Greatest Hits live wordt en uiteraard is dat bij Queen voor zo'n 50 % ook waar.
Maar dat is mijn probleem, heb veel singles vroeger te veel gehoord op de radio en ik kwam ze ook tegen op hun reguliere albums maar veel mensen zullen het te gek vinden.

Het begin vind ik te gek, wat is "The Hero" toch een geweldige opener en de snelle versie van "We Will Rock You" vond ik altijd beter als het origineel maar eigenlijk is het bijna een totaal ander nummer.
De rockerige versie van "Action This Day" gaat live ook wel lekker en op zich klinkt "Play the Game" ook steviger maar heb er nooit veel aan gevonden.
"Staying Power" klinkt te gehaast en te druk, als studio uitvoering komt het veel beter tot zijn recht.

"Somebody to Love" en "Now I'm Here" kan ik eigenlijk niet meer horen maar op zich goede songs natuurlijk.
"Dragon Attack" is niet mijn ding, heb een hekel aan funk en het mierzoete "Love of My Live" en gedegen "Save Me" ook niet.
Daarna wordt het interessanter, "Back Chat" met die heerlijk achterhaalde elektronische drumpads en met verlengde gitaarsolo op het eind.

Het weirde "Get Down Make Love" is altijd leuk ze improviseren dat tussenstuk ook een beetje althans zo lijkt het.
De gitaarsolo van Brian may zit vol effecten en delay, daardoor blijft het genietbaar en is het niet zo'n egotripperij.
Ook zonder Bowie blijft "Under Pressure" 1 van hun beste hits en bij "Fat Bottomed Girls" zie ik nog steeds die poster voor me die je bij "Jazz" kreeg en gewoon op mijn kinderkamertje hing.

En daarna ? Daarna haak ik af....
Een feest der herkenning, teveel voor mij alleen "Sheer Heart Attack" weet mij te verassen alhoewel de studio versie meer impact had maar origineel is het wel om 'm gewoon te spelen.

De kwaliteit van de opnames en de prestaties van de bandleden zijn prima, maar stiekem kijk ik veel meer uit naar die "Live at the Rainbow '74".

De in de Abbey Road studio's geremasterde LP's van dit Queen on Fire op half speed klinken werkelijk fantastisch. En zo is mijn bezwaar van de matige geluidskwaliteit van de originele cd uit 2004 helemaal weggevallen. Live At the (Milton Keys) Bowl dus in 1982. Queen is in absolute topvorm, net als het publiek. Over de Hot Space songs zegt Freddie Mercury iets van, waar maken de mensen zich toch druk om? Wij blijven een rock 'n roll band. En rocken dat doen ze, ook die nummers van Hot Space zijn in een rock jasje gestoken en klinken gewoon lekker. Verder is dit een heel afwisselende interessante steengoede setlist met oud en dus wat nieuwer werk. Met name Mercury is in absolute topvorm, maar overdrijft de interactie met het publiek ook weer niet. Ook dat klopt als een bus. De band speelt superstrak en soms worden er een aantal andere arrangementen of intro's gespeeld, wat ook weer leuk is. Dit is Queen live op zijn allerbest!