Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son (2011)

Heb hem nu een aantal keren gehoord en het kwartje begint langzaam te vallen maar nog niet ver genoeg voor een beoordeling

Ik ben 'm nu voor het eerst aan het beluisteren, en opener 'Black Bird' klinkt nu al als het mooiste nummer van 2011!

Als "The wonder of falling in love" op single zou worden uitgebracht, dan zou het zomaar een wereldhit kunnen worden

Wow, die stem lijkt zo hard op Elvis Costello !

Wow... indrukwekkend. Gisteren al even snel geluisterd en vandaag wat meer aandachtig. Echt prachtige muziek. Ik had hem al snel 4* gezet, maar dit kan nog wel hoger uitvallen. Tot nu toe ben ik er echt heel erg over te spreken, prachtig.

Ken je z'n vorige albums ook? Net zo indrukwekkend.

Nee, maar ik kan je vertellen dat daar binnenkort verandering in gaat komen. Tot nu toe lijkt dit album ook nog niet af te zwakken of zo. Het zou zo maar een van mijn eindejaarsfavorieten kunnen worden.

Dan heb je nog twee schitterende albums voor de boeg

Al die mooie muziek willen maken, moeten mannen met baarden zijn. Scott, Josh T., William en Robin die hebben baarden ,die hebben baarden zij spelen mee. Een prachtige verrassing dit Gallantry's Favorite Son. Of het gaat om het theater van Marc Almond, waar zijn stem wel wat van weg heeft, het eigenzinnige van een David Bowie, de wave van Robert Smith of het beatlesque van een McCartney, Scott is van vele markten thuis. Naast een mooi artwork, met op vinyl ook een schoon binnenboekje erbij, levert hij -naar mijn smaak- vakwerk af. Laat ik ook nog een intensiteit van een Antony erbij noemen, zij het met wat meer humor en kleur en je mag zeggen dat zo achteruit geleund in mijn rokersstoel, ik eventjes met hem kaap'ren vaar.
Al die dood en duivel niet duchten
Moeten mannen met baarden zijn
Hoezee.

Dat vind ik ook een beetje het probleem worden ondertussen. De albums zijn wat mij betreft net iets te veel hetzelfde. Jammer, want de muziek blijft goed maar ik hoef om deze reden gaan albums meer van hem aan te schaffen ik zet dan wel een van zijn eerste twee op.

En dan heb je ook nog Scott Matthews uit Engeland die prachtige Folk maakt en een nieuw album heeft. Zijn 2 voorgaande albums scoren boven 4,0 gemiddeld.

Lastig 2 Folk zangers met bijna de zelfde naam.

Ja maar ook wel makkelijk. Als het een heel ander genre is baal je als je een keer een verkeerde cd of concertkaartje hebt gekocht. Nu maakt dat wat minder uit natuurlijk.

Das ook weer waar.

Zijn vorige cd was zeker indrukwekkend, voor mij persoonlijk een stuk beter dan deze cd.

Jawel tis bekend! Voor slechts 12 euro kan je m zien. 12 sept voorverkoop. ik ben dr bij
nov ma 28 Scott Matthew - locatie: Bitterzoet

Of ik erbij ben durf ik niet te zeggen, dat is de goden verzoeken, maar dat ik erbij hoop te zijn is een feit (dus ik krijg het druk die dag met tickets bestellen: Scott doe ik mooi wel als eerste ).

Voorverkoop is trouwens 10 sept. en niet 12 zoals muziekobsessie hier vermeldt.

‘Gallantry’s Favorite Son’, de derde plaat van Scott Matthew, is alweer een pareltje geworden. Matthew blijft gewoon doen waar hij goed in is; gouden melodieën schrijven, en fraai omlijsten met zijn kwikzilveren stemgeluid. Al zijn er ook verschillen met zijn twee vorige platen. De toon is net wat luchtiger, alsof Matthew het wat makkelijker heeft nu, en toch wat geluk in zijn leven heeft gevonden. ‘Felicity’ is daar misschien wel het beste voorbeeld van; een vrolijke, schijnbaar zorgeloos klinkende verjaardagswens aan een vriendin, waarin ie zelfs aan het fluiten slaat.

De twee songs die daaraan voorafgaan, klinken nochtans even somber als eerder werk. En, wat ik persoonlijk ook niet onbelangrijk vind, ze klinken even briljant. ‘Black Bird’ is een wondermooi nummer, dat weet te betoveren, en net niet tot de categorie van uitzonderlijke popsongs behoort, waarin mijns inziens ‘German’ van deze artiest thuishoort. Meteen is het duidelijk dat Matthew exact dezelfde wapens gebruikt om zijn luisteraars te ontwapenen; de strijkers spelen nog altijd een hoofdrol, en dat is maar goed ook. ‘True Sting’ klinkt ook niet al te vrolijk; “So it’s goodbye, darling, goodbye’ zingt Matthew, op zulk een ernstige manier dat je niet anders kunt dan ‘m te geloven. Het spaarzame pianospel brengt een frisse toets, en is zeker een meerwaarde voor mensen die op de details letten.

Dat is belangrijk bij Scott Matthew, de details. Je merkt het gewoon dat die man voor z’n muziek leeft, en z’n songs op zo’n manier smeedt dat ze blijven hangen, en dat ze ontroeren. Jawel, de man is begiftigd met een prachtige stem, maar daar alleen red je het niet mee. Inlevingsvermogen en intensiteit, daar gaat het om, en dat toont ie nu al voor de derde keer op rij. Nummer als ‘Duet’ en ‘Buried Alive’ bewijzen dat, en bewijzen ook dat Matthew gewoonweg erg mooie songs schrijft. Hoe je jezelf ook voelt, je kan altijd troost zoeken in ’s mans muziek. De ene keer pakt hij je in met z’n banjo en lichthese stem (sommigen vergelijken hem op dat vlak met David Bowie), de andere keer met een fraai gearrangeerd dameskoor, gekoppeld aan een illuster sfeertje onder een dito titel (‘Buried Alive’, ook de tekst is niet bepaald optimistisch te noemen).

‘Devil’s Only Child’ klinkt weer wat opgewekter (al zou je het niet kunnen afleiden uit de titel), en ook op tekstueel vlak valt daar iets voor te zeggen. Er spreekt een soort van hoop uit de tekst. “Today is the first day, of another life; it may be just as tragic, but at least it’s mine” zingt Matthew. Een nieuw leven, dat vernieuwde hoop met zich meebrengt. Het zou even erg kunnen zijn als het vorige leven, maar je leeft toch maar mooi, en daar gaat het om. ‘Sinking’ wordt ook weer opgeluisterd met een prachtige koorzang op de achtergrond. Kippenvelmoment.

Ook ‘The Wonder of Falling in Love’ is een liedje dat wordt meegedreven op het hoopvollere gevoel dat Matthew uitdraagt. Hij vertelt op een erg mooie manier hoe je verliefd wordt, en wat het met je doet. De tegenstem probeert hem over de streep te trekken (“Why are you crying?; the wonder of falling in love”), de hoop aan te wakkeren. En daarvan verdenk ik Scott Matthew zelf ook (niet negatief bedoeld overigens); hij probeert zichzelf op te trekken aan zijn muziek, en dat lijkt langzaam te lukken.

‘Seedling’ vind ik één van de beste songs van Scott Matthew tot nu toe, al valt hij op zich niet zo erg op hier. Zware toetsaanslagen op piano, Matthew’s van emoties barstende stem, sobere strijkers strijden op de achtergrond een onhoorbaar veldslagje, donker tegen licht. Hard tegen onzacht. Deze song in het bijzonder doet me nadenken over de relativiteit van het heden, en het belang van de toekomst. ‘Sweet Kiss in the Afterlife’ klinkt weer wat opgewekter, maar is toch vooral een vergiftigd geschenk. “So you go on your way; I’m happy to wait; I’ll wait” krijgen we te horen. Maar je kan niet eeuwig wachten, natuurlijk.

Afsluiter ‘No Place Called Hell’ brengt nog een nieuwigheid: Scott Matthew fleurt de song op door van zijn stem een trompet te maken. Dat klinkt erg mooi in combinatie met de vrouwenstemmen en het banjogetokkel. Matthew stelt belangrijke vragen (“are you scared ‘cause you’re losing control; are you scared ‘cause you’re losing that hold”), en stelt dat de hel niet bestaat. Een opvatting die niet genegeerd kan worden.

En zo is ook ‘Gallantry’s Favorite Son’ een erg mooie plaat geworden. Het verschil met de vorige plaat is dat er niet echt een uitschieter is, zoals ‘German’. Daarom krijgt deze ook net een halfje minder. Een carrière vol viersterrenplaten, met af en toe eens een uitschieter; zo zie ik het oeuvre in wording van Scott Matthew. Als hij zo blijft voortdoen, zal hij mij in ieder geval niet gauw gaan teleurstellen.

4 sterren

Mooie recensie van AOVV - met de conclusie ben ik het helemaal eens - zelfs de 4 sterren

Ik trouwens ook maar dat mag niet verbazen denk ik

De vorige keer in Paradiso heb ik er echt van genoten en na afloop nog even handje geschud aan de bar. Dat zit er deze keer niet in want het wordt racen naar de trein vrees ik.

Gisteren gezien in Eindhoven, geweldig concert in de Catharina Kerk.
Zijn liedjes passen perfect in zo'n enthoerage.
Na afloop nog even met hem gepraat- heel symphatiek.
Halfje erbij - wat is het toch prachtige muziek

Hij is erg benaderbaar he. Leuke kerel en dat geeft zeker meerwaarde aan zijn muziek.

Ik ga hem in Amsterdam weer zien en kijk er naar uit. Reden om het album weer eens flink te gaan draaien de komende tijd.

Mooiste nummers zijn:
Duet en
True Sting

Maar ik vind de vorige albums inderdaad ook beter.

Fijne plaat, heb ‘m zojuist nog eens opgezet. Het enige nummer wat -wellicht- als misplaatst ervaren kan worden is Felicity. Ik snap best dat Matthew iets vrolijks op zijn album wilde zetten, maar voor mij had het niet gehoeven. Leuk voor in de huiskamer misschien, maar niet voor op een album (maar ach, da's uiteraard een persoonlijke mening). Dan vind het andere vrolijke liedje, The Wonder of Falling in Love, een stuk leuker. 't Is aandoenlijk, maar de gebruikelijke clichés waar dit soort nummers veelal mee kampen, worden hier wijselijk omzeilt. Het wordt nooit klef én 't blijft puur. Wat mij overigens juist wel weer erg aanspreekt aan dit album is de gebruik van instrumentatie. Het maakt niet uit of het nou gaat om de piano, de ukelele, of om de gitaar (drums zijn er ook te horen, dacht ik), alle instrumenten hebben een soort van bijrol. Ze zijn aanwezig, bij vlagen heel duidelijk, maar het is altijd de prachtige en zuivere stem van Matthew die centraal staat in de liedjes. ’t Lijkt logisch bij folkalbums, maar echt vanzelfsprekend kan ik 't ook niet noemen. Mijn twee persoonlijke favorieten zijn Duet en Buried Alive, waarom kan ik niet precies uitleggen, maar ik denk dat het vooral komt omdat de donkere sfeer die dit album grotendeels karakteriseert, het beste tot z'n recht komt in deze twee nummers. Ook Devil’s Only Child spreekt me aan, niet in de laatste plaats omdat hij van alle nummers het beste weet te beklijven. Eigenlijk is 't best radio-vriendelijk nummer, als ik er zo over nadenk. Helaas zal je dit soort nummers nooit op de radio horen. Nou ja, hoe dan ook, dit is een geslaagd album van Scott Matthew, dat zeker.

Gisteren in de uitverkoopbak van de Mediamarkt zien liggen (5 voor 20 euro) en er ging me een lichtje branden: was dit niet één van die platen die op MuMe zo goed werd ontvangen vorig jaar?
Ja dus
Ik heb ze dus maar meegegrabbeld en meteen bij de eerste beluistering is het raak: die sfeer, die stem, die fantastische arrangementen (piano, cello, klarinet, ukelele...). En prachtig artwork in dat boekje!

De man heeft een droefnis in zijn stem (Black Bird, Seedling), maar kan evengoed bij het volgend nummer in opperbeste stemming zijn (Felicity, the wonder of falling in love). Die afwisseling zorgt ervoor dat het niet te zwaar wordt en me een volledig voldaan gevoel geeft.

Een ontdekking die ik de komende vakantie nog veel zal spelen

Eerste CD dat ik van Scott hoor. Ik krijg er gemengde gevoelens bij. Het klinkt mooi, het raakt op een bepaalde manier maar ik word er ook een beetje onrustig van. Het lijkt wat zwaar op de hand Angelo maakt de opmerking dat je dit soort muziek niet hoort op de radio... ik denk dat dit komt door bovengenoemde reden.

Ik vind het toch knappe muziek maar het is (nog) niet voor mij....

Mooi stemmig album van deze Scott Matthew. Ik moet zeggen dat ik het hele album wel kan 'uitzitten' maar de aandacht gaandeweg het album wat wegvloeit. Nog enkele luisterbeurten nodig om echt overtuigd te raken (of niet natuurlijk) Voorlopig voordeel van de twijfel.

'Stemmig' is inderdaad het goede woord voor dit pareltje. Aanvankelijk kreeg ik de kriebels van Scott Matthew. De manier waarop hij die eerste regels van 'Blackbird' zingt, brrr. Ik trek dat verwijfde, theatrale gedrag niet goed. Gelukkig blijkt al snel dat je het ergste dan ook gehad hebt. Matthews stem lijkt erg op die van David Bowie. Ik heb ook eigenlijk voortdurend het gevoel dat ik naar een spaarzaam Bowie-album luister. De liedjes zijn schitterend in hun eenvoud en de arrangementen zijn toch wel erg bijzonder te noemen. Het is wel een beetje jammer van de meer opgetogen nummers, die doorbreken de droevige sfeer.

Ik heb vorige week 3 albums van deze vriendelijke meneer tegelijk gekocht naar aanleiding van een nummer in de Witte Ladder (Eric bedankt!). Alle drie de albums zijn goed tot zeer goed. Erg fijne ontdekking. Bijzondere stem die idd soms wel wat weg heeft van Elvis Costello en prachtige muziek. Zo'n nummer als The Wonder of Falling in Love is los een leuk nummer maar niet meer dan dat maar als onderdeel van het album als luchtig intermezzo een parel.

Over parels gesproken...Sinking... damn!

De volgende zet is dan om hem live mee te maken.... echt erg fijn

Zo zag ik hem de laatste keer in Eindhoven (we hebben na afloop nog Revere flyers staan uitdelen aan het publiek *lol*).

YouTube - Scott Matthew "Love Will Tear Us Apart" @ De Kapel Eindhoven 30-11-2013

YouTube - Scott Matthew "White Horse" @ De Kapel Eindhoven 30-11-2013

Nou weet ik dus meteen waar die Stephen-Revere-baard me aan deed denken.

Ooit wat van hem wat willen bestellen, floepte bij Amazon door 'auto-completion' Scott Matthews op zonder dat ik het in de gaten had. Bestelde ik per ongeluk - one-click-order - van hem een cd; da's ook erg mooi - meer richting Nick Drake.

Die zonder "s" heb ik nu wel digitaal