Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son (2011)

Toch wel het album waar ik dit jaar het meest naar uitkijk. Ik hoop ook dat ie weer een live optreden komt geven in ons land.
Of het zijn vorige klassieker weet te evenaren, laat staan overtreffen, is de grote vraag. Ik kan het me nauwelijks voorstellen.

Dit is erg leuk. Een nieuwe plaat van Scott Matthew! De vorige, waarvan de titel te lang is om 'm nu te gaan typen, is een prachtplaat! Hier kijk ik naar uit, mooie toevoeging aan het rijtje fijne releases in 2011!

Een erg fijn vooruitzicht. Van de reeds uitgebrachte filmpjes via shoottheplayer.com kan ik alvast erg genieten.

De hoes vind ik wederom uitnodigend, inderdaad de beste release van 't jaar!! Black bird van de beatles?

nog 2 maanden wachten, veel te lang!!

Hier wat meer informatie op de website van zijn label Glitterhouse:

Gallantry's Favorite Son

De beste release van het jaar? Laten we het hopen, als deze cd nog beter is dan zijn vorige dan zou dat zomaar kunnen.

Ik heb dezelfde verwachting.

Zijn optreden voor fm4 is gefilmd en is weer erg goed: Herzensangelegenheiten mit Scott Matthew - fm4.ORF.at
Scott komt zeer waarschijnlijk weer naar Nederland terug kreeg ik via een pm op Facebook van hem (of zijn team) te horen.
Ik kijk ongelooflijk uit naar dit album dat iets vrolijker van klankkleur is dan de twee voorgangers.

Het artwork is alvast mooi.

Mooi? Prachtig artwork! Het soort artwork dat je ertoe aanzet om CD's te kopen.

Prachtige cover van Radioheads No Surprises in die link van FM4 (een na laatste nummer van het optreden).
Ik kan echt niet meer wachten tot dit album uit komt

indeed erg mooi dank voor de link

Hij is er hoor

I know

Hooggestemde verwachtingen en de hoop dat er snel een concert in ons landje zal worden aangekondigd; Scott Matthew kan bij mij al niet meer stuk toen ik hem voor het eerst zag als zichzelf in de film Shortbus. Het debuut was een voltreffer en de tweede met de lange titel beschouw ik als een klassieker. En zijn optreden in de kleine zaal van Paradiso twee jaar terug gaf het beslissende zetje om de man volledig te omarmen.
Ondanks dat alles verwachtte ik dat niet van deze derde, afgaande op de samples. Wat ik in die korte fragmenten hoorde bracht niet heel veel nieuws en ik hoorde daar zelfs wat meer 'happy songs'. Helemaal niet erg, zeker als je beseft dat hij recentelijk in een interview het volgende zei: “Ik heb nooit enige vorm van muzikale training gehad. Ik doe maar wat”.
“Deze keer was ik veel bezig met de wens dat het album goed ontvangen zou worden. De afgelopen vijf jaar van mijn leven waren namelijk zo leuk, dat ik niet wil dat het ophoudt," aldus deze vriendelijke baardmans.
"En als dat wel gebeurt zou ik niet weten wat ik moet doen. Ik heb namelijk helemaal geen andere kwaliteiten.” Dat doet Matthew vrezen dat zijn inspiratie ooit op zal drogen. “Ik heb constant de angst dat ik geen nieuw liedje meer kan schrijven.”

Het zal allemaal wel. Voorlopig kunnen we gaan genieten van het derde album met dat prachtige artwork. Zou Scott me wederom kunnen ontroeren met die Bowie-achtige stem? Met die banjo (die hij veel is gaan bespelen doordat hij het niet lang volhoudt zijn gitaar te hanteren door een straatroof in New York waar hij slachtoffer van was)? Zijn de composities weer zo sterk ook als er meer vrolijker nummers tussen staan?

Laat ik dan maar beginnen te zeggen dat opener Black Bird gelijk al een voltreffer is in de stijl van White Horse van het vorige album. Damn wat is dit weer ontroerend mooi mede dankzij die schitterende cello (nog steeds mijn favoriete instrument). Heel subtiel allemaal en recht naar het hart.
Al snel blijkt dat samples (lang of kort) verneukeratief zijn: ze schetsen enigszins een beeld van wat gaat komen maar meer ook niet. Je mist de finesses, de sfeer, het totaalplaatje en dat is op Gallantry's Favorite Son gewoon weer helemaal in orde.
Scott Matthew is op dit moment één van de weinige artiesten die mij nog voor de volle 100% weet te raken en dat is gelukkig nog niet over bij beluistering van dit derde album.
Het staat vol met mooie nummers zoals we van hem gewend zijn en zelfs de wat meer uptempo nummers zijn heerlijk om te horen; ze zorgen voor de afwisseling en maken van dit meesterwerkje niet één groot tranendal. Er mag ook gelachen worden in het leven en als je Matthew meemaakt op het podium dan ervaar je die levenslust ook: het is een grappige artiest die wel van een babbeltje houdt en met een fles rode wijn in zijn nabijheid is ie op z'n best,
Leuk nieuwigheidje op dit album is dat hij zijn stem inzet als blaasinstrument (op No Place Called Hell). Niet nieuw maar hij weet het effectief toe te passen.

Gallantry's Favorite Son kan voor de liefhebbers een blinde aanschaf gaan worden en voor de fanboys waaronder ik mezelf absoluut reken gaat dit gewoon weer de volle mep worden.
Dit album stemt me vreugdevol, ontroert me en doet me echt wat. Dat het allemaal niks nieuws is (ook niet voor Scott Matthew begrippen) kan me verder niet boeien. Emotionele albums die weten te raken mogen ook op die manier beoordeeld worden zo af en toe. Dan mogen de andere, objectievere luisteraars er uiteindelijk wat nuances in gaan aanbrengen.

Hoogtepuntjes volop, maar mag ik de aandacht voor opener Black Bird en het haast Middeleeuws aandoende Duet (Scott Matthew de troubadour van deze tijd)? Het hemelse Buried Alive met engelenkoor is ook schitterend (lijkt alleen wat meer op wat ouder werk).
Seedling is zwaarder van toon en leunt op piano maar oh wat mooi.

Dat zijn inspiratie voorlopig nog niet zal opdrogen.....

Album van het jaar? Album van het jaar! En daarmee drie albums in de ere-gallerij: 5*.

Zo. Dat is wel duidelijk, dunkt mij! Ik ga 'm nog even links laten liggen, tot na mijn examens, zodat ik er dan ten volle van kan gaan genieten..

Vrijdag ga ik de cd in de stad halen (even een keer geen internet bestelling). Ik probeer dus spaarzaam te zijn met de draaibeurten tot dit weekend wat heel erg moeilijk zal zijn (alhoewel het met de nieuwe Patrick Wolf ook aardig lukt).

Bij mij moet je de score in perspectief zien uiteraard. Ik ben geen goede referentie als het om deze artiest gaat
Ga er maar van uit dat hij wederom een sterk album heeft afgeleverd dat niet onderdoet voor de vorige twee. Het past meer bij de liefhebbers van de tweede dan de eerste denk ik (zelf heb ik daar geen voorkeur in).

Dat weet ik hoor. Ieder heeft zijn favorieten, ik ook. Scott Matthew kan zo iemand worden.

Die gaan we luisteren!

Mooi stuk geschreven, Eric!

Ik besef op eens dat er nu niet veel artiesten meer voor mij zijn waar ik echt blind een nieuwe cd van zou kopen maar dit is er zeker 1 van. Even denken tja een nieuwe Stephen Fretwell of Patrick Watson cd zeker wel. Maar verder niet veel.. Ook al luister en check ik bijna alles wat er uitkomt, hoe obscure ook. Maar Scott Matthew is op dit moment mijn favoriete artiest. De muziek blijft me verrassen ook al is zijn aanpak nauwlijks veranderd. En gelijk al bij 't openingsnummer zit ik gekluisterd aan de bank en wordt ik gegrepen door die prachtige melodieen en koortjes. 3e album is doorslaggevend wordt er gezegd, da's dus duidelijk. Dit gaat zijn doorbraak worden, let maar op(ook wel jammer eigenlijk)

Mooi stukje aERo, maar even dit:



Moet ukulele zijn natuurlijk (ofwel bespeelt ie wel degelijk een banjo op dit album, moet deze nog beluisteren)

Waarom zou het jammer zijn als hij zou doorbreken?
The Beatles bijv. maakte hun beste muziek nadat ze bekend geworden waren.

Omdat ik 'm graag nog klein in de bovenzaal van paradiso zie ipv grotere zalen

Dat is inderdaad een goede reden. Ben zelf ook geen liefhebber van heel grote zalen.

Eric, je maakt me benieuwd en een 5* beoordeling is niet mis, snel luisteren dus

Klopt

(zal die nare Eddie Vedder associatie wel zijn, maar mooie liedjes op dit instrument kunnen dus wel degelijk)

Hoe dan ook heb ik het maar druk met 3 albums van mijn favoriete artiesten op dit moment die allen totaal niet teleurstellen: Scott Matthew, Patrick Wolf en Marc Almond. Eigenlijk had Antony deze maand ook een album moeten uitbrengen

Ik hoop Scott ook in weer terug te zien in een kleine zaal maar dat zal ook wel gebeuren. De vorige keer was een absolute belevenis.

Hoe dan ook heb ik het maar druk met 3 albums van mijn favoriete artiesten op dit moment die allen totaal niet teleurstellen: Scott Matthew, Patrick Wolf en Marc Almond. Eigenlijk had Antony deze maand ook een album moeten uitbrengen

[/quote]

en hou in het oog, in september een nieuwe release van Dez mona
de nieuwe van Scott zopas in bezit, de rest van de dag weet ik naar wat geluisterd, stemmen volgt later.
mvg
db

Dez Mona? Dat wist ik niet. Heerlijk nieuws.

Morgen hopelijk een superdag met het kopen van dit album en een kaartje voor Prince.

Ik heb bewust even geen Scott meer gedraaid om er straks weer volop van te kunnen gaan genieten vanaf cd.

The wonder of falling in love . Lekker afwijkend van de rest van de nummers. Ik denk dat de meeste liefhebbers van zijn muziek dit nummer niet te pruimen zullen vinden.

Valt wel mee hoor, prima nummer vooral de koortjes zijn hemels. Vind zowiezo dat Scott met dit album toch wat meer durft dan op zijn 2 voorgangers.Buried alive bijvoorbeeld(volgens mij is hij een filmliefhebber is ook een film Buried)heeft een supergalmende reverbkoor. En ik hoor ook clarinet bij devils only child. favoriet is nu "seedling" wat een mooi nummer is dat zeg.

Hij heeft echt al mijn torenhoge verwachtingen meer dan waar gemaakt. Beste album van 't jaar!!!

En nu wachten op (weer) een optreden om het compleet te maken.

Net voor het eerst naar geluisterd, en het klinkt echt super.

't Zou origineel zijn geweest om na al die positieve waarderingen eens een kritische noot te laten horen, maar helaasch, ook ik ben positief gesteld over dit album.. 'n Pareltje!