Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son (2011)

Hooggestemde verwachtingen en de hoop dat er snel een concert in ons landje zal worden aangekondigd; Scott Matthew kan bij mij al niet meer stuk toen ik hem voor het eerst zag als zichzelf in de film Shortbus. Het debuut was een voltreffer en de tweede met de lange titel beschouw ik als een klassieker. En zijn optreden in de kleine zaal van Paradiso twee jaar terug gaf het beslissende zetje om de man volledig te omarmen.
Ondanks dat alles verwachtte ik dat niet van deze derde, afgaande op de samples. Wat ik in die korte fragmenten hoorde bracht niet heel veel nieuws en ik hoorde daar zelfs wat meer 'happy songs'. Helemaal niet erg, zeker als je beseft dat hij recentelijk in een interview het volgende zei: “Ik heb nooit enige vorm van muzikale training gehad. Ik doe maar wat”.
“Deze keer was ik veel bezig met de wens dat het album goed ontvangen zou worden. De afgelopen vijf jaar van mijn leven waren namelijk zo leuk, dat ik niet wil dat het ophoudt," aldus deze vriendelijke baardmans.
"En als dat wel gebeurt zou ik niet weten wat ik moet doen. Ik heb namelijk helemaal geen andere kwaliteiten.” Dat doet Matthew vrezen dat zijn inspiratie ooit op zal drogen. “Ik heb constant de angst dat ik geen nieuw liedje meer kan schrijven.”

Het zal allemaal wel. Voorlopig kunnen we gaan genieten van het derde album met dat prachtige artwork. Zou Scott me wederom kunnen ontroeren met die Bowie-achtige stem? Met die banjo (die hij veel is gaan bespelen doordat hij het niet lang volhoudt zijn gitaar te hanteren door een straatroof in New York waar hij slachtoffer van was)? Zijn de composities weer zo sterk ook als er meer vrolijker nummers tussen staan?

Laat ik dan maar beginnen te zeggen dat opener Black Bird gelijk al een voltreffer is in de stijl van White Horse van het vorige album. Damn wat is dit weer ontroerend mooi mede dankzij die schitterende cello (nog steeds mijn favoriete instrument). Heel subtiel allemaal en recht naar het hart.
Al snel blijkt dat samples (lang of kort) verneukeratief zijn: ze schetsen enigszins een beeld van wat gaat komen maar meer ook niet. Je mist de finesses, de sfeer, het totaalplaatje en dat is op Gallantry's Favorite Son gewoon weer helemaal in orde.
Scott Matthew is op dit moment één van de weinige artiesten die mij nog voor de volle 100% weet te raken en dat is gelukkig nog niet over bij beluistering van dit derde album.
Het staat vol met mooie nummers zoals we van hem gewend zijn en zelfs de wat meer uptempo nummers zijn heerlijk om te horen; ze zorgen voor de afwisseling en maken van dit meesterwerkje niet één groot tranendal. Er mag ook gelachen worden in het leven en als je Matthew meemaakt op het podium dan ervaar je die levenslust ook: het is een grappige artiest die wel van een babbeltje houdt en met een fles rode wijn in zijn nabijheid is ie op z'n best,
Leuk nieuwigheidje op dit album is dat hij zijn stem inzet als blaasinstrument (op No Place Called Hell). Niet nieuw maar hij weet het effectief toe te passen.

Gallantry's Favorite Son kan voor de liefhebbers een blinde aanschaf gaan worden en voor de fanboys waaronder ik mezelf absoluut reken gaat dit gewoon weer de volle mep worden.
Dit album stemt me vreugdevol, ontroert me en doet me echt wat. Dat het allemaal niks nieuws is (ook niet voor Scott Matthew begrippen) kan me verder niet boeien. Emotionele albums die weten te raken mogen ook op die manier beoordeeld worden zo af en toe. Dan mogen de andere, objectievere luisteraars er uiteindelijk wat nuances in gaan aanbrengen.

Hoogtepuntjes volop, maar mag ik de aandacht voor opener Black Bird en het haast Middeleeuws aandoende Duet (Scott Matthew de troubadour van deze tijd)? Het hemelse Buried Alive met engelenkoor is ook schitterend (lijkt alleen wat meer op wat ouder werk).
Seedling is zwaarder van toon en leunt op piano maar oh wat mooi.

Dat zijn inspiratie voorlopig nog niet zal opdrogen.....

Album van het jaar? Album van het jaar! En daarmee drie albums in de ere-gallerij: 5*.

Valt wel mee hoor, prima nummer vooral de koortjes zijn hemels. Vind zowiezo dat Scott met dit album toch wat meer durft dan op zijn 2 voorgangers.Buried alive bijvoorbeeld(volgens mij is hij een filmliefhebber is ook een film Buried)heeft een supergalmende reverbkoor. En ik hoor ook clarinet bij devils only child. favoriet is nu "seedling" wat een mooi nummer is dat zeg.

Hij heeft echt al mijn torenhoge verwachtingen meer dan waar gemaakt. Beste album van 't jaar!!!

‘Gallantry’s Favorite Son’, de derde plaat van Scott Matthew, is alweer een pareltje geworden. Matthew blijft gewoon doen waar hij goed in is; gouden melodieën schrijven, en fraai omlijsten met zijn kwikzilveren stemgeluid. Al zijn er ook verschillen met zijn twee vorige platen. De toon is net wat luchtiger, alsof Matthew het wat makkelijker heeft nu, en toch wat geluk in zijn leven heeft gevonden. ‘Felicity’ is daar misschien wel het beste voorbeeld van; een vrolijke, schijnbaar zorgeloos klinkende verjaardagswens aan een vriendin, waarin ie zelfs aan het fluiten slaat.

De twee songs die daaraan voorafgaan, klinken nochtans even somber als eerder werk. En, wat ik persoonlijk ook niet onbelangrijk vind, ze klinken even briljant. ‘Black Bird’ is een wondermooi nummer, dat weet te betoveren, en net niet tot de categorie van uitzonderlijke popsongs behoort, waarin mijns inziens ‘German’ van deze artiest thuishoort. Meteen is het duidelijk dat Matthew exact dezelfde wapens gebruikt om zijn luisteraars te ontwapenen; de strijkers spelen nog altijd een hoofdrol, en dat is maar goed ook. ‘True Sting’ klinkt ook niet al te vrolijk; “So it’s goodbye, darling, goodbye’ zingt Matthew, op zulk een ernstige manier dat je niet anders kunt dan ‘m te geloven. Het spaarzame pianospel brengt een frisse toets, en is zeker een meerwaarde voor mensen die op de details letten.

Dat is belangrijk bij Scott Matthew, de details. Je merkt het gewoon dat die man voor z’n muziek leeft, en z’n songs op zo’n manier smeedt dat ze blijven hangen, en dat ze ontroeren. Jawel, de man is begiftigd met een prachtige stem, maar daar alleen red je het niet mee. Inlevingsvermogen en intensiteit, daar gaat het om, en dat toont ie nu al voor de derde keer op rij. Nummer als ‘Duet’ en ‘Buried Alive’ bewijzen dat, en bewijzen ook dat Matthew gewoonweg erg mooie songs schrijft. Hoe je jezelf ook voelt, je kan altijd troost zoeken in ’s mans muziek. De ene keer pakt hij je in met z’n banjo en lichthese stem (sommigen vergelijken hem op dat vlak met David Bowie), de andere keer met een fraai gearrangeerd dameskoor, gekoppeld aan een illuster sfeertje onder een dito titel (‘Buried Alive’, ook de tekst is niet bepaald optimistisch te noemen).

‘Devil’s Only Child’ klinkt weer wat opgewekter (al zou je het niet kunnen afleiden uit de titel), en ook op tekstueel vlak valt daar iets voor te zeggen. Er spreekt een soort van hoop uit de tekst. “Today is the first day, of another life; it may be just as tragic, but at least it’s mine” zingt Matthew. Een nieuw leven, dat vernieuwde hoop met zich meebrengt. Het zou even erg kunnen zijn als het vorige leven, maar je leeft toch maar mooi, en daar gaat het om. ‘Sinking’ wordt ook weer opgeluisterd met een prachtige koorzang op de achtergrond. Kippenvelmoment.

Ook ‘The Wonder of Falling in Love’ is een liedje dat wordt meegedreven op het hoopvollere gevoel dat Matthew uitdraagt. Hij vertelt op een erg mooie manier hoe je verliefd wordt, en wat het met je doet. De tegenstem probeert hem over de streep te trekken (“Why are you crying?; the wonder of falling in love”), de hoop aan te wakkeren. En daarvan verdenk ik Scott Matthew zelf ook (niet negatief bedoeld overigens); hij probeert zichzelf op te trekken aan zijn muziek, en dat lijkt langzaam te lukken.

‘Seedling’ vind ik één van de beste songs van Scott Matthew tot nu toe, al valt hij op zich niet zo erg op hier. Zware toetsaanslagen op piano, Matthew’s van emoties barstende stem, sobere strijkers strijden op de achtergrond een onhoorbaar veldslagje, donker tegen licht. Hard tegen onzacht. Deze song in het bijzonder doet me nadenken over de relativiteit van het heden, en het belang van de toekomst. ‘Sweet Kiss in the Afterlife’ klinkt weer wat opgewekter, maar is toch vooral een vergiftigd geschenk. “So you go on your way; I’m happy to wait; I’ll wait” krijgen we te horen. Maar je kan niet eeuwig wachten, natuurlijk.

Afsluiter ‘No Place Called Hell’ brengt nog een nieuwigheid: Scott Matthew fleurt de song op door van zijn stem een trompet te maken. Dat klinkt erg mooi in combinatie met de vrouwenstemmen en het banjogetokkel. Matthew stelt belangrijke vragen (“are you scared ‘cause you’re losing control; are you scared ‘cause you’re losing that hold”), en stelt dat de hel niet bestaat. Een opvatting die niet genegeerd kan worden.

En zo is ook ‘Gallantry’s Favorite Son’ een erg mooie plaat geworden. Het verschil met de vorige plaat is dat er niet echt een uitschieter is, zoals ‘German’. Daarom krijgt deze ook net een halfje minder. Een carrière vol viersterrenplaten, met af en toe eens een uitschieter; zo zie ik het oeuvre in wording van Scott Matthew. Als hij zo blijft voortdoen, zal hij mij in ieder geval niet gauw gaan teleurstellen.

4 sterren

Fijne plaat, heb ‘m zojuist nog eens opgezet. Het enige nummer wat -wellicht- als misplaatst ervaren kan worden is Felicity. Ik snap best dat Matthew iets vrolijks op zijn album wilde zetten, maar voor mij had het niet gehoeven. Leuk voor in de huiskamer misschien, maar niet voor op een album (maar ach, da's uiteraard een persoonlijke mening). Dan vind het andere vrolijke liedje, The Wonder of Falling in Love, een stuk leuker. 't Is aandoenlijk, maar de gebruikelijke clichés waar dit soort nummers veelal mee kampen, worden hier wijselijk omzeilt. Het wordt nooit klef én 't blijft puur. Wat mij overigens juist wel weer erg aanspreekt aan dit album is de gebruik van instrumentatie. Het maakt niet uit of het nou gaat om de piano, de ukelele, of om de gitaar (drums zijn er ook te horen, dacht ik), alle instrumenten hebben een soort van bijrol. Ze zijn aanwezig, bij vlagen heel duidelijk, maar het is altijd de prachtige en zuivere stem van Matthew die centraal staat in de liedjes. ’t Lijkt logisch bij folkalbums, maar echt vanzelfsprekend kan ik 't ook niet noemen. Mijn twee persoonlijke favorieten zijn Duet en Buried Alive, waarom kan ik niet precies uitleggen, maar ik denk dat het vooral komt omdat de donkere sfeer die dit album grotendeels karakteriseert, het beste tot z'n recht komt in deze twee nummers. Ook Devil’s Only Child spreekt me aan, niet in de laatste plaats omdat hij van alle nummers het beste weet te beklijven. Eigenlijk is 't best radio-vriendelijk nummer, als ik er zo over nadenk. Helaas zal je dit soort nummers nooit op de radio horen. Nou ja, hoe dan ook, dit is een geslaagd album van Scott Matthew, dat zeker.