Marillion - Fugazi (1984)

Bijna zou ik het album de volledige score geven, maar uiteindelijk merk ik toch dat ik het (vrij goede) Jigsaw toch teveel een 'simpel' buitenbeentje vind tussen het muzikale geweld. Wat blijft Fugazi toch een heerlijk stevig album na het meer atmosferische Script For A Jester's Tear! Vreemd dat ik bijna niemand ken die dit album ooit noemt tussen de klassiekers, terwijl ik dit met zoveel plezier eerder aan zet dan Marbles of Misplaced Childhood.

Ik merk dat ik de schoonheid van de titeltrack nooit genoeg besproken heb, maar het is met stip een van de beste songs met Fish op zang. Helemaal als tegen het einde de fluit en het marcheerritme worden ingezet en hiermee een soort vals gevoel van optimisme wordt gegeven, ga ik helemaal op in het geheel. Waar ik me bij Genesis nog wel eens ergerde aan het volstoppen met tekst van de songs, vind ik het hier allemaal zo ongelooflijk goed passen. Ik ben ook echt dol op de klinische productie, die het geheel een nog killere en meer cynische sound geeft. Een onderschat pareltje!

Voorlopige tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes

Wauw, gewoon wauw. Ik ging er eigenlijk altijd van uit dat na Script For A Jester's Tear, Misplaced Childhood kwam. Nja, Fugazi dan maar. Na een aardige opener wordt dit album echt steeds beter en zijn de laatste drie songs van wereldklasse. Punch And Judy en Jigsaw mogen er ook absoluut wezen, maar Marillion gaat op de tweede helft pas echt los met frivool spel en uitbundige passages. Ik heb zelfs nog de volle vijf sterren overwogen, maar daarvoor had zeker Assassing toch wel beter moeten zijn. Wat een onterecht ondergesneeuwd album.

Tussenstand:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear
3. Market Square Heroes

Hmmm, ergens was dit album bij mij in de vergetelheid aan het raken. Maar door de laatste twee toffe berichten van de grazende heren RuudC en lennert (ook al in 2012 ?) kwam er weer een verlangen om dit album eens te gaan beluisteren. Ook de andere ‘oudere’ albums met Fish staan op de Marillion playlist die ik voor de zomer van 2018 heb aangemaakt.

Waarom is dit album naar de achtergrond geraakt bij mij ? Het was mijn eerste album van de band wat ik kocht toen het net uitgekomen was. Samen met een vriend hadden we gehoord van een nieuwe Genesis-achtige band waarvan de zanger zijn gezicht net zo schilderde als Gabriel in de jaren 70. Als 17-jarige fans moesten we dat natuurlijk hebben ! Op de fiets naar de winkel om de lp’s aan te schaffen. Hij kocht ‘Script’ en ik ‘Fugazi’.

Laten we zeggen dat ik zeer moest wennen aan het album. Een vreemde ietwat depressieve hoes (toen toch ook zeker altijd van belang om het geheel van een album tot je te nemen), teksten waar ik als 17-jarige een weinig van begreep. De zang was lichtelijk ‘des Gabriels’ en ik hield wel van deze zang, de man er achter, de hoge uithalen en de kracht van zijn stem. De band erachter was meer achtergrond en niet zo sterk als de zanger. Allemaal wat iel. Nee, dan was ik toch wel wat jaloers op mijn vriend die ‘Script’ had gekocht. Inmiddels natuurlijk gekopieerd gekregen van hem op een BASF 90 cassettebandje . Mooiere hoes, ik vond de muziek wat steviger en dieper binnenkomen. Maar hé, ik had wel 20 gulden (of daar in de buurt) betaald voor ‘Fugazi’ en dat was best wel een smak geld om je ‘verlies’ toe te geven dat het andere album beter was (ik heb dit trouwens al eerder ergens op MuMe verwoord, geloof ik)

Toch veel beluisterd in die dagen. Liggend op bed, de teksten ontledend. Heerlijk album maar een te groot fan van een andere band waarmee ik het vergeleek. Later kwam dit wel goed na een legendarisch concert in Utrecht waar Fish nog zijn gezicht beschilderd had.

Maar nu, 2018, leer ik het album als 50-er herwaarderen en kan er dieper in gaan. En ergens ook omdat het ‘andere’ Marillion nu veel credits heeft en deze Marillion periode van de begin jaren 80 daardoor ook wat naar de achtergrond dreigt te raken. Ik vergelijk de zowel oude als nieuwe Marillion niet met elkaar want daarvoor zijn de ego’s van zowel Fish als Hogarth te groot en te verschillend. En de invloed van de betreffende verschillende decades op de muziekstijlen en het instrumentale ook.

En toch: geen enkel Marillion album heeft een mooiere script opening dan het wanhopige “So Here I Am Once More...”.

Marillion – Fugazi (Discogs)

Album nummer twee in de bezetting Fish / Trewawas / Rothery / Kelly / nieuwe drummer Ian Mosley heb ik ook in een gatefold vinyl met de teksten binnenin (en leesbaarder dan op de voorganger) met opnieuw een mooie hoes én een goede vijfenveertig minuten.

Had ik op de voorganger nog het gevoel dat gezongen en instrumentale stukken soms naast elkaar functioneerden, dan is dat gevoel hier al fel verminderd. Hier staan een aantal ferme krakers op, voor mij zijn dat Assassing (prachtige opener), Jigsaw, Incubus en het titelnummer met die prachtige piano intro en dat hartverwarmend eindstuk.

Eerder enigmatisch zijn de teksten van Fish en, ik geef het grif toe, vaak kan ik totaal niet raden waarover hij het heeft: zijn teksten zijn zo uitgebreid, zo rijk van woordenschat dat het mij veel prikkels oplevert in mijn zoektocht naar de betekenis. Het voelt alleszins alweer zwaarmoedig aan maar omdat de songs mij beter in elkaar lijken te zitten, valt die donkere zijde minder op dan op het debuutalbum.

Ik gok op een aantal thema's: een vriend verraden, relatieproblemen, vertrouwen beschamen, hypocrisie of hoe het er soms in de echte wereld aan toegaat. Herkenbaar, al te herkenbaar, jammer genoeg. Subliem blijven de bijdragen van gitarist Steve Rothery en heel zeker samen met die toetsenpartijen. Zijn het gedachten of klinkt dit album ook beter dan de voorganger? Ja, hier slaat de tedere tikker een slag over.