Status Quo - On the Level (1975)

Heerlijke plaat van Status Quo. Ongeveer wel hun beste.
Deze destijds van een vriend opgenomen op een cassette, naderhand zelf nog eens de elpee gekocht.
Het was mijn middelbare schooltijd en eigenlijk hoorde je dit niet goed te vinden, dit was immers muziek voor de LTS'ers. Genesis en Yes was de norm destijds.
Heb me er nooit iets van aangetrokken en draai ook nu nog vanalles.
Van de Quo heb ik er aardig wat.
Het fijne van Status Quo is dat er altijd op een of andere manier 'warmte' zit in hun boogieende hardrock.
Zoals gezegd, dit is een van hun beste, met de klassieker Down Down, de lekkere opener Little Lady.
Erg goede en heerlijk meezingbare nummers zijn nog What To Do en Over And Done. Most Of The Time is het goede rustige nummer, Where I Am het wat mindere.
Afsluiter een grandioze cover van Bye Bye Johnny van Chuck Berry, daarna komt nog een voetbalstadion dat You'll Never Walk Alone zingt en heb je een van de fijnste hardrockplaten van de jaren zeventig achter de rug.

Middenin mijn tienerjaren begon ik in de fonotheek van mijn dorp een fanatieke zoektocht naar de platen die ik al zo lang wilde horen. Ouder worden opende nieuwe deuren. On the Level van Quo stond hoog op dit lijstje en hoera, ik viste ‘m eruit! Snel naar huis, de plaat op mijn eerste platenspeler met een stofkap die niet dicht kon als er een elpee op lag.
Bij platenlabel Vertigo zat een slimme marketeer, die op iedere plaat de icoontjes van de albums daarvoor zette. Smachtend had ik die talloze malen zitten bekijken, om ze in de winkel in het echt te zien. Maar ja, geen geld hè? Na de late jaren '70 Quoplaten die ik hiervoor had ontdekt, zou ik eindelijk Down Down op hoog volume kunnen draaien!

Blikvanger is de iconische cover, een bandfoto in een kamer vol optisch bedrog. Die kamer was kennelijk zo magisch dat ie niet alleen de juiste verhoudingen verborg, ook de snor van Alan Lancaster is foetsie! Op de binnenzijde van de klaphoes is de snor er weer. Tientallen zelfgemaakte fotootjes die de band onderweg maakte worden getoond, soms voorzien van droog commentaar. Vooral de foto van Francis Rossi met scheerschuim op zijn edele delen vond ik grappig… De muziek was puur pubergeluk, ook al was de plaat in 1980 alweer vijf jaar oud. De energie spatte uit de groeven, de band speelt ongeremd met alle kracht.
Sinds 10 (?) jaar heb ook ik de plaat op vinyl. De Polaroids vertellen me nu meer: ik zie foto’s die overduidelijk in Amerika zijn gemaakt en gezien het commentaar bij één van deze ook in Canada. Daar was de band tevergeefs druk doende geweest door te breken. Ook ontwaar ik Rory Gallagher, hoe leuk!

De muziek klinkt alsof de band in een kring staat, met mij als luisteraar middenin. Bas en drums vooraan in de mix, waarbij ook de bekkens knállen. Gitaren zijn vrij clean, maar omdat er méér dan fanatiek wordt gespeeld, walst de band over je heen.
Na het heerlijke Little Lady is er blues met Most of the Time, met een fraaie gitaarsolo van Rossi. Hij is misschien geen snarenracer, maar zijn noten zijn ráák. Omdat de band zo energiek speelt is dit één van de zwaarste bluestracks die ik ken. Nog altijd. Net als toen vind ik I Saw the Light een topcompositie, wat ook geldt voor Over and Done. Het midtempo Nightride is dik okay.

Kant B opent met Down Down, die ik in ’80 voor het eerst in de lange versie hoorde. Vond ik toen hartstikke lekker, alleen had het einde meer mogen knallen. In 2021 valt me op dat dit waarschijnlijk een jam was, één van de takes van het nummer. Ik hoor ze zoeken naar hoe er zal worden geëindigd.
Vervolgens nog vier heerlijke tracks, allemaal even lekker met genoeg variatie in die orkaan van energie. Na de slotsong, de bekende Chuck Berryklassieker, klinkt massale zang van publiek, wellicht mede bedoeld om de fans voor te bereiden op de naderende liveplaat.

Zoals eerder andere MuMe-auteurs vermeldden, verscheen in 2015 een special edition, dezelfde die je op streaming kunt vinden. Behalve de singleversie van Down Down hoor je ook de EP Live!, in de zomer van datzelfde 1975 uitgebracht. Hoogtepunten daarvan zijn Roll Over Lay Down, de klassieker in de singleversie die je jaarlijks in de Top 2000 van NPO Radio 2 hoort; ook fijn is de heropname van Gerdundula, deze keer mét basgitaar.

In 1976 barstte punk los en werd Quo door de Britse pers neergezet als dinorock. ‘En we waren nog twintigers,’ beklaagt Parfitt zich terecht in een biografie. Herfst 1976 verscheen de eerste punksingle, New Rose van The Damned. Die vond ik erg goed, mede omdat je hier datzelfde slaggitaargeluid hoort als op On The Level. Vergelijk maar eens, de muziekpers zat er echt naast: de grenzen tussen de generaties en genres liepen behoorlijk in elkaar over. Bovendien was menige punker net zo oud of zelfs ouder: de Stranglersdrummer bijvoorbeeld, tien jaar ouder dan de Quomannen.
Tot slot: als mijn theorie klopt dat ze On The Level in takes opnamen, zou er dan nog niet-uitgebracht materiaal van deze sessies in de kluis liggen? Zou dat ooit worden uitgebracht?

Status Quo is nog steeds alive and kicking, zij het dat er in de huidige bezetting nog slechts één origineel lid zit, zanger en gitarist Francis Rossi.

Vanaf 1962 is een groepje muzikanten in de weer wat uiteindelijk Status Quo voort zal brengen. Achtereenvolgens noemden ze zich The Scorpions, The Spectres, Traffic Jam en The Status Quo, voordat de mannen rond Rossi en Alan Lancaster, de bassist die ook aan de wieg van de Engelse rockers heeft gestaan, voor zijn definitieve naam kozen. Naast Rossi en Lancaster zaten gitarist/zanger Rick Parffitt (overleden in 2016) en drummer John Coghlan in deze zeer succesvolle bezetting van The Quo. Overigens is Lancaster 26 september 2021 overleden aan de gevolgen van MS.

Vanaf 1968 maakt het dan vijftal een aantal albums waarop de band naar zijn definitieve vorm aan het zoeken was. Die echte Status Quo sound kregen we voor het eerst echt te horen op “DOG OF TWO HEAD” uit 1971 en “PILEDRIVER” uit 1972. In 1973 volgde de eerste Quo klassieker “HELLO!” met daarop de toppers “ROLL OVER LAY DOWN” en “CAROLINE”. Opvolger "QUO" uit 1974 is ook van grote klasse en met "ON THE LEVEL" uit 1975 weten ze naast succesvolle albums en live concerten, ook hitsuccessen te behalen. "DOWN DOWN" werd een grote hit en zorgde ervoor dat het album, dat op 21 februari 1975 uitgebracht werd, ook in grote getale over de toonbank ging.

Met het pakkende en lekker stevige “LITTLE LADY” gaat het album van start. Parfitt schreef het nummer en zorgt ook voor de lead vocalen. Het rustpuntje halverwege het nummer geeft het iets extra’s, goed gevonden! In “MOST OF THE TIME” gaat het tempo iets naar beneden, het nummer heeft een heerlijke swung. Rossi schreef het samen met Bob Young en zingt het ook. De gitaarpartijen zijn goed, de solo geweldig! Opnieuw geschreven door het duo Rossi & Young is “I SAW THE LIGHT”. Het tempo is weer hoog, de typische Quo rock ’n boogie met een lekkere melodie. Lancaster schreef “OVER AND DONE” en mocht hij op de voorganger “QUO” nog op meerdere songs de lead vocalen voor zijn rekening nemen, dat blijft op dit album tot 2 beperkt. Op dit nummer is het Rossi die zingt en ook hier is de pakkende melodielijn aanstekelijk. Rossi en Partfitt zingen “NIGHTRIDE” samen naar grote hoogte. Een geweldig nummer, net iets minder hoog tempo dan de voorgaande tracks, maar het ritme is pakkend en de melodie gaat je in de kop zitten.

“DOWN DOWN”, nummer 2 in de Nederlandse Top 40, is het langste nummer van “ON THE LEVEL”. Mooi intro, heerlijk tempo, pakkende melodie en één van de beste Quo tracks uit hun lange geschiedenis. De tempowisselingen, de opbouw naar het outro, gewoon een geweldig nummer! Het door Lancaster geschreven en gezongen “BROKEN MAN” is iets minder stevig, de gitaarriffs zijn minder prominent aanwezig. De bassist laat horen een herkenbaar stemgeluid te hebben en dat zorgt voor de nodige afwisseling. “WHAT TO DO” begint wat vreemd, maar al snel ontwikkelt dit door Rossi & Young geschreven nummer tot een typische Quo track, pakkend en met een fijn refrein. Parfitt schreef de ballad en het enige rustpuntje van het album, “WHERE AM I”. Mooi nummer, vooral door het subtiele gebruik van de instrumenten, iets wat normaliter niet op een Quo album te horen is. De Chuck Berry cover “BYE BYE JOHNNY”, gezongen door Lancaster, is het slotakkoord van het album. Nog één keer worden alle registers opengegooid en het nummer is op 4 seconden na bijna net zo lang als “DOWN DOWN”.

Met dit album bevestigde Status Quo zijn status als live band, maar liet opnieuw horen dat de vier ook geweldige albums konden maken. Met “BLUE FOR YOU” uit 1976 en het eveneens succesvolle “ROCKIN’ ALL OVER THE WORLD” in 1977 voegde The Frantic Four, zoals de klassieker bezetting van de band genoemd werd, nog 2 prachtige albums toe aan hun oeuvre. Daarna kwam de klad er een beetje in. Met “IF YOU CAN’T STAND THE HEAT” werd in 1978 een album uitgebracht waarop toetsen prominent aanwezig waren, waardoor het toch wel wat afweek van het bekende Quo geluid. De albums die volgden lieten afwisselende kwaliteiten horen, de ene keer was het goed, dan weer wat minder. Midden jaren tachtig was het gedaan met de klassieke bezetting, maar Rossi en Parfitt gingen vrolijk door.

De kwaliteit van de albums uit de jaren zeventig hebben ze nooit meer weten te evenaren, al vind ik de albums “IN SEARCH OF THE FOURTH CHORD” uit 2007 en “QUID PRO QUO” uit 2011 albums die zeer de moeite waard zijn en waar af en toe de geest van de jaren zeventig in te vinden is. Status Quo leeft nog steeds, de muziek zal dat altijd blijven doen.