Status Quo - On the Level (1975)

Toen Down Down op single uitkwam maakte ik kennis met Status Quo. Ik vond de single helemaal geweldig en heb toen al snel de lp aangeschaft. Goede herinneringen aan deze plaat. Ik vind eerlijk gezegd wel dat de Status Quo fans, die er ongetwijfeld zijn, meer van zich mogen laten horen!!

Down, down deeper and down. Dat zegt alles. Heerlijk.

Héééérlijk album, met een FANTASTISCH MOOIE HOES, toch ?

QUO geraakte hier echt op topsnelheid !
Little Lady, Bye Bye Johnny en natuurlijk het gewèldige DOWN DOWN (Deeper and Down), die GROOVE !

4 sterren ****

Mijn eerste LP - ik was 12 of 13 - was van the Quo en mijn 3e, 4e en 5e ook. On the level was de 4e of 5e. Toen was het op mijn school al not done, om Quo-fan te zijn. Als je mee wilde tellen, holde je achter de Sex Pistols aan. Maar als ik klasgenoten eens een keer het één en ander liet horen, moesten ze altijd toegeven, dat the Quo helemaal niet zo eentonig was.
Ik vind On the level het eerste echt goede album. Er staan een paar zwakkere nummers op, maar vooral Over and done is een juweeltje. De tweestemmige intro, een bijzonder effectieve gitaarsolo, een pakkende melodie dragen allemaal bij aan een heerlijke melancholieke stemming.
Schitterende hoes, ook de binnenkant.

Eind juni op een feestje. Daar gingen die veertigers en vijftigers aan het einde van de avond helemaal loos op Sabbath's Paranoid, Heep's Easy Livin' en natuurlijk luchtgitaarspelen op Quo's Down Down. Ook de vrouwen... Heerlijk nummer!
In die tijd was Quo eigenlijk al not done, simpele drie-accoorden muziek. Maar de tijd leert wel beter en nu hoorde je de mensen zeggen: "goh, toch wel best leuke muziek"

We waren gewoon onze tijd vooruit ...

Samen met Blue For You uit 1976, is On The Level van een jaar eerder hun beste plaat tot nu toe. Status Quo bracht hiermee tegelijkertijd de plaat uit met (samen met de opvolger) de meeste hitpotentie of beter gezegd de meeste allerlekkerste potentieeltjes op hetzelfde album. De Quo op het hoogtepunt van hun kunnen dus. Little Lady, Most Of The Time, I Saw The Light, Over And Done, Down Down en Bye Bye Johnny zijn klassiekers (hoewel niet alle singles) die deze plaat doen staan als een huis. Zelfs een met een kamer. Op de hoes is de Ames Room te zien die door een oogarts in 1946 gebouwd is bij wijze van optische illusie waar de heren bandleden dankbaar gebruik van hebben gemaakt en zich door hebben laten inspireren. De bonus tracks zijn minder vernieuwend dan bijvoorbeeld die op de compact disc-edit van Whatever You Want (1979) maar zijn een prettige, welkome toevoeging.

De binnenkant van het CD-boekje, voorheen de binnenkant van de klaphoes van de LP, is erg grappig. Daarop is een fotocollage te zien met leuke teksten als ''Spot the pongo'' en ''Disneyland Pongo's''.

Heb deze ooit op lp gehad en doet me nog aan mijn diensttijd herinneren, de goede jaren 70 en dat jaar zijn er veel bekende platen gemaakt.

Aerosmith met dream on, lucifer met house for sale rm music van John miles. staan me nog zo bij en natuurlijk de grote hit Down down,

Zal wel niet meer te koop zijn in de originele uitvoering want al die bonus life nummers er op vind ik verschrikkelijk.
Laten ze dan 1studio doen en 1 live.

De bonustracks Roll over lay Down, Junior's Wailing en Roadhouse Blues lijken mij tamelijk overbodig. Ik heb geen enkel verschil kunnen ontdekken met de versies van Live 1977.

koekoek is het verschil??

Status Quo had destijds veel aanhangers onder de tieners en na het verschijnen van de hitsingle "Down Down" sloot ik mij daar aan.
Stevige ritmes met stuwende bassen en meezingbare teksten zijn het handelsmerk van Status Quo, ook hun gitaarsound en Rossi's zang zijn zeer herkenbaar.
Naast die absolute rockklassieker staan er nog sterke nummers op zoals de eerste twee nummers en "Bye Bye Johnny".
Status Quo is voor mij synoniem van funrock.

Eens; overigens zongen Parfitt en Lancaster ook.

Stilletjes hoop ik dat ergens in de kasten van Vertigo een nóg langere versie van 'Down Down' ligt te verstoffen... En dat die op een goeie dag gevonden wordt natuurlijk!

Een Quo klassieker in optima forma uit hun beste periode. Dit album is afgelopen voordat je het weet. Uiteraard met de lange versie van Down down en een geweldige uitvoering van Bye bye Johnny. Op vinyl en op CD.

Net de ge-remasterde versie binnen. Wat een verschil in geluid met de originele CD. De ge-remasterde versie klinkt wel 3 maal beter. Op deze remaster staat ook de beste uitvoering (mijn inziens) van Roll over lay down. Deze is als bonus track toegevoegd en kwam oorspronkelijk van een EP-tje af (die staat in z'n geheel op deze CD), gelanceerd na de single Down down. Deze live versie werd ook een grote hit in Nederland, en klinkt agressiever dan de versie die later op Live stond.

Wat mij betreft hun mooiste album, met veelal pakkende songs. Mijn oudere broer had dit album op cassette en ik luisterde vaak mee met deze Quo plaat.

...er schiet me bij dit album iets te binnen...Ik zat nog op de lagere school toen Down Down uitkwam en ik het voor het eerst bij Toppop hoorde; ik vond het prachtig en zong regelmatig het refrein met mijn'kinder engels: ..Down Down, Diedielie Down...

zelfs bye bye johnie klinkt grandioos. strak en hard

Je meent het .... ik ook!

Dit is mijn kennismaking met Status Quo, en het is mij goed bevallen. Vooral Down Down is een heerlijk nummer om op te luchtgitaren . Verder vind ik Little Lady en Broken Man goede nummers, maar opzich luistert het hele album wel prima weg.

Echt zo'n vette Quo plaat waar ik nog steeds graag naar luister. Met klassiekers als Little lady,Most of the time,Nightride,Down down en Bye bye Johnny. Ook erg goed is het door Alan Lancaster gezongen Broken man. Toch jammer dat hij niet meer in de band zit. Als ik een van hun platen als beste moet aanwijzen zal dat deze zijn. 4,5 ster.

Weer een topper uit de reeks prachtalbums die Quo in deze jaren uitbracht! Van begin tot eind genieten van klassiekers als Little lady, Most of the time, Down down, I saw the light, Over and done, Broken man en Bye bye Johnny. De produktie op dit album wijkt ook iets af van wat ze hiervoor hadden gedaan. Een wat meer open geluid waarbij alle instrumenten erg goed te horen zijn.
De hoes is inderdaad ook prachtig! De lp dan wel te verstaan. De remaster op cd heb ik ook maar ik baal altijd een beetje van die bonustracks die achter een regulier album aan worden geplakt! Heiligschennis is het!!!

Hier heb ik de oude uitgave van op cd. Op dezelfde platenbeurs lag de remaster achteraf gezien ook. Maar soms staan die bonustracks je alleen maar in de weg.

Ja precies! Al is het geluid van de meeste Quo remasters wel aanzienlijk beter dan de oorspronkelijke cd versies.
Laat bands een voorbeeld nemen aan bijv. Marillion! Die laten het originele album intact en gooien alle b-sides en remixen op een tweede cd. Zo hoort het!!

Maar tussen Broken Man en Bye Bye Johnny staan twee mierzoete liedjes die al op mijn zenuwen werkten toen ik tiener was. Daarom niet de volle mep.

What to do vind ik ook niet super maar Where I am vind ik daarentegen érg goed! Toen ik het voor het eerst hoorde was ik zelfs stomverbaasd dat Quo het in zich had om zo gevoelig en breekbaar voor de dag te komen.

Het is natuurlijk een ijzersterk album.

Ik vind het debuut Picturesque Matchstickable messages from Status quo (1968) in zijn soort ook al geweldig dus de band timmert voor mij hier al zeven jaar leuk aan de weg.

De geluidskwaliteit is inderdaad geweldig nadat On the Level digitaal werd geremasterd. De toevoeging van het EP'tje Roll over lay down is buitengewoon sympathiek. Volgens mij zijn de nummers er van andere dan die van de Status quo live cd.

Naast de langere versie van Down down (de officiële single is ook toegevoegd als extra track) is het wat tragere Nightride te vinden op On the Level, lange tijd één van mijn meest gedraaide b-kantjes. Het is natuurlijk kant 2 van Down down.

Status quo speelt hier op een bepaalde manier goede maar vooral ook sympathieke hardrock, niet al te ingewikkeld. Recht-toe-recht-aan. Met prima songs, gitaarsolo's en over het algemeen een vrij hoog tempo.

Ik heb altijd gedacht dat Roll over lay down de rechtstreekse opvolger was van Down down maar toen ik de encyclopedie er nog eens op nalas, bleek dat Bye bye Johnny óók nog op single is uitgebracht.

Althans, het werd nog een top 10 hit in Engeland. Ik heb er in Nederland niets van terug kunnen vinden, geen Top 40 of Tipparade notering, wat bijzonder is als je net een hit als Down down hebt gehad.
Het singletje heb ik helaas niet in bezit en ik ben het ook nog nooit tegengekomen. Iemand die een Nederlandse release kan bevestigen?

Bye bye Johnny is hier niet uitgebracht, De single van Roll over lay down is een EPtje vanwege het 12 half jarig bestaan en heeft niets met 'Live' te maken. Roll over lay down als zodanig is eerder dan Down Down uitgekomen op 'Hello".

Alweer het 4e album achter elkaar waar ik van genoot bij status quo leek er geen einde aan te komen. Wederom met een dikke hit down down. Maar ook little lady en vooral most of the time heerlijk hoor.En zo staan er nog een aantal echte krakers op. Grappige hoes trouwens. The heydays van onze langharige vrienden. Mijn schoolbanken werden in die jaren geteisterd met de initialen van states quo.

Zal je leraar Engels niet blij geweest zijn met je spelling