Blind Melon - Soup (1995)

Ondergewaardeerde en miskende classic. De manier waarop Blind Melon hier folk, country, jazz, grunge, rock en psychedelische muziek samenbrengt is bewonderenswaardig en zorgt ervoor dat ze menig ander hoger ingeschatte band uit de jaren '90 moeiteloos voorbijschieten. Een echt sterk album is naar mijn mening nooit tijd- of plaatsgebonden en Soup ontstijgt haar tijd (en plaats) moeiteloos. Vooral omdat alle nummers melodische hooks hebben én stevig weten te zijn, simpelweg dankzij het uitstekende songwriting waar het zoveel acts aan ontbrak en ontbreekt.

Vergis je niet, Soup is geen easy-listening, maar geef het een kans om te groeien en ontdek een tijdloos album voor het leven als beloning.

Doesn't anybody feel that all these killers should be killed?

Zanger Shannon Hoon komt hier getormenteerd ten ijs, hier en daar als voorbode van zijn droef ontijdige lot, al hoor je ook sprankjes hoop hier en daar.
- achteraf kijk je kennelijk altijd een koe in de kont -
Tijdens de toer volgend op dit meesterwerk, overleed hij aan een overdosis cocaïne.
Voor de club van 27 was hij een jaar te laat, dat had de band vast nog wat extra publiciteit opgeleverd.
Nu moet men het doen met de status underground klassieker, in mijn oren dan toch.

'Soup' is een druk w̶e̶r̶k̶j̶e̶ soepje met ouderwetse rock als basis, maar dan wel het creatieve soort, met kwinkslagen om de haverklap. Een beetje Sabbath komt soms ook voorbij, maar ook heel veel lekker freakerige riedeltjes, en dan klinkt het weer dromerig en engelachtig mooi.
Een mooie, transparante productie met niemand in het bijzonder in de spotlight, al kan je niet om de speciale stem van Hoon heen en hou ik persoonlijk als wannabe gitarist het meest van dat smullen gitaarwerk.
'New Life' vind ik helaas iets teveel van hetzelfde (wel uitstekend gespeeld) op een verder smetteloze plaat.
Dik 4,5* hou ik voor nu dan maar aan. Heel dik.

De soep etende man is de producer van de plaat, Andy Wallace, in het kader van ik-heb-ook-es-wat-gelezen.