Pink Floyd - A Collection of Great Dance Songs (1981)

Maar als ik dit in een discotheek hoor ben ik wel meteen om.

Kom ik ga us de salsa dansen op Sheep nu.

Rock geen muziek?

Volgens mij is dat juist de basis van alle muziek, iedereen die naar een andere stroming gaat luisteren beginnen volgens mij allemaal met rock.

Ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen zijn die rock niet leuk vinden of gevonden hebben of nog gaan vinden.

Hij blijft drijven in palingpop en House. En als ik dan Shine On You Crazy Diamond hoor denk ik: Gast, je weet niet wat je mist.

Beetje dom en kortzichtig om muziek in vakjes te gaan duwen, en jezelf zodoende een genre te gaan aanmeten wat dan zogenaamd bij je past.

Ik kan zo van b.v Shine On naar een hard beuk nummer van Motorhead gaan. Ik vind beide erg goede muziek, maar het ligt mijlen ver uitelkaar. Grotere verschillen heb je niet.

Gewoon de hokjes geest laten varen en oprecht gaan genieten van wat je hoort. Gewoon leren ervoor open te staan.

Wat voegt zo'n korte compilatie in godesnaam toe. PF is een band van elpees/volledige cd's. Ideetje van de platenmij om vroeger tijden nog eens uitmelken. Schaamteloos en overbodig.

Tja, een remix van Money voor de liefhebbers....

Het is misschien zo dat in 1981 de gedachte nog kan zijn geweest een nieuwe lichting liefhebbers voor Pink floyd (en hun oude werk) te interesseren.

Want uitmelken: voor de Pink floyd fans gaat dat dus niet op, die hadden alles al in huis. Iedereen met een beetje verzameling van Pink floyd brandt desgewenst zelf dit album en koopt dus in ieder geval niet meer A collection of great dance songs.

Blijkbaar ken je niet al te veel

'Money' is trouwens geen remix, maar een opnieuw opgenome versie van het nummer. Ik vind deze versie beter klinken dan het origineel.

Al had ik het niet specifiek over het uitmelken van PF fans, hier heb je een punt. Al zullen er altijd zijn die àlles willen (moeten) hebben.

Gelukkig heeft hun platen/CD-maatschappij nooit het idee gehad om een deel 2 van A Collection of Great Dance Songs uit te brengen met bijvoorbeeld een nieuwe versie van Another Brick In The Wall met nieuwe vocalen van die nu volwassen kindjes.

Ja, ik las dat vanwege problemen met het Amerikaanse label het verboden werd om Money te gebruiken van Dark Side. Ik snap daar niets van, maar goed. Dus Gilmour heeft het nummer volledig opnieuw ingespeeld. De vocalen, gitaren, basgitaar, keyboards en drums nam hij voor zijn rekening. Alleen de saxofoonpartijen deed Gilmour niet zelf, maar - who else - Dick Parry nam deze rol voor zijn rekening.
De drumpartij is ook wel iets anders en ook zingt hij iets anders. Eigenlijk wel supergaaf dat je het in je hebt om zelf alles in te spelen om het nummer opnieuw opgenomen te krijgen (behalve de sax dan). Prima versie idd.

Shine on is ook wel leuk geédit, met alleen de delen 1,2,4 en 7. Het leuke aan dit album is dat Shine On en Money op deze manier enkel op dit album staat.

Logische verzamelaar? Absoluut niet. Eigenlijk compleet nietszeggend. Erg vreemd eigenlijk. Maar ik vind het wel 6 dijken van nummers. Dus ruime voldoende is het natuurlijk wel.

De titel vind ik trouwens wel hilarisch!

Het grappig is dat deze verzamelaar 'geknipt' was voor Pink Floyd-nieuwelingen als ik die alleen maar "Another Brick In The Wall" kenden, maar van de eerdere albums en ''bekende'' tracks geen kaas hadden gegeten. Volgens mij was/is dit een rare verzamelaar voor de doorgewinterde fans, maar het was mijn eerste echte kennismaking met de geluiden en Pink Floyd!

Kijk, dus zeker een toegevoegde waarde. Ik kom van het bouwjaar 77, dus ik heb mijn PF honger wat later dan dat gestild. Ik ben wel opgegroeid met Dark Side, want die heeft mijn vader vanaf het uitbrengen van die plaat grijs gedraaid. Maar van de andere albums had ik minder kennis.

Inmiddels ken ik alle studio albums en dan is het wel apart om zo'n verzamelaar te horen. Maar genoten heb ik dus zeker!

Dit was een verzamelaar voor de niet fans die The Wall eigenlijk wel goed vonden en iets meer wilden horen van Pink Floyd. Deze plaat is van de jaren '80, toen iedereen Spandau Ballet, Duran Duran, Human League, OMD, Wham, U2, Depeche Mode, Simple Minds en veel disco kocht.

Voor mij een onsamenhangende en niet terzake doende verzamelaar, dat met 6 nummers ook totaal niet representatief is natuurlijk.

Het is dan ook niet beoogd als representatief. Niet meer dan een inkijkje voor de nieuwe PF fan van die tijd.

Klopt het nou dat een paar tracks zoals Money speciaal voor dit album opnieuw zijn opgenomen? Maakt dat niet een 'must-buy' voor de Pink-Floyd-fans?

Money is opnieuw opgenomen. Vanwege problemen met het Amerikaanse label werd het geloof ik verboden om Money te gebruiken van Dark Side. Ik weet niet waarom en hoe het precies zat, maar Wikipedia kan daar wel wat over vertellen. Hoe dan ook, Gilmour wachtte dat getouwtrek niet af en heeft het nummer opnieuw ingespeeld. Op de saxofoonsolo na heeft Gilmour alle instrumenten zelf ingespeeld. Superknap natuurlijk. Drums, gitaarpartijen, bas, keyboards en natuurlijk de vocalen. Het klinkt daardoor wel iets anders, maar het is geen groot verschil vind ik.

Is het daarom een must-buy? Mwah... Het is achteraf wel leuk, maar verplichte kost vind ik zeker overdreven.

Ik hoor niemand erover dat op deze verzamelaar de single-edit van Another Brick In The Wall pt2 staat....

Kocht dit album indertijd puur en alleen om die single cut, voor nog geen 20 gulden. Maar de rest is ook zeer genietbaar. Gewoon 4 sterren

Destijds mijn eerste kennismaking met Pink Floyd en daarom vind ik hem alleen al uit nostalgisch oogpunt de moeite waard.Verder natuurlijk een vrij overbodige verzamelaar al klinkt die schijnbaar opnieuw opgenomen versie van Money wel erg goed.

De uitgave op zich was natuurlijk een aardige zet.
Een (favoriete) track per album uit de jaren '70. En Pink Floyd was in dat decennium niet alleen één van de grootste bands ter wereld maar ook toonaangevend.

Aangezien die positie na The Wall (1979) wel voorbij was en Waters na The Final cut (1982) opstapte, krijgt A collection of great dance songs eigenlijk een soort van "afscheidsfunctie" van een zeer belangrijke periode in de rockmuziek.

Gezien wat er allemaal is uitgebracht, heeft iedereen waarschijnlijk wel z'n eigen voorkeuren inzake PF. Maar er zou makkelijk een deel 2 op de markt kunnen worden gebracht.

Het duurde veels te lang voordat er een opvolger kwam van de hitsingle another brick in the wall. Voor de single kopers was PF nu ook een bekende naam en deze verzamelaar probeert daar nog een slaatje uit te slaan, succesvol wel te verstaan. (Top 10 NL, 21 weken in de charts). Niet iedereen is na het horen van de band instant fan en daarvoor was een album als deze best geschikt. Pas in 2000 op cd verschenen maar daar heb ik het nut nooit van ingezien. Een jaar later verscheen Echoes, een wat uitgebreidere verzamelalbum. Daarmee is deze dance explosie alleen nog interessant voor de Gilmour versie van Money en het verknipte Shine on...
Ik zag deze laatst liggen in de uitverkoopbakken en na een glimlach mijnerzijds lag die er na het verlaten van de winkel nog.

Ik snap het nut prima van de cd uitgave in 2000. Want daardoor kon ik het kopen (ik heb geen platenspeler en er ook geen behoefte aan). De reden van dit hebbedingetje is voor mij vooral vanwege Money, waarbij Gilmour op dit schijfje op de sax na alle instrumenten heeft ingespeeld. Dat is voor mij de toegevoegde waarde.

Dit. Was voor mij de reden om hiervan de CD aan te schaffen. Bij mijn weten nergens anders op CD te vinden (heel misschien op een enkele Various Artists-verzamelaar, dat zou kunnen). En ik vind die single-versie wel vrij essentieel. Op The wall zijn de eerste vier maten eraf gesneden en begint het nummer meteen met de zanglijn.

't Is overigens niet exact de single-versie, daarop werd de gitaarsolo al vrij snel weggedraaid, terwijl hij hier een stuk langer doorgaat. Maar als je met singles bent opgegroeid en ook en beetje een PF-completist bent, is dit een leuke toevoeging. Dat je er ook nog een nieuw versie van Money bij krijgt plus een wat mij betreft geslaagde edit van Shine on you crazy diamond, is wat mij betreft mooi meegenomen.

De titel is natuurlijk ironisch, maar zoals anderen hier al vaststellen: het album was een idee van EMI, om in te cashen op het succes van The wall en van de single. Natuurlijk komen de lange tracks beter tot hun recht op de individuele albums, en per saldo luistert het wat ongemakkelijk weg omdat het zulke verschillende nummers zijn. Maar ik vind het toch een leuk hebbedingetje.

A Collection of Great Dance Songs heeft niet zo'n toegevoegde waarde als Relics. Maar ook voor mij leuk genoeg om als LP aan de collectie toe te voegen. Niet de 2017 heruitgave voor het volle pond maar een tweedehands exemplaar. Misschien stond het model voor de compilatie Echoes, zo met die edits en in elkaar overvloeiende tracks. De Dance Songs-CD ooit wel eens gehoord van familie die het album als ECI welkomaanbieding moet hebben gekozen, oid. Wel een goede introductie tot Pink Floyd als je dat binnen drie kwartier kwijt moet ivm. de speelduur. Veelal het neusje van de zalm wat gepresenteerd wordt, al zijn de keuzes evenzogoed voor de hand liggend. One of These Days vind ik het beste kortere stuk van Meddle en Sheep het vlotste van Animals. Die edit van Shine On You Crazy Diamond vind ik geslaagd en ook Another Brick in the Wall heeft in deze versie toegevoegde waarde. Money is leuk meegenomen. Wat ook speelt is dat ik Pink Floyd samengevat in de Discovery-box heb en deze vinylcompilatie niet misstaat naast Relics en Echoes.

Ik geloof zelfs, dat Money nog een speciale remix heeft ondergaan voor de gelegenheid. En om die reden begin 1982 als single ter promotie van deze compilatie is uitgebracht.

Kun je dansen op Pink Floyd dan?
Ik vind het meer muziek voor die eenzame zieligerd op dat bankje op school met wie niemand wil dansen

Money is in 1981 opnieuw opgenomen met Dick Parry op saxofoon en David Gilmour op alle andere instrumenten. Had iets met rechten te maken dat ze het origineel er niet op mochten zetten.

Wel jammer dat de single versie van Another brick in the wall part ll er niet op staat. Nergens op een Pink Floyd compilatie, wel?

Staat niet op Echoes. Dat is gewoon met The Happiest Days of Our Lives vooraf en het 10 jaar daarop verschenen A Foot in the Door lijkt in dat opzicht een herhaling van zetten.