Wild Beasts - Smother (2011)

Als ik de twee vorige albums met elkaar vergelijk heb ik een voorkeur voor het debuut Limbo, Panto.
Hoe dan ook intrigeerde beide albums me enorm en daar heeft de zang ongetwijfeld met voorsprong voor gezorgd: een expressionele Antony-achtige manier van zingen op poppy, dansbare klanktapijten. Het doet me soms wat denken aan Antony's samenwerking met Hercules & Love Affair.
Toch gaat zanger Hayden Thorpe wat meer de hoogte in en zijn falsetto en dramatiek is dan weer vergelijkbaar met die van Jamie McDermott van The Irrepressibles. Een rustiger nummer als Deeper lijkt haast wel een broertje van Elbow.

Leuk al die vergelijkingen; uit mijn opmerkingen blijkt al wel dat het nergens echt goed mee vergelijkbaar is. Falsetto, maar dan zonder de klassieke setting. Vibrato en theater maar dan veel luchtiger gebracht.
Wild Beasts hebben hun sporen wel op eigen houtje verdiend denk ik zo. Als je al twee sterke albums hebt uitgebracht en daar een derde aan weet toe te voegen dan doe je toch iets goed.
Daarbij blijven ze ook niet hangen en slaan voorzichtig nieuwe wegen in zonder zich van hun eigen sound te vervreemden.

Laat ik dan ook afsluiten met de mededeling dat Smother soms vervreemdend werkt, je op het verkeerde been lijkt te zetten en tegelijkertijd toch geen lastige kluif is om te behappen.
Je moet tegen het theatrale kantje kunnen en heb je daar op voorhand al moeite mee dan raad ik toch aan daar een beetje doorheen te luisteren en te ontdekken dat onder al die vocale expressie uiterst mooie nummers schuilgaan die de moeite waard zijn.
Wild Beasts blijken een blijvertje.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik afgelopen donderdag dit album besproken, beluister het hier.