Wild Beasts - Smother (2011)

Hier kijk ik nu naar uit!

Op de 3voor12 luisterpaal vanaf vandaag te beluisteren!

Delicaat album waarin de Beasts duidelijk de eclectische weg van Two Dancers verder inslaan. Muziek waar je voor moet gaan zitten, (v)luchtig, soms bijna minimalistisch maar met veel aandacht gemaakt.

End come to soon... inderdaad

Dit is mijn eerste kennismaking met deze band en hoor ik nu ook de zanger van elbow of verbeeld ik me dit nu. Het album vind ik erg sterk en mooi.

Dat verbeeld je je .. check het eerste album van Wild Beasts dat was dus wel de eerste kennismaking met het originele geluid en stem van de zanger.. Met Smother hebben ze een andere weg in geslagen.. een veel spannender en rustigere weg. Limbo, Panto is theatraal en bijna grappig te noemen.. Limbo, Panto is Kunst (met hoofdletter K)

De muziek is zeker mooi. Alleen de zang irriteert me op veel momenten. De zang is naar mijn smaak wat te expressief/theatraal, met vaak te veel vibrato. Past nmm niet altijd bij de ingetogen muziek. Bepaald geen Guy Garvey. Maar mss went het nog.

Ik ga de andere albums zeker beluisteren en zeker als jij het kunst noemt. Dat wat van die stem van de zanger betreft, het is ook niet dat ik het in alle nummers hoor, maar bij bijv: lion share en bij invisble. Ik vind de stem helemaal niet storend en goed bij de muziek passen vooral bij plaything.

Wat een ontzettend subtiel album. Prachtig!

Als ik de twee vorige albums met elkaar vergelijk heb ik een voorkeur voor het debuut Limbo, Panto.
Hoe dan ook intrigeerde beide albums me enorm en daar heeft de zang ongetwijfeld met voorsprong voor gezorgd: een expressionele Antony-achtige manier van zingen op poppy, dansbare klanktapijten. Het doet me soms wat denken aan Antony's samenwerking met Hercules & Love Affair.
Toch gaat zanger Hayden Thorpe wat meer de hoogte in en zijn falsetto en dramatiek is dan weer vergelijkbaar met die van Jamie McDermott van The Irrepressibles. Een rustiger nummer als Deeper lijkt haast wel een broertje van Elbow.

Leuk al die vergelijkingen; uit mijn opmerkingen blijkt al wel dat het nergens echt goed mee vergelijkbaar is. Falsetto, maar dan zonder de klassieke setting. Vibrato en theater maar dan veel luchtiger gebracht.
Wild Beasts hebben hun sporen wel op eigen houtje verdiend denk ik zo. Als je al twee sterke albums hebt uitgebracht en daar een derde aan weet toe te voegen dan doe je toch iets goed.
Daarbij blijven ze ook niet hangen en slaan voorzichtig nieuwe wegen in zonder zich van hun eigen sound te vervreemden.

Laat ik dan ook afsluiten met de mededeling dat Smother soms vervreemdend werkt, je op het verkeerde been lijkt te zetten en tegelijkertijd toch geen lastige kluif is om te behappen.
Je moet tegen het theatrale kantje kunnen en heb je daar op voorhand al moeite mee dan raad ik toch aan daar een beetje doorheen te luisteren en te ontdekken dat onder al die vocale expressie uiterst mooie nummers schuilgaan die de moeite waard zijn.
Wild Beasts blijken een blijvertje.

Adembenemend - meer hoef en kan ik er voorlopig niet over kwijt.

Ik mis wel een knaller á la 'This is our lot'. Maar goed, ze hebben er zo al genoeg gemaakt in het verleden, nietwaar?

Klopt. Ik mis ongeveer hetzelfde (eentje a la "We Still Got The Taste Dancin' On Our Tongues") maar het album intrigeert mij enorm!

Nou... blijkbaar vind je ze allemaal knallers aangezien je 5 ster

De hoes van deze cd past er trouwens erg goed bij, vind ik. De Smothersound - typt ie vanaf nu met het risico beschuldigd te worden van mooie praatjes - heeft wat weg van kleurrijke, over elkaar heen vallende veren. Of ben ik de enige die dat in de muziek hoort?

Door prachtige nummers als 'Hooting And Howling', 'We Still Got The Taste Dancing On Our Tongues' en 'This Is Our Lot' - nummers die nog steeds vaak draai - raakte 'Two Dancers' mij direct. Het album voelde direct goed aan en had maar een paar luisterbeurten nodig om mij volledig te overtuigen.

Bij de eerste luisterbeurt van 'Smother' had ik het gevoel dat ik Wild Beasts weer opnieuw moest ontdekken. Natuurlijk klinkt de basis vertrouwd: de prachtige stem van de zanger (de tweede stem vind ik ook een prachtige combinatie), de doordringende drums, de subtiele gitaarloopjes. Maar de nummers liggen niet direct 'lekker' in het gehoor. Je moet er meer moeite voor doen.

Geen enkel probleem. Want met 'Two Dancers' heeft de band mij een paar jaar geleden één van de hoogtepunten van het muziekjaar gegeven. Ze krijgen dus die tijd en het geduld van mij. Intussen heb ik het album meerdere keren beluisterd. Het begint alweer intens te worden, misschien zit er ook meer diepgang in dan de vorige plaat (maar dat zich nog uitwijzen). Het kan dus best zo zijn dat deze plaat de voorganger gaat overtreffen. Nog geen stem dus - dat vind ik te vroeg. Ik ga weer luisteren!

Hoes ziet er idd zo ongeveer uit! ik vind het album over de gehele linie, broeierig en spannend. Er zit constant een lijn in van spanning en intimiteit.

Orange Juice, Dalek I, Associates ! Niemand ?

Wat een geweldig mooie plaat! Nu voor het eerst afgespeeld op de platenspeler en het zit zo ontzettend mooi in elkaar.. Onderschrijf die spanning en broeierigheid helemaal!

Na het briljante "Two Dancers" en het prachtige optreden tijdens "London Calling" wees ik iedereen op deze geweldig goede band. Waarom niet op Lowlands? Onbegrijpelijk! En nu "Smother". Inmiddels meer dan tien keer beluisterd, maar het kwartje wil nog steeds niet vallen. Het moet wel aan mij liggen, gezien alle lovende recensies. Maar ik vind hem zo saai!

er zit veel detail in de nummers 'verstopt', misschien moet dat nog binnensijpelen

De zang doet erg aan Morrisey denken! Zeer genietbaar plaatje.

Met dank aan de rotatielijst van MM. Wild Beats gespot. een heerlijke ontdekking.
Even door de eigenwijze fibrato-stem van de zanger heen en dan is en een avontuurlijke popplaat met subtiele lome rithmes en prettige gitaar & basloopjes.
Vergelijking gaan snel mank, maar Associates meets Antony komt wel in de buurt.
Hoogtepunten: Loop the Loop, Bed of Nails, Reach a Bit Further & End Come to Soon.

Idd. Met name in het nummer "deeper"

Ik was even door de rotatielijst aan het scrollen en kwam dit tegen. Nog niet geluisterd, maar de cover lijkt wel erg op die van Novack's debuutalbum eerder dit jaar.

En da's ook een mooi album. Voor de liefhebbers van de vroege Coldplay.

Lion's Share live is prachtig.

Rest van de plaat ook erg sterk.

Een plaat van uitersten is dit voor mij. Er zijn elementen die ik heel goe bevind aan deze plaat, zoals het pianospel; maar er zijn ook dingen waaraan ik me stoor, zoals de zang in bepaalde opzichten. Beïnvloed door Antony Hegarty, maar waar ik diens zang erg mooi vind, lijkt dat met Wild Beasts niet te lukken. Vreemd, en ook jammer, want er staan enkele sterke songs op, zoals de opener. Binnenkort nog een paar keer beluisteren.

'Albatros' leerde ik een tijdje terug kennen in het topic over muziek anno 2011. Dat nummer beviel me wel, dus ben ik de hele plaat maar eens gaan opzoeken, en dan merk ik dat 'Albatros' toch één van de sterkere nummers is. Het is allemaal gracieus (namen als Antony, Elbow en The Irrepressibles komen ook bij mij naar boven), maar er zijn toch elementen die me storen, zoals ik al eerder heb aangegeven. Buiten het reeds genoemde nummer vind ik ook opener 'Lion's Share', het gemoedelijke 'Loop the Loop' en de erg mooie afsluiter 'End Come Too Soon'.

3 sterren

Gezien de lovende recensies in de pers in binnen- en buitenland wil het met de Beasts hier op MuMe maar niet echt lukken. Opvallend, want ook in mijn oren hoort dit tot het beste wat 2011 ons tot op heden op muzikaal gebied te bieden heeft. Lome,dromerige en zwoele plaat met veel details en een ruw randje. En, wat mij altijd erg aanspreekt, de subtiele samenzang tussen Hayden Thorpe en Tom Fleming.

Een album dat het beste gedraaid kan worden op een hete zomermiddag als de lucht trilt en het asfalt smelt. Ogen dicht en je stijgt vanzelf op als een veertje...

De openingsplaat is wonderschoon, éen van de betere liedjes van dit jaar tot dusver. Daarnaast valt mij na enkele luisterrondes ook de uiterst doeltreffende alliteratie in Reach a Bit Further op. Heerlijk nummertje ook