Deep Purple - Shades of Deep Purple (1968)

Graag zou ik dit album nóg leuker willen vinden, want sommige stukken hiervan zijn echt geweldig: And the address is een ijzersterke opener met een heerlijk Hammondorgel, Hush is een lekkere single, Mandrake root is een eveneens geweldig nummer met een pompende bas en een fraai instrumentaal stuk dat me een beetje aan The Nice doet denken, en de intro's van Happiness / I'm so glad en Hey Joe smaken naar meer (Blackmore's gitaarloopjes op dat laatste nummer passen niet alleen goed bij het Bolero-motief van de muziek, maar ook bij de spaghettiwesternsfeer van de vlucht van de hoofdpersoon "way down South... maybe I'll try Mexico way").
        Maar wat ik niet begrijp: als je al zoveel covers op je plaat zet, waarom gebruik je daar dan zulke bekende nummers voor? Wat is je gedachtengang daarachter? "We gaan iedereen eens laten zien hoeveel we aan die nummers toe kunnen voegen"? "Die nummers hebben zichzelf in kwalitatief opzicht al bewezen, dus als wij ze op onze plaat zetten vinden mensen die plaat automatisch ook goed"? Wat Purple aan de originelen toevoegt is buiten de intro's in ieder geval niet zo veel; gelukkig zijn de versies van I'm so glad en Hey Joe absoluut niet slecht en doen ze het hier prima, maar de cover van Help is echt totaal overbodig en bevat bovendien een vreselijke gitaarsolo. Ook One more rainy day en Love help me blijven net als Shadows een beetje teveel in sixties-pop hangen en zijn niet heel bijzonder, zodat ik overblijf met drie 100% sterke nummers en twee tracks die 75% scoren.
        Bovenal echter waardeer ik dit debuut als een heerlijke Hammondorgel-plaat: wie benieuwd is waartoe dat instrument in staat is en hoe je het heavy en toch elegant kan laten klinken, kan aan dit album z'n hart ophalen. Ritchie Blackmore moet nog even z'n draai vinden, maar Jon Lord is hier al helemaal in z'n element, en die majestueuze orgelsound maakt dit album een genot voor de oren.
        (Grappig trouwens dat het boekje van de geremasterde versie aan Kula Shaker anno 1997 refereert, want nu ik dat orgelwerk van Jon Lord op Hush hoor komt mij persoonlijk vooral de sound van het debuut van de Charlatans [UK] Some friendly uit 1990 opeens heel bekend voor.)

Maar gelukkig ik heb hem inmiddels ook op vinyl. Hetzij een herdruk met een andere hoes die ook nog licht beschadigd is. Maar daardoor een stuk goedkoper. En de plaat is perfect. Dit album bekoort me steeds meer. En al is Help van de Beatles een iconisch nummer. De uitvoerig van Deep Purple mag er ook zijn.

Hoe het soms tijd kost om een album te waarderen. Op 19 juli aanstaande moet de nieuwe Deep Purple verschijnen. Een goede aanleiding om eens hun albums te beschrijven, voor zover ik dat nog niet deed.

In 1977 viel bij mij het kwartje voor scheurende gitaren en via de radio ontdekte ik de nodige namen van voorheen. Vooral Arbeidsvitaminen was handig: de te draaien nummers stonden vermeld in de gids. Eén van de namen die mij opvielen was die van Deep Purple, een groep ter ziele.
Na een verhuizing naar een groter dorp kwam de wereld van de platenzaak in mijn bereik. Wat doe je dan als nieuwsgierig jongetje? Gewoon de bakken doorbladeren. Van A tot Z. Niet veel later volgde een grotere platenzaak in de Grote Stad.

Het Deep Purple van vóór Ian Gillan? Géén belangstelling van mijn kant. Het zag er stokoud en hippie uit. De hoes die MuMe toont is de correcte (want Europese), maar in mijn herinnering stond in '79-'80 vooral de Amerikaanse editie in de bakken en die nodigde mij allesbehalve uit. Hush kende ik van de radio; een flauw liedje, oordeelde deze tiener. Véél liever het magische Child in Time !
Dat begint pas in 1995 te veranderen als ik bij de BBC de aflevering van Rock Family Trees over Deep Purple zie met onder andere leuke details over de ontstaansgeschiedenis, in 1997 gevolgd door de versie van Hush door Britpopgroep Kula Shaker die dicht bij de Purpleversie blijft. Toch is het pas met streaming dat ik op mijn gemak het gehele Shades of Deep Purple beluisterde.

Op dit album een groep die enerzijds mikte op een publiek dat voor hitlijsten ging. Daarbij de nodige covers, namelijk de enige single Hush (in Nederland Tipparade in oktober '68), Help met hier de de "videoclip" en Hey Joe te vinden. Ook de Lord-Evanscompositie One More Rainy Day en die van Blackmore-Evans Love Help Me passen hierin.
Het zijn echter de progressievere nummers die ik nu wél kan waarderen. Ten eerste de instrumentale opener And the Adress, dat meteen laat horen dat de pijlers van de groep werden gevormd door Ritchie Blackmore en Jon Lord. Daarbij legde ritmesectie Nick Simper en Ian Paice niet alleen een betrouwbare maar ook virtuoze basis. Dan de dubbelslag Prelude: Happiness / I'm So Glad, waar wederom de klassieke invloeden in Lords spel samengaan met Blackmores herkenbaar scheurende licks.
Op kant 2 zijn het de instrumentale delen in Mandrake Root die mijn aandacht vragen, dezelfde die later zouden terugkeren in Space Truckin'. Hetzelfde geldt voor de instrumentale delen in het bijna zeven minuten durende Hey Joe, dat daarmee zowel naar een hitparade- als een progressiever publiek knipoogt.

Zwakke schakel in mijn oren: zanger Dave Evans, wiens stem eerder bij de hitlijsten dan bij de progressieve elementen past. Maar rockmuziek was hier nog in de dreumesfase. Dat soort stijlbenamingen waren toen nog vloeibaar als de psychedelische beeldenshows van die dagen.

Vanaf 2005 verschenen cd-edities met de nodige extra's, waarvan vooral het instrumentale Love Help Me mij bevalt.
And the Adress kreeg twee staartjes. In 1969 verschenen op Duitse tv beelden van Deep Purple met inmiddels Gillan en Glover, waarbij echter de muziek van And the Adress van dit Shades of Deep Purple klinkt. En in 2020 bracht Purple op Whoosh! een heropname van And the Adress, met Paice als laatst overgeblevene van de bezetting van 1968.

Mooi verwoord RonaldjK. Wat betreft je opmerking over zanger Dave Evans: ik zou dat geen zwakke schakel willen noemen maar dat terzijde. En dan nu door naar het derde album "Deep Purple" uit 1969 zou ik je willen adviseren, dat album is echt magistraal.