Bliksem - Bliksem (2010)

Zeeer leuke female-fronted old school based thrash, met een hedendaags tintje (vanwege een snuifje stoner, een tikkeltje psychedelic en een spatje grunge). De melodieuze zanglijnen doen me terug denken aan de vroege Bay Area thrash. Een beloftevolle EP van dit Antwerpse vijftal uit Mol, die ondertussen ook al een sterke live-reputatie en uitgebreide fanbase hebben opgebouwd (o.a. de leden van Alex Agnew's Diablo Blvd. vertonen zich al eens in Bliksem-merchandise).
Benieuwd wat ons hier in toekomst nog van te wachten staat!
Deze week voorgesteld in het Metal Album van de Week topic (lees hier meer)

Wat van op youtube geluisterd en het is leuk, gevarieerd, prima gespeeld en geproduceerd. En ze komen hier uit de buurt,dus dat EP-tje gaan we maar eens bestellen!

Female fronted. De gedachten gaan daardoor haast automatisch naar vervlogen tijden waarin Znöwhite en Détente spaarzaam materiaal uitbrachten. Bliksemse thrash/speed metal dus. Met net zoveel energie.
Qua stem doet mevrouw me denken aan Gigi Hanch. Maar dan met wat extra stevige peper erbij. Een lekkere stoere stem dus.
Leuk schijfje indeed.

Straf plaatje, zeg! Tot nu toe de beste inzending van deze ronde van het metal album van de week naar mijn mening. En dan nog uit België ook! Neen, chauvinisme speelt geen rol bij mij, ik vind het gewoon een heerlijke EP, en lust hier wel meer van.

Fijne EP inderdaad, rockt aardig. Die zangeres kan er ook wat van, zeg! Ze verzorgt uitstekende vocalen. Verder is het 'gewoon lekker'.

Ja, dit vind ik heel erg goed. Erg goeie gitaarriffs, energiek sfeertje en een frontvrouwe die door mij bijzonder goed in de smaak valt. Geef toe, een nummer als 'The Life on Which I Feed', dat is toch om van te smullen? Retestraks gitaarspel, die reeds snel vertrouwd in de oren klinkende strot van jewelste en een gierende gitaarsolo; fantastisch gewoon.

Maar ook de andere nummers zijn zonder uitzondering sterk. Die 29 minuten zijn voorbij voor je het weet, waarna je erg veel zin krijgt om het album nog een keer af te spelen. En nog een keer. Met 'Circus Schizophrenia' hebben ze een afsluiter die zijn titel niet gestolen heeft, hier zitten wat eigenzinniger trekjes in, vind ik. In het middenstuk horen we een rustige passage, met gesmoorde woorden en bijna psychedelische klanken, waardoor je bijna in een trance geraakt. Daarna bouwt het nummer weer geduldig op, men geeft daar nog een geweldige gitaarsolo ten beste, waarna het refrein weer invalt. Een instrumentale outro beëindigt de plaat.

Ik heb nu de laatste twee nummers besproken, maar ik had de eerste 3 ook gerust kunnen doen. Maar ik zou in herhaling vallen, en dezelfde kernwoorden blijven van kracht: energie, en toch ook wel afwisseling. Bliksem is een zegen voor de Belgische metalscène, vermoed ik, met frisse ideeën.

4 sterren

Belgische metal met een vrouwelijke zangeres, waar heb ik dat eerder gehoord?

Bliksem brengt ons thrash/snel gespeelde heavy metal die terug doet denken aan een tijd waarin bands niet bezig waren de gitaren zo laag mogelijk te stemmen en de muziek tijdens de productie niet helemaal dichtgeplamuurd werd. Redelijk oldschool.
De zang is opvallend, en deze EP heeft een aantal gitaarsolo’s die erg vet klinken. Toch weet deze EP me niet te overtuigen. Over het algemeen vind ik het tempo net een beetje te laag liggen en hoewel de riffs niet saai zijn, blijven ze ook niet hangen. Pas bij Follow lijkt de band voor het eerst echt los te gaan, maar na dat nummer gaat het weer verder als vanouds. Het rustige middenstuk in Circus Schizophrenia vind ik ronduit saai. Zoals ik het opvat, is het bedoeld als spannend en beklemmend. Die opzet komt niet goed uit de verf: niet spookachtig genoeg.

Deze EP is degelijk. Niet meer, niet minder, en weinig nieuws onder de zon.

3.0*

Het is Metal, het is Belgisch, het gaat vooruit en ze hebben een zangeres, die het zusje zou kunnen zijn van Magali Luyten (pro memorie: Beautiful Sin - The Unexpected (2006) in ronde één van onze topic). Mijn interesse is gewekt en zeker als het een debuut is.

EP met vijf nummers maar wel met een speelduur van een klein halfuur. Ietwat lange nummers maar ik heb nergens de indruk dat ik me verveel. Ze doen het goed en ze hebben een goede zangeres vast. Circus Schizophrenia vind ik wel minder dan de andere nummers.

Ik houd van EP’s, in mijnen tijd was dat voor vele groepen en hun toekomstig publiek de eerste kennismaking en je krijgt een korte adrenalinestoot. De toekomst zal het uitwijzen of zij het ver kunnen schoppen. Ik weet het nog niet en mijn glazen bol ook niet.

Fijne strot heeft die zangeres. Ik las kritiek van haar op de bella donna's van de metalwereld: dames in baljurken. Ze zal doelen op Within Temptation en consorten. Wat dat betreft ben ik het roerend met haar eens.
Bij Bliksem zit de agressiviteit er wel lekker in en dat is mede te danken aan de stem van Peggy Meeussen. Ze wordt ondersteund door prima muzikanten die het avontuur niet schuwen.
Degelijke nummers, maar een echte kraker zit er niet tussen. Wellicht dat de band ook in dat opzicht nog kan groeien.
Deze EP zou ik graag op vinyl zien uitkomen, dan heb ik er weer één bij in de platenkast die regelmatig op de draaitafel zal komen te liggen.

Nog geen bericht van mij bij dit toffe EP'tje, zie ik. Wat valt er over te zeggen. Het is niet wereldschokkend, baanbrekend, geniaal, noch onmisbaar, essentieel, klassiek. Wel is het gewoon een tof EP'tje. Blij dat ik het in huis heb gehaald want als tussendoortje zit het hier geregeld in de cd-speler. En The Horror knalt er dan onmiddellijk lekker stevig in, als met de boodschap we houden het kort en komen dus meteen ter zake. Het half uurtje dendert zo voorbij. Maar intussen valt er heel wat te beleven. In elk nummer zitten toch passages en solo's die wat nadere aandacht verdienen. Werkt prima als achtergrondmuziek maar er eens goed voor gaan zitten verveelt dus ook niet.

Heerlijke thrash plaat. De zang doet mij hier en daar trouwens denken aan Powervice. Stukje rauwer, maar wel erg lekker. Voor mij maakt de zang ook het verschil. De nummers zitten verder aardig in elkaar. Vooral The Life on Which I Feed vind ik erg lekker. Alleen het laatste nummer vind ik wat minder, iets te langdradig. Maar heerlijke EP ben benieuwd naar de full-lenght

Al bladerend door de CD-bakken bij No Dust kwam ik zomaar deze EP tegen vandaag. Wat een lekker plaatje is dit! Fijne productie die niet dichtgesmeerd is, lekkere thrashy nummers met een melodieuze twist en Peggy's schuurpapieren stem die alles aan elkaar zingt. Ondanks dat de nummers gemiddeld genomen wat langer zijn dan gebruikelijk in het genre, weten ze toch te blijven boeien.

Jammer dat deze band er na 2 langspelers mee is gestopt. Peggy verscheen nog als zangeres op Double Noose van Interstellar Deathroll maar heeft daarna volgens mij ook niet veel meer gedaan.